Λίγο το ισόβιο βίτσιο μου με τη γεωπολιτική, λίγο η επαγγελματική υποχρέωση μου σαν (αν-)αρχισυντάκτης στα διεθνή, και τα ξημερώματα της Τετάρτης με βρήκαν να παρακολουθώ στην τηλεόραση τον Ντόναλντ Τραμπ να εκφωνεί την περίφημη «Ομιλία για την Κατάσταση του Εθνους».
Δεν σας κρύβω πως, ήδη από τις πρώτες φράσεις, μου σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο: ο εν λόγω γελοία στομφώδης, πλην αντικειμενικά πανίσχυρος βαψομαλλιάς περιέγραψε έναν δυστοπικό κόσμο βγαλμένο κατευθείαν από την Αποκάλυψη του Ιωάννη – έναν ασπρόμαυρο, εξπρεσιονιστικό κόσμο γεμάτο φως και σκοτάδι, καλούς και κακούς, θύτες και θύματα, τρομοκράτες και σωτήρες, φίλοι και εχθροί, νικητές και αποτυχημένοι, πονόψυχοι καουμπόηδες και μοχθηροί Ινδιάνοι.
Εναν κόσμο όπου η ιεραρχία είναι το παν, με καλά αφεντικά, καλή αστυνομία και καλό στρατό, και με τον ίδιο φυσικά στον ρόλο του Μεσσία, που όλα τα λάθη θα τα διορθώσει, όλα τα κακά θα τα σκορπίσει- αρκεί να τον υπακούμε τυφλά, σαν αυτό που είναι, δηλαδή ο πραγματικός εκπρόσωπος του Θεού επί της Γης.
Πολλοί από εμάς, φυσικά θα χρειαστεί να θυσιαστούν σε αυτόν τον αέναο μανιχαϊστικό αγώνα, αλλά τι να γίνει; Μόνο έτσι θα νικηθεί το Κακό, που στο χαλασμένο μυαλό του Τραμπ και των πλουτοκρατών ομοϊδεατών του σε όλο τον κόσμο ανοιγοκλείνει συνεχώς, για να συμπεριλάβει οποιονδήποτε τολμά να αντιταχθεί στα ταξικά τους συμφέροντα.
Οσο για τον απαραίτητο σε κάθε φασιστικό ιδεολόγημα «εσωτερικό εχθρό», αυτός έχει ήδη βρεθεί και αυτή τη φορά δεν είναι οι Εβραίοι, αυτοί τώρα είναι φίλοι μας, το απαρτχάιντ τους σε βάρος των Παλαιστινίων είναι και δικό μας «εθνικό συμφέρον»: είναι οι κακοί Ισπανόφωνοι οικονομικοί μετανάστες και οι ακόμη χειρότεροι μουσουλμάνοι πρόσφυγες, που πατάνε τα χώματα μας για να κλέψουν τις δουλειές μας, να δολοφονήσουν με όπλα και ναρκωτικά τους συμπολίτες μας και να βιάσουν τις γυναίκες και τις κόρες μας. Γι’ αυτό πρέπει να υψώσουμε άμεσα το Μεγάλο Τείχος – όχι μόνο στα σύνορα, αλλά και στις καρδιές μας.
Γι’ αυτό πρέπει οι ΗΠΑ, η μεγαλύτερη πυρηνική δύναμη του πλανήτη, να ξοδέψει τα ερχόμενα χρόνια 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια για να «εκσυγχρονίσει» το ατομικό της οπλοστάσιο ενάντια στους αμέτρητους εχθρούς της και ιδίως απέναντι στους ισχυρότερους – τη Ρωσία και τη Κίνα, τις οποίες αποκάλεσε ανοιχτά «αντιπάλους… που απειλούν την οικονομία και τα ιδανικά μας».
Ηταν τόσο τρομακτική αυτή η αναφορά του στην ανάγκη «βελτίωσης» των πυρηνικών στο όνομα της παγκόσμιας… ειρήνης, και ο καταιγισμός των χειροκροτημάτων που την ακολούθησε, ώστε με έκανε να θυμηθώ τον περίφημο αφορισμό του Αϊνστάιν πως αν ήξερε ότι οι θεωρίες του θα οδηγούσαν στη Χιροσίμα, το Ναγκασάκι και τη μετέπειτα κούρσα των πυρηνικών εξοπλισμών, θα προτιμούσε να είχε γίνει ένας απλός ωρολογοποιός- συμπληρώνοντας μάλιστα ότι οι άνθρωποι μάλλον είναι πιο ηλίθιοι από τους ποντικούς, αφού κατασκεύασαν το απόλυτο εργαλείο αυτο-αφανισμού τους, ενώ τα ποντίκια δεν θα έφτιαχναν ποτέ μια ποντικοπαγίδα….
