Με ένα φαρμακερό υπονοούμενο, που υποδηλώνει ότι πρέπει να αναμένουμε αποκαλύψεις στο εγγύς μέλλον, υπέβαλαν χθες και γραπτώς τις παραιτήσεις τους τα έξι από τα επτά μέλη της διοίκησης της πολύπαθης Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης, η οποία εισέρχεται πλέον σε τούνελ αβεβαιότητας σχετικά με την επιβίωσή της.
«Δυστυχώς, εξωγενείς παράγοντες και αποφάσεις που επιχειρείται να επιβληθούν χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η προοπτική βιωσιμότητας της ΕΒΖ μάς υποχρεώνουν σήμερα σε παραίτηση» λένε οι έξι σε επιστολή τους προς τους εργαζομένους της ΕΒΖ, κυρίως για να το ακούσουν οι… εξωγενείς παράγοντες.
Καταδεικνύουν, δηλαδή, με σαφήνεια για πρώτη φορά ότι τα δύο σερβικά εργοστάσια της εταιρείας, τα «ασημικά» της, έχουν μπει στο στόχαστρο παραγόντων (;) οι οποίοι μεθόδευσαν και επιχειρούν το ξεπούλημά τους, χωρίς επιπλέον αυτό να καθιστά καθ’ οιονδήποτε τρόπο βιώσιμη την εταιρεία.
Ο πρόεδρος Αντώνης Χατζηδιαμαντής, ο διευθύνων σύμβουλος Μιχάλης Κεφαλόπουλος και τα μέλη Γαβριήλ Κερμανίδης, Αντώνης Μπούρης, Χρήστος Βογιατζής και Κώστας Μανιατάκης, αφού ευχαριστούν τους εργαζομένους για τη μέχρι σήμερα συνεργασία, παρατηρούν πως «η προσπάθειά (μας) εκτιμούμε ότι σταδιακά και με σταθερά βήματα θα μπορούσε να αποδώσει καρπούς σε όφελος της εθνικής οικονομίας, των αγροτών, των εργαζομένων στη μεγαλύτερη αγροτική βιομηχανία της χώρας αλλά και των τοπικών κοινωνιών των τευτλοπαραγωγών περιοχών, ξεπερνώντας παθογένειες και προβλήματα του παρελθόντος».
Υστερα από τέτοια ανακοίνωση είναι προς αναζήτηση τα πρόσωπα που θα δεχτούν να αναλάβουν τη διοίκηση –«να βάλουν το κεφάλι τους στον τορβά», όπως ελέχθη- εφόσον ως προϋπόθεση τίθεται ότι πρέπει να υπογράψουν για την πώληση των εργοστασίων στη Σερβία και γιατί δεν τίθεται εν αμφιβόλω ολόκληρο το σχέδιο διάσωσης που είχε καταρτίσει η Τράπεζα Πειραιώς.
Στην έκτακτη γενική συνέλευση στις 20 Οκτωβρίου είναι αμφίβολο αν θα εκλεγεί καν νέο συμβούλιο.
Από σήμερα όμως κιόλας το πρόβλημα δεν είναι «τεχνικό»: χωρίς διοίκηση δεν γίνεται να πληρωθεί το προσωπικό, η καμπάνια (παραλαβή τεύτλων και παραγωγή ζάχαρης) ενδέχεται να σταματήσει και φαίνεται σίγουρο ότι το εργοστάσιο της Ορεστιάδας δεν θα ανοίξει καν, καθώς θα έπρεπε να γίνει προμήθεια 1,5 εκατομμυρίου για καύσιμα τα οποία για να αγοραστούν κάποιος πρέπει να υπογράψει.
Τα τεύτλα θα έπρεπε στη μία και μοναδική περίπτωση να μεταφερθούν στο Πλατύ, αλλά κι αυτό απαιτεί χρήματα που, αν υπήρχαν, πάλι κάποιος θα έπρεπε να υπογράψει.
Οπως σχολίαζαν άνθρωποι της ΕΒΖ, «είναι να απορεί κανείς, έστω τώρα, αν υπάρχει κάποιος που αντιλαμβάνεται το μέγεθος του εφιάλτη που έρχεται».
