Σχεδόν κάθε καλοκαίρι, κυρίες και κύριοι, μας επισκέπτονται, εδώ στον Μαραθώνα, συγγενείς και φίλοι του δικού μου που ζουν στο εξωτερικό, Ελληνες και ξένοι.
Φυσικά, το πρόγραμμα της φιλοξενίας περιλαμβάνει μπάνιο στον Σχινιά, μπροστά σ’ ένα απ’ τα γνωστά ταβερνάκια του και τα απαραίτητα «καλαμαράκια», δηλαδή ένα γεύμα παρά θίν’ αλός, με ουζάκια, μπίρες, μαριδάκι – και καλαμαράκι.
Χωρίς υπερβολές, όλοι αυτοί οι επισκέπτες μακαρίζουν τον δικό μου και τη δικιά μου που έχουν «στα πόδια τους» αυτόν τον παράδεισο – την ωραιότατη θάλασσα, την πεντακάθαρη παραλία με τα πεύκα, τις δωρεάν υπηρεσίες (ντους, καμπίνες, τουαλέτες) και τη δυνατότητα να φας σε πολιτισμένο περιβάλλον και πάμφθηνα.
Αλλά και δεκάδες χιλιάδες κάτοικοι της Αθήνας, μην έχοντας τη δυνατότητα να κάνουν διακοπές στη Μύκονο ή την Αντίπαρο π.χ., στον Σχινιά έρχονται για τα μπάνια τους, για να δροσιστούν και να ξεκουραστούν, χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να πληρώσουν ούτε ένα ευρώ για τη χρήση του ντους και των χώρων υγιεινής.
Το ίδιο και εκατοντάδες ηλικιωμένοι, με τα εγγονάκια τους, που έρχονται με τα πούλμαν και παίρνουν μια πορτοκαλάδα γι’ αυτά και από ένα νερό για τους ίδιους.
Οπως καταλάβατε, ο Σχινιάς, με τα ταπεινά ταβερνάκια του και τα καταγάλανα νερά του, ήταν, για δεκαετίες τώρα, ο ορισμός των «μπάνιων του λαού». Ηταν. Διότι, προ ημερών, άρχισε η κατεδάφιση των ταβερνών, για κάποιον σαδιστικό λόγο τον οποίο ακόμα δεν έχω καταλάβει.
Οπως έμαθα, μάλιστα, το σχέδιο του υπουργού κ. Φάμελλου προβλέπει ακόμα:
▪ Την περίφραξη του πευκώνα, ώστε να μην μπαίνουν αυτοκίνητα. Και όσοι θέλουν να κάνουν μπάνιο θα πρέπει να αφήνουν κάπου αλλού τα αυτοκίνητά τους και να περπατάνε 500-1.000 μέτρα μέσα στον καύσωνα, κουβαλώντας τα συμπράγκαλά τους (ομπρέλες, ψυγεία κ.λπ.), με τα μωρά τους αγκαλιά. Κι όσοι αντέξουν – μεταξύ των οποίων, φυσικά, δεν θα είναι οι ηλικιωμένοι. Αλλά τι το θέλουν το μπάνιο, τώρα, γέροι άνθρωποι;
▪ Στις θέσεις των γκρεμισμένων ταβερνών ο κ. Φάμελλος σκέφτεται (ξύνοντας το κεφάλι του) να δημιουργήσει, λέει, κάποια ΚΕΛ (Κέντρα Εξυπηρέτησης Λουομένων), μικρά, άθλια και χωρίς πολλά πολλά: έναν καφέ, ένα αναψυκτικό, καμιά τουαλέτα. Και αν. Στο κάτω κάτω, τι τα θέλουν τώρα τα λούσα οι λουόμενοι;
Λυπάμαι, αλλά πρόκειται για τεράστιο λάθος που δημιουργεί, στα καλά καθούμενα, πρόβλημα άλυτο σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.
Ενας παράδεισος που λειτουργούσε υπέρ των κατοίκων του λεκανοπεδίου αποφασίστηκε να γίνει απαγορευμένος γι’ αυτούς.
Χωρίς σκέψη, χωρίς λογική, χωρίς ευαισθησία. Μωραίνει Κύριος…
* Το Αλλοπαράκι μου, μέσα στον θυμό του, ξέχασε να πει ότι οι αλλαγές αυτές (κατεδαφίσεις, δημιουργία ΚΕΛ κ.λπ.) εκκρεμούσαν εδώ και περίπου 20 χρόνια και ότι ο κ. Φάμελλος εφαρμόζει ειλημμένες αποφάσεις. Οι οποίες, όμως, άσχετα αν είναι δικές του ή παλιές, είναι -κατά τη γνώμη μου- παράλογες.
