«Με επιστροφή;»

«Με επιστροφή;», ρωτάει χωρίς να με κοιτάει. Πίσω από το γκισέ αναμασάει την ερώτηση ξανά και ξανά σαν να είναι μπισκότο που της άφησε ψίχουλα κάτω από τη γλώσσα. Δεν απαντώ.

Αναγκάζεται να σηκώσει το κεφάλι της και να με κοιτάξει ερωτηματικά πάνω από τα τιγρέ γυαλιά που είναι σκαλωμένα στη μύτη της. «Λοιπόν, έχουμε και λέμε, αν βγάλετε το εισιτήριό σας με επιστροφή θα έχετε έκπτωση οκτώ ευρώ», σκύβει πάλι πάνω στα χαρτιά της, «δεν είναι και λίγα…», μουρμουρίζει με το ένα φρύδι σηκωμένο. «Λοιπόν, να βγάλω το εισιτήριό σας με επιστροφή;». «Θα ξαναπεράσω» της λέω.

Η επιτακτική απόφαση για την επιστροφή πλανιέται πάνω από το κεφάλι μου σαν σύννεφο καπνού. Αυτό το «δεν είναι και λίγα» με κάνει να νιώθω κάπως περίεργα, λίγο ένοχα. Γιατί δεν αποφάσισα αμέσως; Γιατί δεν είδα την ευκαιρία και δεν απάντησα ένα «βεβαίως», αφού η οικονομική κρίση μάς έκανε να μετράμε και το τελευταίο ευρώ;

Αναρωτιέμαι, μήπως κάτι κλέβει από την ελευθερία μας η οικονομική προσφορά-ευκαιρία που μας παρουσιάζεται; Η ίδια η οικονομική κρίση έκλεψε την ελευθερία μας. Αυτό το επιτακτικό «ναι!» που πρέπει να απαντήσεις αμέσως για να μη χάσεις την προσφορά είναι σαν να σου αφαιρεί κάτι από το ταξίδι, κάτι από μιαν άλλη σημαντική προσφορά: το αναπάντεχο, την περιπέτεια του ταξιδιού. Πώς να αναβάλεις την επιστροφή, καθώς το εισιτήριο περιμένει τυπωμένο στην τσέπη σου θυμίζοντάς σου πως δεν πρέπει να χάσεις τα χρήματα;

Η συμφέρουσα προσφορά καθορίζει πια τις πράξεις μας. Τα «ταξίδια» και τις «επιστροφές» μας. Μου θυμίζει εκείνο το «αθάνατο» κείμενο του Λοκ:

Τι καθορίζει τη θέλησή μας κατά το πράττειν; Μετά από επανεξέταση του ζητήματος, είμαι σε θέση να υποθέσω ότι η θέληση δεν καθορίζεται, όπως γενικώς θεωρείται, από το μέγιστο αγαθό στο οποίο αποβλέπει κανείς μελλοντικά, αλλά μάλλον από μία (και δη πλέον επείγουσα τις περισσότερες φορές) ανησυχία από την οποία κυριαρχείται κανείς σε παρόντα χρόνο. Αυτή η ανησυχία είναι που καθορίζει αποτελεσματικά τη θέλησή μας και μας θέτει στην τροχιά των τελούμενων από μας πράξεων…

«Με επιστροφή;», η ερώτηση ξανά. «Ναι, με επιστροφή», θα απαντήσω «αρπάζοντας» την οικονομική προσφορά. Τώρα, αν το «ωραίο ταξίδι» ακυρώσει την ημερομηνία της επιστροφής που είναι τυπωμένη στο εισιτήριο, αν την αναβάλει, ας έχουμε τα μάτια, την ψυχή και τη γνώση να δούμε ποια είναι η αληθινή ευκαιρία κι από τι κερδίζουμε πραγματικά.

Ας ακυρώνονται οι προκαθορισμένες επιστροφές μας. Το θέμα είναι να μη χάσουμε την όρεξη για ταξίδια και πάντα θα βρίσκουμε «τ’ άσπρα χαλικάκια εκείνου του μικρούλη, του κοντορεβιθούλη» που θα μας δείχνουν τον δρόμο της επιστροφής, έστω κι αν γίνει με οτοστόπ!