efsyn.gr , Απόστολος Λυκεσάς
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Αγανάκτησαν. Το έβλεπες στα μάτια τους και το άκουγες στο «ράγισμα» της φωνής που προσπαθούσε να διατηρηθεί σε ευγενικό πλαίσιο. Το ένιωθες στο παρακλητικό βλέμμα που συνδυαζόταν με κίνηση του σώματος, ασυνήθιστο γεγονός για μουσουλμάνες. Σαν να έλεγαν «είμαστε έτοιμες να δώσουμε και το χέρι μας, αρκεί να μας πάρετε από εδώ και να μας πάτε να συναντήσουμε τα παιδιά μας».

Τα παιδιά τους που η νιότη ή ποιος ξέρει ποια δύναμη και ποιο πείσμα τα οδήγησε πάνω από όλα τα ενδιάμεσα σύνορα και είναι ήδη στη Γερμανία όπου περιμένουν την οικογένειά τους.

Αγανάκτησαν. Δέκα οικογένειες προσφύγων που μένουν τώρα σε διαμερίσματα στη Θεσσαλονίκη βρέθηκαν χθες στην είσοδο του γερμανικού προξενείου Θεσσαλονίκης, διαμαρτυρόμενες για τις μεγάλες καθυστερήσεις στη διαδικασία διεκπεραίωσης της αίτησης οικογενειακής επανένωσης με προορισμό τη Γερμανία (η «Εφ.Συν.» έχει αναφερθεί πολλάκις στο θέμα του γερμανικού «πλαφόν»). Γνωστή ιστορία που αφορά και εκατοντάδες άλλους πρόσφυγες, τόσο γνωστή που έγινε «κανονικότητα».

«Εφτά μήνες περιμένω για τα χαρτιά μου, δεν μπορώ να περιμένω για πάντα, τα πάντα είναι καλά, τα χαρτιά μου, όλα, όλα κι όλο μου λένε κάνε υπομονή, συνέχεια μου λένε κάνε υπομονή, σας παρακαλώ. Δεν μπορώ να κάνω άλλο υπομονή, κουράστηκα, σας παρακαλώ, είναι πολύ σκληρό για μας όλο αυτό που συμβαίνει».

Είναι από τη Συρία και συμπληρώνει ήδη 1,5 χρόνο στην Ελλάδα: «Εχω να δω τον γιο μου δύο χρόνια», λέει, «τα σύνορα είναι κλειστά και περιμένω 14 μήνες τώρα. Από την Ειδομένη σε κέντρο φιλοξενίας, τώρα σε διαμέρισμα. Είμαι καλά, αλλά θα είμαι καλύτερα αν είμαι μαζί με τον γιο μου».

«Μας λένε να περιμένουμε», μας λέει μια άλλη γυναίκα. «Τι να περιμένουμε, αφού όλα τα χαρτιά μας είναι καλά, ποιο είναι το πρόβλημα, γιατί δεν μας δίνουν μια απάντηση, πείτε κάτι, δεν καταλαβαίνουμε και δεν μπορούμε να περιμένουμε, είναι τρέλα όλο αυτό». Είναι ακριβώς αυτό, μια «λογική» μεταφρασμένη σε πολιτική και γραφειοκρατική παραφροσύνη.

Δύσκολο έως ακατόρθωτο να εξηγήσεις τα γραφειοκρατικά… συρματοπλέγματα. Τα παιδιά των οικογενειών παίζουν στο γκαζόν του μικρού πάρκου μπροστά στο προξενείο, οι γιαγιάδες τους, μη γνωρίζοντας αγγλικά, στέκουν και παρακολουθούν, προσπαθώντας να διαβάσουν τη γλώσσα του σώματος των οικείων τους, ψάχνουν στις εκφράσεις των προσώπων αν υπάρχει κάποιο καλό νέο.

Μία από τις γυναίκες ανέβηκε στο γραφείο του προξένου λαμβάνοντας διαβεβαίωση ότι θα τρέξουν οι διαδικασίες επανένωσης. Ο ήλιος έκαιγε στην παραλία της Θεσσαλονίκης, αλλά η αληθινή φωτιά έκαιγε μέσα στα κορμιά των ανθρώπων αυτών, μια φωτιά που σβήνει μόνο με έναν τρόπο: να φτάσουν εκεί που από την αρχή επιθυμούσαν. Είθε…