Οσο κι αν είναι η «πιο γρήγορη συμφωνία», ενόψει της τέταρτης και τελικής αξιολόγησης, «που ολοκληρώθηκε σε χρόνο-ρεκόρ», όπως την τιτλοφορούσε χθες η «Εφ.Συν.» στην πρώτη σελίδα. Αν και γρήγορη, μάλλον θα παιχτεί αντάτζιο (αργά, μελαγχολικά), παρά αλέγκρο (γρήγορα, χαρούμενα) και σε νότες ελάσσονες (χαμηλές), όχι μείζονες (υψηλές). Διότι οι καιροί δεν προσφέρονται, νομίζω, για αυτοσχεδιασμούς, όταν όλα μοιάζουν προσχεδιασμένα και προαπαιτούμενα.
Ούτε και μπορείς, επίσης νομίζω, τέτοιες ώρες να τρέχεις ν’ αλλάζεις ορχήστρες ή, το δυσκολότερο, να ψάχνεις για άλλες παρτιτούρες και άλλα συμφωνικά έργα. Αν είχαμε π.χ. την Ενάτη του Μπετόβεν με τη Συμφωνική της Νέας Υόρκης, αλλιώς θα το συζητούσαμε.
Δεν έχουμε να κάνουμε με τη Συμφωνία της Λεβεντιάς του Καλομοίρη· που δικιά σου είναι, παπούτσι από τον τόπο σου και την κάνεις ό,τι θέλεις. Εχουμε να κάνουμε με τη Συμφωνία της Τσιμουδιάς, που έτσι και φαλτσάρεις, μπορεί να γίνει του… Κακομοίρη.
Τώρα, αν η κυβέρνηση θέλει να την ανεβάσει σε νότες μείζονες και αλέγκρο [«Η χώρα οδηγείται στην έξοδο από το πρόγραμμα (επιτήρησης) μέχρι το καλοκαίρι του 2018», Δημήτρης Τζανακόπουλος, κυβερνητικός εκπρόσωπος] ή η αντιπολίτευση να επιλέξει νότες ελάσσονες και αντάτζιο («Οτιδήποτε και να γίνει με την αξιολόγηση, η κυβέρνηση θα βγει να πανηγυρίζει», Κωστής Χατζηδάκης, αντιπρόεδρος Ν.Δ.), αυτά επαφίενται στην κρίση του καθενός· αν θέλει δηλαδή να τα δει άσπρα, μαύρα, ημίλευκα ή ημίμαυρα, το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο.
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε μπροστά μας κάτι σαν συμφωνία, αλλά σε εξέλιξη. Αρα έχουμε δρόμο. Επίσης, έχουμε κάποιες ευμενείς συγκυρίες. Μόνο που το ευμενές τού σήμερα μπορεί να είναι δυσμενές αύριο. Οψόμεθα…
