Κώστας Μαρούντας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Κανείς δεν μπορεί να με πληγώσει χωρίς τη συγκατάθεσή μου

(Μαχάτμα Γκάντι)

Eίναι πραγματικά κρίμα που δεν υπάρχουν τα περιθώρια για να αφεθούμε στις όποιες καλές στιγμές έχουμε κατά τη διάρκεια της επαχθούς καθημερινότητας μας. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να τις απολαμβάνουμε όσο αρμόζει, ή πως δεν πρέπει να τις αναζητούμε. Ίσα-ίσα. Όμως, αποτελεί ουσιώδες απόσταγμα της εμπειρικής «μυσταγωγίας» το γεγονός πως όσο περισσότερο μειώνονται τα καλά πράγματα, τόσο μεγαλύτερες διαστάσεις δίνουμε σε οτιδήποτε απομένει. Έτσι ώστε, στο τέλος να έχουμε προσδώσει βαρύ φορτίο σε αυτά, που δεν μπορούν να το σηκώσουν…

Τους καιρούς που όλα, ή τέλος πάντων τα περισσότερα, βαίνουν καλώς, δεν ξέρουμε και πολλούς ανθρώπους που να προετοιμάζονται για τα χειρότερα. Αλλά, οκ. Το θέμα είναι πώς αντιμετωπίζουμε τα διαστήματα εκείνα στα οποία τα πράγματα έχουν στενέψει και δεν μπορεί να το αρνηθεί ο οποιοσδήποτε αυτό ως γενική συνθήκη που περιγράφει τα δρώμενα…

Όλα τελικά λειτουργούν κλιμακωτά. Μέχρι, όμως, να φτάσουμε σε επίπεδα που προδίδουν ριζική αλλαγή συσχετισμών έχουν διαπραχθεί πολλά λάθη, έχουν συμβεί σοβαροί αποπροσανατολισμοί, έχουν επέλθει αλλοιώσεις καθοριστικές, που από ένα σημείο κι ύστερα αναρωτιέται ο καθένας και η κάθε μία για το ποια μπορεί να είναι η βάση. Όσο για το υποστύλωμα του όλου οικοδομήματος, ας το αφήσουμε γιατί θα προκύψουν διχογνωμίες… Ακόμα κι εκεί λαμβάνουν χώρα ουσιώδεις και καταλυτικές καθυστερήσεις, σε τέτοιο βαθμό που δικαίως ψάχνεις να βρεις ποιες είναι ακούσιες και ποιες όχι.

Οι ατομικοί στόχοι είναι οι κυρίαρχοι. Ακόμα και όταν έχουν τη χροιά μίας πιο συλλογικής ενατένισης. Μόνο στις εποχές ή στις συγκυρίες που το κοινωνικό ξεχύνεται σα χείμαρρος που δεν σταματιέται από τίποτα και από κανέναν, το ατομικό υποχωρεί τόσο ώστε να λαμβάνει τις πραγματικές του διαστάσεις στην ανθρώπινη ιστορική διαδρομή. Πολλοί άνθρωποι θα ήθελαν να καταργήσουν κάποια βασικά συστατικά της σκέψης του Emile Durkheim (π.χ. περί κοινωνικού δεσμού και κοινωνικής αλληλεγγύης), αλλά αυτό δεν γίνεται εύκολα. Και για να αποφευχθεί με τη δέουσα σοβαρότητα κάτι τέτοιο (γιατί τις συνέπειες θα τις διαπιστώνουμε από το προσωπικό «μικροκλίμα» μας μέχρι τις πιο ακραίες μορφές «ανομίας»), θα χρειαστεί πολλή ωριμότητα, ανυπέρβλητη νοητική ευστροφία και κατοχή απαράμιλλης πνευματικής ουσίας. Kαταστάσεις «κουραστικές», μη «προσοδοφόρες», αλλά και «ξυστήρια» για πληγές που γίνονται σημεία κατατεθέν (αντί για αιτίες προβληματισμού).

Το να έχεις χαράξει δρόμους σε προορισμούς που δεν είναι οι πιο συνηθισμένοι δεν είναι εύκολο. Ειδικά, όταν πρόκειται για πολύ δύσβατους δρόμους. Το να μπορέσεις να φτάσεις στο τέλος του προορισμού είναι δύσκολο. Και πιο δύσκολο είναι το πώς θα είσαι όταν τα καταφέρεις και φτάσεις ως εκεί. Αν είσαι ένας σκαπανέας, δεν έχει σημασία αν στο τέλος του έργου θα παραδώσεις μία φθαρμένη έως ξεχαρβαλωμένη τσάπα. Σημασία έχει να είσαι σε θέση να μπορείς να καταλάβεις πως χρειάζεται να αποκτήσεις σύντομα μία καινούρια, και πώς είναι χρήσιμο στο μέλλον να ψάξεις και για νέα έργα… Ούτε είναι ντροπή να ψάχνεις να βρεις το σωστό κατασκευαστή για την απαραίτητη αντηρίδα σου.

Οι γιορτές -κατά την προσωπική μου κρίση- είναι διαλείμματα που οριοθετούν τις συνέχειες. Αποδεικνύουν ποιοι τις βιώνουν δίχως να επιζητούν κάποια μελλοντική υπεραξία, ποιοι βιάζονται να τις ξεπεράσουν δίχως να ψάξουν την παραμικρή χρησιμότητα, ποιοι «γιατί ο χρόνος απλά κυλάει»…, αλλά και ποιοι είναι εκείνοι που τολμούν να βάζουν τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση (όσο αυτό είναι εφικτό κάθε φορά). Εν τέλει; Μπορούμε να ακολουθήσουμε τα ημερολόγια, μπορούμε όμως να τα κάνουμε και κάτι που απλά επικυρώνει -για λόγους χρονικής ευταξίας και καταγραφής- το σημαντικό.

Χρόνια πολλά σε όλες και σε όλους!