Ο David Ingraham είναι φωτογράφος, μουσικός και δάσκαλος στο Λος Αντζελες. Γεννημένος στο Ορεγκον και μεγαλωμένος στο Μίσιγκαν, ο David είχε μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι του από τα παιδικά του χρόνια.
Αλλά μόνο όταν έφτασε στα 30 ασχολήθηκε πιο σοβαρά, σαν μορφή τέχνης, μελετώντας τη δουλειά των μεγάλων φωτογράφων ενώ προσπαθούσε να φτιάξει ένα δυνατό, αναγνωρίσιμο στιλ που θα ήταν δικό του.
Η φωτογραφία δρόμου είναι αυτή που τον χαρακτηρίζει και ο David έχει κατά καιρούς γίνει γνωστός για την προσέγγιση του δρόμου από μια ασυμβίβαστη γωνία, δημιουργώντας εικόνες που συχνά αποπνέουν μια ονειρική, απόκοσμη αίσθηση.
Η δουλειά του έχει παρουσιαστεί σε πολυάριθμες εκδόσεις, όπως στα Los Angeles Times, Black & White Magazine, American Photo, καθώς και στο περιοδικό του David Alan, Harvey’s Burn Magazine.
Η δουλειά του έχει εκτεθεί παγκοσμίως, από το Παρίσι και την Κωνσταντινούπολη, τη Νέα Υόρκη και το Τορόντο έως το Λος Αντζελες.
Ο David έχει επιλέξει για φωτογραφική μηχανή το iPhone του τα τελευταία έξι χρόνια.
● Πώς ξεκίνησες τη φωτογραφία;
Απέκτησα την πρώτη μου Kodak Instamatic τσέπης όταν ήμουν στο Γυμνάσιο και τελικά αποφοίτησα με την πρώτη μου SLR προς το τέλος της εφηβείας μου.
Αλλά αρχικά φωτογράφιζα μόνο για διασκέδαση, χωρίς να το παίρνω πραγματικά σοβαρά μέχρι τα 30 κάτι… Ομως από τη στιγμή που σοβαρεύτηκα, μου έγινε εμμονή.
● Τι σημαίνει η φωτογραφία για εσένα;
Πρώτα απ’ όλα είναι μια πολύ προσωπική και δημιουργική μορφή αυτοέκφρασης. Αλλά σε δεύτερη φάση, νομίζω πως είναι μια μορφή απόδρασης.
Είναι ένας τρόπος να χάνω εντελώς τον εαυτό μου στη δημιουργική διαδικασία, όπου μπορώ να ξεχάσω για λίγο τις έγνοιες και τις ανησυχίες μου και απλά να επικεντρώσω στη διαδικασία να βρω, να παρατηρήσω, να ψάξω και τελικά να φωτογραφίσω.
Για να το θέσω απλά, μου δίνει να κάνω κάτι δημιουργικό και με κρατάει μακριά από προβλήματα.
● Πες μας μια ιστορία δρόμου που επηρέασε τη φωτογραφία σου.
Περιέργως δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια συγκεκριμένη. Είμαι ο «απαρατήρητα παρών» τύπος φωτογράφου – δεν αλληλεπιδρώ με το θέμα μου.
Προτιμώ να είμαι «αόρατος» στο περιβάλλον, να περνώ απαρατήρητος – έτσι επιστρέφω σπίτι στο τέλος μιας φωτογράφησης με πολλές φωτογραφίες, αλλά όχι πολλές ιστορίες.
Αυτό που επηρέασε πιο πολύ τη φωτογραφία μου είναι συγκεκριμένα γνωμικά, όπως αυτό του Alex Webb:
«Ξέρω μόνο να προσεγγίζω ένα μέρος περπατώντας. Τι άλλο κάνει άλλωστε ένας φωτογράφος δρόμου παρά να περπατάει και να παρακολουθεί και να περιμένει και να μιλάει και μετά να παρακολουθεί και να περιμένει λίγο ακόμα, προσπαθώντας να παραμείνει βέβαιος πως το απροσδόκητο, το άγνωστο ή η μυστική καρδιά του αγνώστου περιμένει στη γωνία».
Αυτό το γνωμικό έχει βοηθήσει στη διαμόρφωση της σκέψης μου και την προσέγγισή μου όταν είμαι έξω και φωτογραφίζω, το οποίο αναπόφευκτα επηρεάζει τις φωτογραφίες μου.
● Είσαι φωτογράφος και μουσικός. Πες μας για το συγκρότημα και τα σχέδιά σου.
Παίζω ντραμς επαγγελματικά εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια, τα δεκαεφτά από αυτά ήταν με το ιρλανδικό ροκ συγκρότημα Young Dubliners.
Είμαστε ένα εργατικό περιοδεύον συγκρότημα που περνάει περίπου τα δύο τρίτα του χρόνου στον δρόμο.
Δεν βασιστήκαμε ποτέ στις ραδιοφωνικές μεταδόσεις και οι άνθρωποι δεν αγοράζουν πια δίσκους, έτσι «χτίσαμε» τη φήμη μας μέσω των περιοδειών και τη διάδοση των τραγουδιών από στόμα σε στόμα.
Επειτα από τόσα χρόνια που το κάνουμε, έχουμε εθιστεί στο να παίζουμε μουσική στη σκηνή, όπως και σ’ αυτόν τον τρόπο ζωής, οπότε υποθέτω πως θα συνεχίσουμε να το κάνουμε μέχρι όσο αντέξουμε.
Σε ό,τι αφορά τα προσωπικά φωτογραφικά μου σχέδια, είμαι στη διαδικασία ολοκλήρωσης του πρώτου μου βιβλίου και ενδεχομένως θέλω να κάνω μια διαδικτυακή έκδοση ενός εργαστηρίου που διδάσκω εδώ στο Λος Αντζελες.
● Η μουσική είναι η μητέρα των τεχνών. Επηρεάζει η μουσική τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα;
Συνειδητά, όχι. Υποσυνείδητα, πιθανόν. Τόσο τα ντραμς όσο και η φωτογραφία περιλαμβάνουν το χρόνο, έτσι υπάρχει μια σύνδεση εκεί και έχω επίσης συνείδηση της σύνθεσης όταν φωτογραφίζω.
Αλλά νομίζω πως είμαι εξίσου επηρεασμένος από άλλες μορφές τέχνης, όπως ο κινηματογράφος και η λογοτεχνία.
Πιστεύω πραγματικά ότι όλα είναι απλώς μια διαφορετική έκφραση του ίδιου πράγματος.
![Άλσος Βεΐκου: Από κάπνισμα μελισσών προκλήθηκε η φωτιά – Αναζητούνται οι μελισσοκόμοι [εικόνες – βίντεο]](https://www.efsyn.gr/wp-content/uploads/2026/06/alsos-veikou--320x213.jpg)
