Θυμάμαι σε μια άλλη «βιβλική καταστροφή» -«θεομηνία» ή και «φυσικό φαινόμενο», όπως αποκλήθηκε εντελώς προσφάτως- μια γειτόνισσα μικρασιατικής καταγωγής να δίνει τη δική της εκδοχή: «Γιαγκίνι!» όπερ τουρκιστί σημαίνει «Φωτιά!», σαν αυτή που τότε, στην άλλη καταστροφή, την ακόμα πιο μεγάλη, έκαψε τη Σμύρνη.
Και κάποιον άλλο να μυρίζει την τσίκνα του καμένου που έπνιγε και τότε την Αθήνα και να την καθησυχάζει: «Μην κάνεις έτσι. Κάτι θα ψήνουν»!
Μέχρι να αντιληφθούμε ότι αυτό που ψηνόταν, τότε και τώρα, ήταν η Ελλάδα.
Σε κάθε καταστροφή οι συμπεριφορές της όποιας εξουσίας υπακούουν μονότονα σε μια από τις παρακάτω εναλλακτικές.
Πρώτον: Για όσα έγιναν φταίνε οι κακοί: εξωτερικοί εχθροί της χώρας –επιμόνως μη κατονομαζόμενοι– είτε εταιρείες ή και πολίτες που έτσι προωθούν οικονομικά συμφέροντα.
Δεύτερον: Κόψτε τις συνωμοσιολογίες. Συνωμοσίες ως γνωστόν δεν υπάρχουν. Φταίει η ανοργανωσιά του κράτους η οποία, βεβαίως, οφείλεται στους προκατόχους μας που τολμούν σήμερα να γίνονται τιμητές μας.
Τρίτον: Και πού να δείτε τι συμβαίνει σε άλλες χώρες, που κάηκαν ολόκληρες. Εδώ τουλάχιστον καίμε καίμε και όλο και κάτι μένει.
Τέταρτον: Φταίει ο Θεός – μεταφυσική εκδοχή της Φύσης. Γιατί ποιος άλλος ειδικεύεται στις θεομηνίες;
Και πέμπτον: Κάτω τα κεφάλια και το στόμα κλειστό. Τώρα δρούμε. Αργότερα θα κάνουμε τις αναλύσεις και τις κριτικές μας.
Εννοείται ότι οι διαφορετικές αυτές εκδοχές είναι κάπως ασυνήθιστο να χρησιμοποιούνται ταυτοχρόνως όχι μόνον από το ίδιο πρόσωπο αλλά ακόμη και από τα στελέχη της ίδιας εξουσίας.
Και όμως αυτό είναι που κατόρθωσε μέσα στις πρόσφατες πυρκαγιές η σημερινή εξουσία.
Υπουργοί της κυβέρνησης μίλησαν –άραγε με στοιχεία ή απλώς σε πανικό;– για οργανωμένα σχέδια εμπρησμών και προσπάθειες γενικής αποσταθεροποίησης.
Περιφερειάρχης κυβερνητική τούς αποστόμωσε καλώντας τους πάντες να αφήσουν τους καθ’ ύλην αρμοδίους να πράξουν τα δέοντα.
Αλλοι του αυτού χώρου μάς εξήγησαν –παραπέμποντας και σε βιβλιογραφία– ότι για όλα φταίει η άκαρδη μάνα φύση. Ενώ παράλληλα πολιτικοί και δημοσιογράφοι κάθε χρώματος επέμεναν εν χορώ στα περί θεομηνίας.
Δεν ανήκω σε όσους ίσως χαρούν με τη Βαβέλ αυτή, έστω και αν απειλεί τον πύργο της εξουσίας.
Και δεν με αφορά αν αυτή η «πολυφωνία» μπορεί ή όχι να μεταφραστεί σε αλληλοϋπόσκαψη που σε ώρα κρίσης έγινε ορατή και για μας τους υπηκόους.
Το βέβαιο είναι ότι η καταστροφή αφορά σε πρώτο πρόσωπο τους παθόντες, πρόσφυγες πια στην ίδια τους τη χώρα, αλλά όχι μόνον.
Η ζημιά στην οικονομία, στο περιβάλλον, στην υγεία, το τραύμα από την αποκάλυψη της αδιαφορίας του κράτους αφορούν όλους μας.
