Οταν πριν από σχεδόν τέσσερα χρόνια μια ομάδα ανθρώπων από τη γειτονιά τής Αλεξάνδρου Σβώλου (μια περιοχή στο κέντρο της Θεσσαλονίκης που… ασφυκτιά από κίνηση, πολυκατοικίες και ζωή), διοργάνωσαν ένα μεγάλο δείπνο κλείνοντας τον δρόμο με τραπέζια και φαγητά, κανείς (σχεδόν) δεν μπορούσε να φανταστεί τι θ’ ακολουθούσε.
Ολα ξεκίνησαν από ένα δείπνο που διοργανώθηκε από τη γειτονιά της οδού Αλεξάνδρου Σβώλου στα μέσα της άνοιξης του 2014. Στον πυρήνα των ενεργών κατοίκων της περιοχής βρίσκεται μια ομάδα περίπου 30-40 ατόμων που στοχεύουν στην ενεργοποίηση της γειτονιάς.
«Μας ενδιαφέρει να ενεργοποιήσουμε τον δημόσιο χώρο και να τον μετατρέψουμε σ’ ένα πεδίο ελεύθερο για τον χρήστη» λέει ο Περικλής Χατζηνάκος που ασχολείται με τον πολιτισμό, την τεχνολογία και την επικοινωνία.
Οι δράσεις που έγιναν μέσα σε αυτό το διάστημα υπογραμμίζουν ακριβώς αυτή την ανάγκη: να δημιουργηθεί ξανά η γειτονιά μέσα από καθημερινές ουσιαστικές συναναστροφές, μέσα από τη συλλογική ευθύνη για την προάσπιση του δημόσιου χώρου και της ελεύθερης έκφρασης των πολιτών σε αυτόν.
Με οριζόντιες κοινωνικές δομές αλληλεγγύης και συμμετοχής πραγματοποιήθηκε η πρώτη δράση, το Δείπνο της Ανοιξης, που έγινε τον Απρίλιο του 2014.
«Ξεκινήσαμε με ήπιες δράσεις και κάποιοι αρχικά νόμιζαν πως πρόκειται για μια εκδήλωση των καταστηματαρχών της περιοχής» λέει ο Περικλής Χατζηνάκος.
Ομως η γειτονιά ήθελε κάτι παραπάνω από τα στρωμένα με φαγητά τραπέζια που έκλεισαν τον δρόμο της Αλεξάνδρου Σβώλου, δημιουργώντας μια υπαίθρια ανοιχτή γιορτή.
Ηθελαν, με μια διάθεση ρομαντική με την οποία ξεκίνησε το όλο εγχείρημα ο δημοσιογράφος Λάζαρος Χατζηνάκος που μένει στην περιοχή, άμεσες κοινωνικές δομές αλληλεγγύης και συμμετοχής σε μια περίοδο έντονης κρίσης και αμφισβήτησης.
Οι συνελεύσεις για τα παρακάτω βήματα, ανοιχτές σε όλους, έγιναν στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης και εκεί αποφασίστηκαν δράσεις παιδαγωγικού και εκπαιδευτικού χαρακτήρα με στόχο να ενεργοποιήσουν τους κατοίκους, για να διεκδικήσουν τη δική τους έκφραση και χρήση στον δημόσιο αστικό χώρο.
Σε συνεργασία με το σχολείο της περιοχής, εκπαιδευτικούς και καλλιτέχνες της πόλης, οι άνθρωποι του κέντρου ξεναγήθηκαν στην ίδια τους την περιοχή, γνωρίζοντάς την από την αρχή, περπατώντας την μαζί κι ανακαλύπτοντάς την βήμα με βήμα.
Οι μαθητές του διπλανού σχολείου βγήκαν από τις σχολικές τάξεις και αναγνώρισαν δέντρα και φυτά που φυτρώνουν δίπλα στον δρόμο, σ’ εγκαταλειμμένα οικόπεδα, δίπλα σε στάσεις λεωφορείων και κάπου εκεί… φύτρωσε και η ιδέα ενός πάρκου… τσέπης.
Πρόκειται για ένα οικόπεδο στην οδό Αγαπηνού, σ’ ένα στενό κάτω από την Εγνατία οδό, το οποίο ανήκει στον Δήμο Θεσσαλονίκης και στον Οργανισμό Κτιριακών Υποδομών.
«Το οικόπεδο παραμένει αναξιοποίητο εδώ και χρόνια ακριβώς επειδή ανήκει σε δύο δημόσιους φορείς και όπως συχνά συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις μετατράπηκε σε σκουπιδότοπο γεμάτο ακαθαρσίες ανθρώπων και ζώων» εξηγεί ο Περικλής.
Αυτός ήταν και ο σκοπός της πιο πρόσφατης δράσης της γειτονιάς. Να υπογραμμίσει την άμεση ανάγκη των κατοίκων της περιοχής για ελεύθερο δημόσιο χώρο.
Για αυτό και δίπλα στις ζωγραφιές των πιτσιρικάδων του διπλανού σχολείου κρέμασαν στην περίφραξη του οικοπέδου της οδού Αγαπηνού και μια ταμπέλα που γράφει: «ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΠΑΡΚΟ».
Οπως γράφει στην ομάδα της στο facebook η γειτονιά, «το πείραμα της οδού Αλεξάνδρου Σβώλου συνεχίζεται…»
Τα πάρκα τσέπης είναι μικρές νησίδες πράσινου στις πόλεις, όπου μπορεί κάποιος να ξεκουραστεί και να χαλαρώσει στη διάρκεια της ημέρας.
