Στην Τρανσιλβανία, εξαιτίας ιδιαίτερης αύρας του τόπου, είναι αδύνατον να διαφύγει το συναίσθημα, άρα να ατροφήσει το θυμικό, με ό,τι επώδυνο συνεπάγεται αυτό για μικρούς ή μεγαλύτερους προσωπικούς στόχους. Μόλις διαβάσατε την άλλη (ή μήπως την κύρια;) διάσταση-εξήγηση των επιτυχιών που έκλεψαν την παράσταση στο Κλουζ.
Η επικοινωνία με τον Μαριάν Ντραγκουλέσκου λίγο έλειψε να εξαντληθεί στην ιδιαιτερότητα της γης στην Τρανσιλβανία, εκεί όπου άφησαν τόσο ο Λευτέρης Πετρούνιας όσο και ο ίδιος τη σφραγίδα τους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής.
Από αθλητές με το πλούσιο βιογραφικό του 36χρονου Ρουμάνου το πιθανότερο είναι η προσέγγιση της επιτυχίας να εξαντληθεί με αθλητικούς όρους. Οχι όμως από τον αθλητή που συγκέντρωσε 14.500 βαθμούς, έφτασε τα δέκα χρυσά στις ασκήσεις εδάφους του ίδιου θεσμού και ξεπέρασε τη θρυλική Νάντια Κομανέτσι.
Η μικρή νεράιδα των Ολυμπιακών Αγώνων του 1976 (Μόντρεαλ), βλέπετε, έχει εννέα χρυσά σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. «Ο αρσενικός Κομανέτσι… Τίτλος τιμής για μένα, η Νάντια είναι ξεχωριστό πρόσωπο της ζωής στη Ρουμανία!» ήταν το σχόλιό του.
Δεν αρκέστηκε όμως στην αγωνιστική εξήγηση της ξεχωριστής παρουσίας του… Τόσο της δικής του όσο και του Λευτέρη Πετρούνια. Κι αυτό επειδή «η αύρα ξεχωριστού τόπου όπως η Τρανσιλβανία είναι ικανή να επηρεάσει αθλητές με προσωπικότητα και αφοσίωση στον στόχο όπως ο δικός σας Πετρούνιας» εξήγησε.
Ας μην ηχούν περιττά-γραφικά όλα αυτά. Το Κλουζ βρίσκεται, όπως θυμηθήκαμε στην κοινή προσπάθεια καθορισμού της ίδιας γης, στη σκιά των Καρπαθίων.
«Αλλά Καρπάθια δεν σημαίνει μόνο κόμης Δράκουλας! Είναι και… αυτός εκεί, μαζί όμως, κοντά στο Κλουζ, με τις ξύλινες εκκλησίες (Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO), με το «σπήλαιο των αρκούδων», με το «σπήλαιο των παγετώνων» και πολλά άλλα αξιοθέατα που αξίζει να δει κανείς επειδή έχουν… μαγνητισμό που τα κάνει αξέχαστα» μας είπε! Αξέχαστη είναι και η δική του αθλητική αλλά και προσωπική πορεία.
Ο ασημένιος ολυμπιονίκης της Αθήνας (2004) έχει συνολικά δέκα ευρωπαϊκά, εννέα παγκόσμια (εκ των οποίων οκτώ χρυσά) και τρία ολυμπιακά μετάλλια.
Οταν βρεθήκαμε στο Πεκίνο (2008), θυμόμαστε, το βράδυ της ίδιας ημέρας σε συνύπαρξη δημοσιογράφων-απεσταλμένων απ’ όλο τον κόσμο, να γίνεται θέμα συζήτησης -και βέβαια ρεπορτάζ- το ηχηρό κλάμα του, το ίδιο απόγευμα, στο δωμάτιο του ξενοδοχείου όπου είχε απομονωθεί.
Στη δεύτερη προσπάθεια του άλματος, κατά την προσγείωση, είχε πέσει στο έδαφος και περιορίστηκε στην τέταρτη θέση. Κι αν απορήσετε με την αντίδρασή του επειδή «ακόμη και αυτή η θέση είναι τιμητική σε Ολυμπιακούς Αγώνες», σας θυμίζουμε πως στόχος του στην κινεζική πρωτεύουσα ήταν η άνοδος στο βάθρο ώστε να εισπράξει από τη ρουμανική κυβέρνηση 100.000 ευρώ, ποσό που απαιτούσε η εγχείρηση της κωφάλαλης κόρης του, Μπεατρίς…
Τα χρήματα συγκεντρώθηκαν από άλλες δωρεές, η εγχείρηση έγινε και εκείνος, εννέα χρόνια μετά, αρκέστηκε να πει: «Στη ζωή εναλλάσσονται η χαρά με τη λύπη. Τότε στο Πεκίνο, κάθε μέρα παντού στον κόσμο, άρα και στον αγωνιστικό χώρο».
Η ίδια προσωπική μάχη τον είχε υποχρεώσει να αποχωρήσει από την ενεργό δράση το 2011, αλλά επανήλθε στους περσινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο και πλέον θυμίζει τον παλιό, καλό εαυτό του:
«Κι αν το έχω πετύχει αυτό, είναι επειδή ακριβώς είμαι μαθημένος στις δυσκολίες, έμπειρος πλέον, ώστε να μπορώ να κάνω αυτοκριτική και να διορθώνω τα λάθη μου πολύ γρήγορα.
»Αυτό είναι σημαντικό επειδή η γυμναστική είναι άθλημα που απαιτεί από εσένα όχι απλή αλλά αρμονική συνύπαρξη με το μυαλό και το σώμα σου. Ετσι μπόρεσα να πετύχω κάτι σημαντικό στο Κλουζ. Είμαι χαρούμενος επειδή συνέβη στην πατρίδα μου».
• Το ίδιο χαρούμενοι είμαστε κι εμείς στην Ελλάδα με τον Πετρούνια.
Σημαντικός αθλητής. Ηδη σας μίλησα για την προσωπικότητά του και την αφοσίωσή του στον στόχο. Δεν χρειάζεται να γνωρίζω κάποιον προσωπικά για να καταλάβω όλα αυτά από την παρουσία του.
Είμαι έμπειρος από μεγάλες διοργανώσεις και μπορώ να «διαβάζω» τις αντιδράσεις των αθλητών. Από την κίνηση του σώματος, από το βλέμμα πριν από την προσπάθεια, επειδή η γυμναστική είναι ίσως το πλέον ψυχολογικό άθλημα. Οχι απλή συνύπαρξη σώματος και σκέψης, αλλά αρμονική συνύπαρξη, επαναλαμβάνω.
Ρώτησε για την Ελλάδα επειδή «ξέρουμε ότι πιέζεται ως κοινωνία στην εποχή μας», του απαντήσαμε πως πρόκειται για «πολύχρονο αγώνα της πατρίδας μας, καθενός από εμάς ξεχωριστά».
Συνέστησε: «Κουράγιο, εύχομαι το καλύτερο και μην πάψετε να κάνετε αθλητισμό! Η άθληση είναι μέσο για την αναγκαία αντοχή μυαλού και σώματος, αυτή που χρειάζεται και ο Ελληνας της εποχής μας».
