Πάνε καμιά δεκαριά μέρες τώρα που είδα τις πρώτες ανθισμένες αμυγδαλιές στα πέριξ του Μοναστηριού Καισαριανής. Ακολούθησαν κι άλλες. Είδα και την πρώτη φάλαγγα από κάμπιες, που τραβούσαν τον επικίνδυνο δρόμο, μέσα από την άσφαλτο, να γίνουν πεταλούδες. Είδα και τα πρώτα ανθισμένα αγριολούλουδα, σχεδόν αθέατα, στην άκρη του πεζοδρομίου.
Παρά ταύτα επιμένουν, σκέφτηκα. Αμυγδαλιές, κάμπιες, κρινάκια, χρώματα κι αρώματα (από στίχο του Μιχάλη Κατσαρού αυτό) επιμένουν στους ρυθμούς τους και στον καιρό τους. Σαν να μας λένε «Κόψτε το λαιμό σας…» και «Οπως στρώσατε, κοιμηθείτε…».
«Εμείς έχουμε άλλα να διαπράξουμε. Αυτά στα οποία η φύση μας όρισε και ευόρκως επιτελούμε κάθε παραμονή ανοίξεως, χωρίς μίζες και χωρίς προανακριτικές επιτροπές. Αυτά εμείς δεν τα καταλαβαίνουμε. Εσείς που τα καταλαβαίνετε, λουστείτε τα!».
Υπάρχει ένα ζήτημα ωστόσο, που λέγεται: Καθείς κατά τα έργα του. Ασφαλώς και δεν είναι μούτρα όλοι οι γιατροί, όπως δεν είναι μούτρα και όλοι οι δημοσιογράφοι. Γενικά και ειδικά. Εκείνο που δεν καταλαβαίνω, είναι γιατί να γίνεται λόγος για συλλογική ευθύνη: «όλοι οι γιατροί», «όλοι οι δημοσιογράφοι» και να μην επιμερίζονται οι ευθύνες αναλόγως, ακόμα και επωνύμως εφόσον υπάρχουν ακλόνητα αποδεικτικά στοιχεία.
Στο κάτω της γραφής, όλοι, αθώοι και ένοχοι, λευκοί και στιγματισμένοι, γιατροί και δημοσιογράφοι, περνάμε από συνεχείς εξετάσεις και αξιολογήσεις από τον άγνωστο ασθενή που μας εμπιστεύτηκε την υγεία του και από τον άγνωστο αναγνώστη που μας εμπιστεύτηκε την ενημέρωσή του.
Δεν έχουν κανένα λόγο οι έντιμοι, γιατροί είτε δημοσιογράφοι, να νιώθουν, να νιώθουμε, άσχημα, ενίοτε και να απολογούμαστε για τα μούτρα που παράγουν τα επαγγέλματά μας. Παρά ταύτα, οι αμυγδαλιές επιμένουν…
