Ο Θοδωρής Μιχόπουλος ήταν ΣΥΡΙΖΑ. Το λέω γιατί άκουσα αρκετούς που θέλησαν να τον φέρουν στα μέτρα τους, ήταν ΣΥΡΙΖΑ γιατί αυτό είχε επιλέξει να είναι. Αλλά ήταν και τόσα πράγματα ακόμα. Κυρίως ήταν ένας πρίγκιπας, ένας πρίγκιπας της πιάτσας.
Εβλεπες ένα δημόσιο πρόσωπο παθιασμένο με το κόμμα του και την ίδια ώρα έναν ακομπλεξάριστο, δοτικό άνθρωπο που ανακατευόταν στις παρέες, αποφόρτιζε τα πολιτικά πάθη και απομυθοποιούσε τον ίδιο του τον εαυτό και τον επίσημο ρόλο του. Το πονηρό γελάκι που φώτιζε το κοκκινωπό του πρόσωπο έβαζε πάντα το μέτρο στα πράγματα, η αγάπη που έδινε στους φίλους του απλόχερα ήταν πολύ σημαντικότερη υπόθεση από την πολιτική.
Δεν έχεις έναν τρόπο να πιάσεις τον «Μιχό». Ηταν ο διανοούμενος της Αριστεράς που επί δεκαετίες τα άρθρα του στην «Εποχή» ήταν μπούσουλας για τους συντρόφους του; Ηταν ο άρχοντας του τηλεοπτικού κοντρόλ, που διηύθυνε σαν μαέστρος ανθρώπους και μηχανήματα για να καταγραφεί στην ιστορία της μικρής οθόνης ως ένας από τους πληρέστερους επαγγελματίες της;
Ηταν το πολύτιμο πολιτικό στέλεχος που παρήγε πολιτική σκέψη και διαχειριζόταν την επικοινωνία στο ανώτερο δυνατό επίπεδο; Μάλλον ήταν όλα αυτά μαζί, και μάλιστα με τον τρόπο της κυκλοθυμίας, σαν αυτούς που έχουν ίωση και ανεβάζουν πυρετό το βράδυ και τον ρίχνουν το πρωί, έτσι κι εκείνος μπαινόβγαινε από τον πυρετό της δημιουργίας και της δουλειάς στην ευδαιμονία της παρέας ή του έρωτα. Πάντα πυρετώδης και πάντα διονυσιακός. Και με το ίδιο ασουλούπωτο στιλ.
Είναι παράξενο πράγμα που ενώ το κόμμα του αισθάνεται τα περισσότερα ιδιωτικά κανάλια εχθρικά, ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος για την επικοινωνία του θα μπορούσε να υπερηφανεύεται ότι ήταν από εκείνους που έστησαν αυτά τα κανάλια. Οτι μεταξύ των ανθρώπων της τηλεόρασης, ο Μιχόπουλος έχαιρε σεβασμού, αγάπης, καταξίωσης – όταν επρόκειτο για την τηλεόραση αυτό το πιστό κομματικό στέλεχος άλλαζε τον τόνο, τιμούσε τις παλιές φιλίες και την προσωπική του ιστορία και ανάμεσα στους παλιούς συναδέλφους του ένιωθε κομμάτι τους.
Είναι αρκετοί από τους επιτυχημένους της μικρής οθόνης που οφείλουν την καριέρα τους στον τρόπο που τους έστησε και τους σκηνοθέτησε, υπήρξαν πολλές οι εκπομπές που οφείλουν την επιτυχία τους στις εμπνεύσεις, τις ιδέες και τη σκληρή δουλειά του, και νομίζω ότι ποτέ δεν απαρνήθηκε αυτό του το παρελθόν – ακόμα και όταν η κυβέρνηση είχε πόλεμο με τα κανάλια ο «Μιχό» δεν ήταν εκεί.
Αλλωστε από τη φύση του ο Θοδωρής δεν μπορούσε να έχει πόλεμο με κανέναν. Κάποιες φορές ίσως με τον εαυτό του, με το σώμα του, θυμωμένος που δεν μπορούσε να αντέξει τον γήινο τρόπο του, της αγάπης για μικρές καταχρήσεις, μεγάλα ξενύχτια, μικρά μυστικά, μεγάλες παρέες.
Το πολέμησε λίγο το σώμα του μερικές φορές, γιατί η ψυχή του ήταν αχόρταγη και πυρπολημένη, και στο τέλος ίσως το νίκησε. Και άφησε πάρα πολλούς ανθρώπους κεραυνοβολημένους, απορημένους, πώς ήταν δυνατόν να γίνει αυτό, αυτό το άγριο κενό, όχι τόσο του δημοσιογράφου που σίγησε, όχι τόσο του πολιτικού που σιώπησε, αλλά της μεγάλης βελούδινης αγκαλιάς που έκλεισε για πάντα.
*Διευθύντρια του Γραφείου Τύπου στο Ποτάμι.