Και το θυμήθηκα ακριβώς γιατί αυτές τις μέρες διαβάζω αποσπάσματα και κριτικές για το νέο βιβλίο του Ντάνιελ Ελσμπεργκ, του σπουδαίου στρατιωτικού αναλυτή – πληροφοριοδότη που αποκάλυψε τα Pentagon Papers για τον πόλεμο του Βιετνάμ και πριν από λίγες μέρες, υπερήλικας πια, εξέδωσε το «Doomsday Machine» (Η Μηχανή της Δευτέρας Παρουσίας), στο οποίο επιχειρηματολογεί, με τεκμήρια, πως οι πιθανότητες να αποφύγουμε ως ανθρωπότητα την ποντικοπαγίδα του πυρηνικού ολέθρου τον 21ο αιώνα δεν ξεπερνούν το 4%! Περισσότερα γι’ αυτό, βέβαια, αφού το παραλάβω και το διαβάσω.
Είναι αλήθεια ότι, σε αντίθεση με τους ενθουσιώδεις Ρεπουμπλικανούς, οι Δημοκρατικοί «κόγκρεσμεν» δεν χειροκρότησαν αυτή την ακραία διχαστική, ρατσιστική, φασίζουσα ομιλία.
Δεν είναι παράξενο –ακόμη και η γυναίκα του, η Μελάνια, έδειξε να δυσανασχετεί με αρκετές αποστροφές της.
Ομως στην πραγματικότητα θα έπρεπε κι αυτοί να τον επευφημούν με ενθουσιασμό, αφού ο δυστοπικός κόσμος που περιγράφει –ο κόσμος του διαρκούς πολέμου κατά των εκάστοτε κατασκευασμένων εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών, ο κόσμος της κλιμακούμενης πυρηνικής και οικολογικής απειλής, ο κόσμος των συνεχώς αυξανόμενων ανισοτήτων ανάμεσα σε «καλά» αφεντικά και… γκρινιάρηδες, αχάριστους εργαζομένους-σκλάβους, που αρνούνται πεισματικά να θυσιάσουν τα λιγοστά τους δικαιώματα γιατί δεν θέλουν να αντιληφθούν το μεγαλείο του καπιταλισμού- είναι δυστυχώς υπαρκτός και οι ίδιοι έχουν κάνει εδώ και δεκαετίες τα πάντα για να τον δημιουργήσουν.
Αν δεν είχε σπάσει ο διάολος το ποδάρι του πριν από 15 μήνες και στη θέση του Τραμπ ήταν η Χίλαρι πόσο διαφορετικά θα ήταν (στην ουσία, όχι στο ύφος) τα όσα θα έλεγε και –κυρίως- θα έπραττε; Ποιοι θα τη χειροκροτούσαν και ποιοι θα την αποδοκίμαζαν;
Ας το κατανοήσουμε επιτέλους. Ούτε στις ΗΠΑ, ούτε στη Γερμανία, ούτε σε καμιά περισσότερο ή λιγότερο ισχυρή χώρα υπάρχει «αριστερή» και «δεξιά» ελίτ: ο πλούτος είναι πλούτος, η εξουσία είναι εξουσία, και οι ιδεολογίες –όπως και οι θρησκείες– υπάρχουν για να διαιωνίζουν τον κοινωνικό και οικονομικό έλεγχο, χωρίς να απαιτείται η συνεχής καταφυγή στη φυσική βια, το μονοπώλιο της οποίας είναι ως γνωστόν το κατεξοχήν γνώρισμα κάθε κρατικής δομής.
Και δεν αναφέρομαι, εννοείται, στα προτεκτοράτα και τα κράτη-πελάτες σαν το δικό μας, την Ελλάδα- θλιβερό «Υπηρέτη Δυο Αφεντάδων», διχασμένο κορμί ανάμεσα στους Αμερικάνους και τους Γερμανούς επικυρίαρχους.
Εδω κάτω στην Δανεία του Νότου, των κατά Ευκλείδη «τσαλακωμένων αριστερών», ευδοκιμούν διαχρονικά μόνον οι κομπραδόροι και οι ραντιέρηδες, που μας κλέβουν το ψωμί μέσα απ’ την τσέπη και ξεπουλάνε τα σπίτια μας στα ξένα funds, την ώρα που μας διχάζουν με φερετζέδες ηρωικού παρελθόντος και ανιστόρητα συνθήματα της πλάκας, όπως η «Η Μακεδονία είναι Ελληνική»…
