Αρχισαν να αλλάζουν βιολιά τα κόμματα που νέμονται την εξουσία αφού βλέπουν ότι από μόνα τους είναι ανίκανα να σχηματίσουν κυβέρνηση – το βιολί του Καμμένου φαίνεται να ξεκουρντίστηκε και χαλάει πια την αρμονία της ορχήστρας της εξουσίας.
Τι να κάνει η τελευταία, ξεκινάει άλλη ενορχήστρωση, θεωρώντας ότι πρέπει να προσθέσει το βιολί της Κεντροαριστεράς (ο θεός να την κάνει, εν Ελλάδι τουλάχιστον). Το συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής φάνηκε σαν ένα έναυσμα για μια άλλου είδους προσέγγιση της «Αριστεράς» με την «Κεντροαριστερά» – και ο θεός βοηθός. Παρά τις αλλαγές, μουσική δεν προκύπτει – ουκ υφίσταται.
Ετσι που «ξεφούσκωσαν» οι ιδεολογίες (κάποιοι με την πολιτική στάση τους τις γελοιοποίησαν επιπλέον) ο λόγος ανήκει πια σε συνεργασίες μεταξύ όσων έχουν ασκήσει εξουσία· δεν υπάρχει διάκριση, δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές. Το θέμα είναι ποιος θα κυβερνήσει και κανείς δεν δίνει σημασία αν οι συνεργασίες θα είναι «ανίερες», συμβατικές, παροδικές ή μακροπρόθεσμες. Οι «σωτήρες» της χώρας είναι σωτήρες, πώς να το κάνουμε;
Το καλύτερο βέβαια γι’ αυτούς (και ας αφήσουν κατά μέρος μεγαληγορίες και κομπασμούς) θα ήταν να γίνουν μία παρέα, να τα βρουν μεταξύ τους και να ασκήσουν απρόσκοπτα το «σωτήριο» έργο τους. Θα απάλλασσαν κατ’ αυτόν τον τρόπο τους ψηφοφόρους που τελούν εν συγχύσει και δεν ξέρουν πού πάν’ τα τέσσερα.
Θα «βασίλευε» ίσως ομόνοια στη χώρα, που τόσο την έχει ανάγκη, και θα απελευθερώνονταν πιθανώς κρυφές δυνάμεις από τους συνεργαζόμενους, με φρέσκες ιδέες και νέο δημιουργικό και αναπτυξιακό αέρα. Ποιος, όμως, θα ήταν ο επικεφαλής; Ποίος ο πρωθυπουργός της Ελλάδας σε ένα τέτοιο συνεταιριλίκι; (Εκεί που κάποτε λοιδορούσαμε τα τρία συνεταιράκια, τώρα μπορούμε να το επεκτείνουμε και να λέμε –λοιδορώντας, βεβαίως, πάλι– τέσσερα ή πέντε συνεταιράκια· μένουν απέξω τα λεγόμενα άκρα).
Σε αυτό φαίνεται δύσκολο να δοθεί ικανοποιητική λύση, εκτός εάν οι επίδοξοι πρωθυπουργοί υποστείλουν τη ματαιοδοξία και αρχομανία τους. Εχουν βλέπετε πίσω ένα «ιστορικό παρελθόν», με μεγάλες και ισχυρές αυτοδυναμίες· ναι, αλλά πού πήγαν; Αναρωτήθηκαν ποτέ, ή ακόμη θεωρούν ότι μπορούν να τις επαναποκτήσουν; Το τελευταίο αποκλείεται, το γνωρίζουν, ποτέ όμως δεν ξέρει κανείς τι κρύβει το μυαλό ενός αρχομανούς ή τι βάζουν «άλλοι» (από «αλλού») σ’ αυτό το μυαλό.
Εικασίες, ναι, αλλά έτσι που έχουν έρθει τα πάνω κάτω, τίποτα δεν αποκλείεται, πολλώ μάλλον που η χώρα είναι υπό εποπτεία (μερικοί λένε υπό κατοχή) και δεν έχει πολλά περιθώρια, οποιοσδήποτε και αν κυβερνά, να ασκήσει ανεξάρτητη και κυριαρχική πολιτική.
Αλλη εικασία: να αποφασίσει η κοινωνία να αυτο-οργανωθεί και να δώσει δυναμικό «παρών» στην πολιτική σκηνή – αλλά αυτό δεν είναι εικασία, δεν είναι ούτε καν ουτοπία. Επιστροφή, άρα, στις (οιασδήποτε μορφής) συνεργασίες, ακόμη και αυτές του σκοινιού και του παλουκιού – δεν παίζουν με τη μορφή τα κόμματα, αλλά με το περιεχόμενο (και ακριβώς το αντίθετο).
Κάθε προεκλογική περίοδος είναι ένα πανηγύρι και ας λέγαμε ότι με την Αριστερά στην κυβέρνηση όλα τούτα θα άλλαζαν, θα γίνονταν δημοκρατικά (και τώρα υπάρχει επίφαση δημοκρατίας, μην παραπονιόμαστε). Το μόνο αστάθμητο: η διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, αν και όχι τόσο…
