Οι νταλίκες δεν μπαίνουν στο κέντρο παρά μόνο με τη μορφή τραγουδιού. Κι ας είναι το αγαπημένο παιχνίδι όλων των μικρών αγοριών που ονειρεύονται να καθίσουν μια μέρα στο τιμόνι αυτού του «θηρίου» με τους πολλούς τροχούς. Αυτά σκεφτόμουν, ώρα δυόμισι το πρωί, μια νύχτα που ήταν καθημερινή και θα ξημέρωνε μια μέρα επίσης καθημερινή.
Περνώντας από την Εμμανουήλ Μπενάκη άκουσα από ένα μαγαζί που ξενυχτούσε το τραγούδι «Οι νταλίκες» (Ρασούλης-Νικολόπουλος). Πριν από λίγο καιρό «έφυγε» ο άνθρωπος που το ερμήνευσε, ο τραγουδιστής Γιώργος Σαρρής. Αλλιώς ακούς ένα τραγούδι όταν η πόλη δεν έχει θόρυβο, κίνηση, ανθρώπους. Αντηχεί στα στενά του κέντρου σαν ύμνος όλων όσοι το τραγούδησαν, όλων όσοι το χόρεψαν, όλων όσοι το άκουσαν οδηγώντας σε διεθνείς αυτοκινητοδρόμους «με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά».
Γύρω μου, δίπλα μου, μαζί μου η Αθήνα. «Μια μητρόπολη του νότου», λέει το τραγούδι. Μητρόπολη. Μια λέξη που σπάνια χρησιμοποιούμε. Κάθε μέρα τη «μικραίνουμε» με λάβρα κείμενα για το πόσο σκληρή, βρόμικη, ανοίκεια είναι. Δεν παύει όμως να είναι μητρόπολη. Η δική μας μητρόπολη του νότου. Αντιστέκεται με πείσμα στα άδικα επίθετα που της προσδίδουμε πολλές φορές.
Μια νύχτα σαν κι αυτή, μόνο δυο δρόμους μακριά από την καρδιά των Εξαρχείων, αποκαλύπτει μπαράκια που ξενυχτάνε παρέες, ταβέρνες που έχουν ακόμα κι αυτήν την ώρα κάτι να σου σερβίρουν, τη θέα της Ακρόπολης από μια γωνιά που δεν φανταζόσουν πως θα τη δεις, μουσικές και τραγούδια που σε πετυχαίνουν στον δρόμο.
Διηγήματα θα μπορούσαν να γραφτούν μια νύχτα σαν κι αυτή. Μπορεί και βιβλία ολόκληρα, όπως οι «Αόρατες Πόλεις» του Ιταλο Καλβίνο:
Τι είναι όμως σήμερα η πόλη για μας; Σκέφτομαι ότι έγραψα κάτι σαν τελευταίο ποίημα αγάπης για τις πόλεις, τη στιγμή που γίνεται όλο και πιο δύσκολο να τις ζήσουμε.
Η κρίση της πολύ μεγάλης πόλης είναι η άλλη όψη της κρίσης της φύσης. Αυτό που ο δικός μου Μάρκο Πόλο θέλει να ανακαλύψει είναι οι κρυφές αιτίες που οδήγησαν τους ανθρώπους να ζήσουν στις πόλεις, αιτίες που μπορούν να ισχύουν πέρα και πάνω από οποιαδήποτε κρίση.
Οι πόλεις είναι ένα σύνολο πραγμάτων: απομνημονεύσεων, επιθυμιών, σημείων μιας γλώσσας· οι πόλεις είναι τόποι ανταλλαγών, όπως εξηγούν όλα τα βιβλία της οικονομίας, αλλά οι ανταλλαγές αυτές δεν είναι μονάχα ανταλλαγές εμπορευμάτων, είναι και ανταλλαγές λέξεων, πόθων, αναμνήσεων. Το βιβλίο μου ανοίγει και κλείνει με εικόνες ευτυχισμένων πόλεων που συνεχώς αλλάζουν σχήμα και χάνονται, κρυμμένες μέσα σε δυστυχισμένες πόλεις…
Προχωρώντας στην Αθήνα, θα δεις ίσως πολλούς ανθρώπους σαν κι αυτόν που «τριγυρνά στο λαβύρινθο της πόλης, σαν χαμένος», είναι σίγουρο όμως πως σε κάποιο μικρό ή μεγάλο δρόμο η πόλη θα τους «απλώσει» το χέρι…
-320x213.jpg)
