Στέκομαι όρθια μπροστά στον νεροχύτη, καθαρίζω ντοματάκια. Θέλω να κάνω σαλάτα, όμως το μυαλό μου τρέχει, καλπάζει και δεν αντιλαμβάνομαι ότι κοντεύω να αδειάσω όλο το κουτί – μηχανικά συνέχιζα να το κάνω γιατί σκεφτόμουν…
Τα ντοματάκια πάνω στο λευκό πιάτο, κόκκινα ροδοπέταλα σε λευκό φόντο, το αβοκάντο από γύρω πράσινα φύλλα ή κόκκινο αίμα άλικο πάνω σε λευκό μετάξι.
Στο μυαλό μου έρχεται και ξανάρχεται η εικόνα στη Γούτα της Συρίας, του άντρα που κρατά στην αγκαλιά του ένα αγοράκι χτυπημένο, το αίμα που τρέχει στο πρόσωπο του παιδιού και το σπαραχτικό του κλάμα, το γεμάτο παράπονο ανάκατο με τραγική απορία και τρόμο, σαν να λέει: Γιατί όλη αυτή η καταστροφή; Τι φταίω; Τι κακό πρόλαβα να κάνω και ποιον έβλαψα τόσο πολύ που πρέπει να πληρώσω τόσο ακριβά την παιδικότητά μου;
Αγόρι μου, σε τίποτε δεν έφταιξες, όμως δεν είσαι η μόνη αθώα και τόσο πονεμένη παιδική ψυχή.
Είναι ατέλειωτη και αναρίθμητη η σειρά των αθώων παιδιών που πλήρωσαν και πληρώνουν την ασίγαστη φωτιά του μίσους και της απανθρωπιάς των μεγάλων μακελάρηδων που έγραψαν ιστορία και που οι διάδοχοί τους γράφουν σήμερα τη δική τους και τη δική σου ιστορία.
Και όλοι εμείς οι άλλοι, σε Δύση και Ανατολή, καθόμαστε μπροστά στις οθόνες μας, μέσα στη ζεστασιά μας και τη θαλπωρή μας, προσωρινή και αυτή ώσπου να χτυπήσει το κακό την πόρτα μας, είτε με τη μορφή του πολέμου είτε με άλλη μορφή βίας και τρόμου, και βγάζουμε κραυγές αγανάκτησης για το κακό που γίνεται, χωρίς όμως να προσπαθήσουμε ούτε το μικρό μας δαχτυλάκι να κουνήσουμε για να το σταματήσουμε.
Δεν είναι κτήνη μόνον αυτοί που προκαλούν αυτά τα εγκλήματα – τι εγκλήματα λέω, εδώ μιλάμε για γενοκτονίες, για διάλυση ολόκληρων λαών. Είμαστε το ίδιο κτήνη και όλοι εμείς που καθόμαστε απαθείς και δεν βγαίνουμε στους δρόμους να φωνάξουμε, να ζητήσουμε, να απαιτήσουμε την τιμωρία των μακελάρηδων και το σταμάτημα του ατέλειωτου μακελειού.
Επιτέλους, ολόκληροι λαοί είμαστε, πλήθος κόσμου, εκατομμύρια, ας ενώσουμε τις φωνές και τις δυνάμεις μας και ας απαιτήσουμε το άμεσο σταμάτημα των γευμάτων εργασίας στα πλούσια θέρετρα, και όχι μόνον, των ηγετών που δήθεν μαζεύονται για να εργαστούν για το καλό της ανθρωπότητας και ας καθίσουν στα γραφεία τους να δώσουν τις άμεσες λύσεις για την κατάπαυση του θεάτρου του παραλόγου.
Οχι μόνο στη Συρία, απανταχού υπάρχουν φωτιές που καίνε ανθρώπινες ψυχές και τραυματίζουν παιδιά που δεν θα καταφέρουν ποτέ να ζήσουν μια ζωή χωρίς εφιάλτες.
