«Το τιμόνι στη Φώφη Γεννηματά» ήταν ο τίτλος στη χθεσινή «Εφ.Συν.», μετά και τη δεύτερη αναμέτρηση για την ηγεσία της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, όπου επικράτησε, έως άνετα, η Φώφη Γεννηματά του Νίκου Ανδρουλάκη. Το τιμόνι, ναι. Να δούμε τώρα, με ειλικρινές ενδιαφέρον, πώς θα είναι και για πού θα σαλπάρει και το καράβι.
Οχι μέχρι το πρώτο λιμάνι, που θα είναι σύντομο και σχετικά γνωστό το ταξίδι: μέχρι το ιδρυτικό συνέδριο του νέου φορέα (τελικός αποχαιρετισμός του παλιού ΠΑΣΟΚ, πιστεύω) που προγραμματίζεται για την ερχόμενη άνοιξη. Αλλά στο μεγάλο ταξίδι που ανοίγεται μπροστά του (και μπροστά μας· εθνική υπόθεση είναι οι δομές και λειτουργίες των πολιτικών κομμάτων) για το μέλλον -αν υπάρχει και ποιο μπορεί να είναι της κεντροαριστεράς είτε της ευρύτερης σοσιαλδημοκρατίας.
Δεν ξέρω αν και πόσο η κ. Γεννηματά εκπροσωπεί αυτό που λέμε «βαθύ ΠΑΣΟΚ» -αν και η μακρά θητεία της στο ΠΑΣΟΚ, θα έλεγα… εκ γενετής και με χαρακτηριστικά «νεποτιστικά», μάλλον δεν της πήγε κι άσχημα-, αλλά τέτοιες ώρες έπονται, νομίζω, η πολιτική καταγωγή και η κομματική ηλικία και προηγούνται θέσεις και προϋποθέσεις που διατυπώνει και ορίζει η κ. Γεννηματά για το παρόν και το μέλλον της κεντροαριστεράς και της ευρύτερης σοσιαλδημοκρατίας, ως πολιτικού σχηματισμού, μέρος του όλου ευρωπαϊκού πλαισίου.
Αν, για παράδειγμα, η παράταξη που θα προκύψει από το συνέδριο (και γι’ αυτό μπορεί από τώρα να εγγυηθεί η κ. Γεννηματά) θα είναι ανοιχτή και πρόσφορη σε συμπράξεις και, ενδεχόμενες, διαφοροποιήσεις ή θα περιοριστεί σε πολιτικές αυτάρκειας, ιστορικών παλινορθώσεων και αναπαλαιώσεων, που μάλλον σε γραφικότητες θα κατατείνουν και άγονες διαδρομές προς χαμένες Ατλαντίδες. Θα δούμε…
