«Αθλητισμός και αντίσταση» είχε ονομάσει η συλλογικότητα φιλάθλων «Επίσκυρον» την εκδήλωση στο Πολιτιστικό Κέντρο Χαλανδρίου, τα ερεθίσματα από τους κεντρικούς ομιλητές (οι δημοσιογράφοι-ερευνητές Γιάννης Γεωργάκης, Νάσος Μπράτσος) και ο οικοδεσπότης Νίκος Μάλλιαρης υπέβαλαν την σκέψη μας. Στοιχεία από την αντιστασιακή δράση αθλητών κάθε επιπέδου κατά του ναζισμού, μα και αναπόφευκτα, αναφορά-ανάδειξη της…προαιώνιας τάσης μας για την κήρυξη αναίτιων εμφύλιων, ακόμη κι αν ο κίνδυνος είναι κοινός όπως τότε!
Η υπόμνηση πως δυο ποδοσφαιρικές μορφές της εποχής, ο Μίμης Πιερράκος του Παναθηναϊκού και ο Αχιλλέας Γραμματικόπουλος του Ολυμπιακού, πολέμησαν δίπλα ο ένας στον άλλο στο αλβανικό μέτωπο, ήταν από τις υπομνήσεις-μέσα εκτόνωσης της ίδιας αίσθησης. Ο Χίτλερ συντηρούσε και επί ελληνικού εδάφους και φρόντισε να το εκτονώσει με νέο αίμα αθώων, το μάθημα που του είχε παραδώσει, το 1936, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου, ο μαύρος υπεραθλητής Τζέσε Οουενς: «Είναι μαύρος, είναι πρωτόγονος και γι’ αυτό έχει περισσότερες φυσικές δυνάμεις από τους λευκούς αθλητές», ακούσαμε στην ίδια εκδήλωση πως ήταν τα λόγια του δικτάτορα. Στην αντιστασιακή Ελλάδα, όπου «στην κατοχή έπαιζαν μπάλα, κυρίως για την εξασφάλιση πόρων επιβίωσης, οι πεινασμένοι, υπερβάλοντας εαυτούς!».
Όπως και η κοινή αντικατοχική διαδήλωση πολιτών το 1942, οπαδών τόσο του Παναθηναϊκού όσο και της ΑΕΚ, βρισκόμενων σε προσωπική απόγνωση λόγω της παρατεινόμενης παρουσίας των στυγνών ναζί, με αφορμή την αθέτηση εκ μέρους των κατακτητών, συνθήκης για το φιλικό παιχνίδι μεταξύ των δυο ομάδων στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Στην Πατησίων, η αντικατοχική διαδήλωση διαλύθηκε από τους κατακτητές, στην πλατεία Ομονοίας. Επαναστατημένος λαός με εχθρούς τους κατακτητές, αλλά και τους γηγενείς συνεργάτες τους-προδότες, κατεβάσαμε το κεφάλι όλοι οι παρόντες, από σχετικές υπομνήσεις παρουσίας προδοτών. Ανάμεσα μας και παλιοί ποδοσφαιριστές, κεντρική φυσιογνωμία ο αρτίστας άλλης εποχής Χρήστος Αρδίζογλου.
