Δεν προκαλεί έκπληξη ο θόρυβος που κάνει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για το θέμα της άρνησης του υπουργού Δικαιοσύνης Σταύρου Κοντονή να λάβει μέρος στην τελετουργία της καταδίκης του κομμουνισμού, που διοργανώνουν οι Εσθονοί δωσίλογοι στη χώρα τους.
Η Ν.Δ. δεν έχει ακόμη αποφασίσει αν θα επιλέξει το χαρτί της παραδοσιακής, «καθαρής» Δεξιάς ή το χαρτί της «μετριοπαθέστερης» Κεντροδεξιάς. Είτε με τη μία είτε με την άλλη εκδοχή, η Ν.Δ. παραμένει και θα παραμείνει σταθερά και αταλάντευτα στον χώρο της Δεξιάς και της συντήρησης, της εγχώριας Δεξιάς, όσο και της ευρωπαϊκής (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα). Και τους διαχρονικούς, ιστορικούς σχηματισμούς της Δεξιάς στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες διατρέχει το μαύρο νήμα της ιδεολογίας του αντικομμουνισμού.
Πολλές είναι οι χώρες όπου ο αντικομμουνισμός έχει σήμερα ισχυρή παρουσία στον δημόσιο βίο. Στις χώρες του άλλοτε «υπαρκτού» ιδίως, αλλά και σε άλλες, καθώς και στην Ε.Ε., όταν δεν διώκονται, τα κομμουνιστικά κόμματα, οι ιδέες και τα σύμβολά τους τελούν υπό καθεστώς δυσμενών διακρίσεων -τουλάχιστον- με συνταγματική επιταγή μάλιστα. Στοιχειοθετούνται «εγκλήματα σκέψεως», όπως το Ιδιώνυμο του Ελευθέριου Βενιζέλου το 1928.
Μετά την παλινόρθωση του καπιταλισμού στις χώρες του πρώην υπαρκτού θα αναμενόταν να αναδιπλωθούν οι αντικομμουνιστικές εκστρατείες. Συμβαίνει το αντίθετο. Η αναζωπύρωση των σταυροφοριών του αντικομμουνισμού έρχεται να αντικαταστήσει τις ψυχροπολεμικές εκστρατείες προβολής του «ελεύθερου κόσμου», που αντιπαρετίθεντο στον «σοβιετικό ολοκληρωτισμό». Χωρίς ψιμύθια στον αιώνα μας, η ιδεολογία του αντικομμουνισμού παρουσιάζει απροκάλυπτα το ταξικό του πρόσωπο.
Ο αντικομμουνισμός ανατρέχει σ’ ένα πολύ μακρινό παρελθόν. Οι πιο αρχέγονες μορφές του εμφανίζονται πριν ακόμη κυκλοφορήσει το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Οπως κάθε ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης, η αστική ιδεολογία επιδιώκει να πείσει ότι οι αξίες της (θρησκεία, πατρίς, οικογένεια, τώρα και ελεύθερη αγορά) είναι οικουμενικές και ανταποκρίνονται στα γενικότερα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου.
Σε αυτές τις «αξίες» προστίθεται και η πάση θυσία διαφύλαξη της καπιταλιστικής οικονομίας. Ο νεοφιλελευθερισμός προβάλλει την ηπιότερη μορφή της αστικής ιδεολογίας. Καλύπτει την επιθετικότητα του καπιταλισμού με τον μανδύα της πολιτικής της δημοσιονομικής σταθερότητας και της μονόπλευρης λιτότητας. Οι ιδέες του αντικομμουνισμού αντιστρατεύονται στις λαϊκές ελευθερίες και την κοινωνική πρόοδο προβάλλοντας την ανάγκη της προστασίας από τον «ερυθρό κίνδυνο». Συνδέονται με συγκοινωνούντα αγγεία με τον φασισμό, τον οποίο προοιωνίζονται και προοικονομούν.
Στην Ελλάδα ο αντικομμουνισμός εμφανίστηκε πολύ πριν από τον εμφύλιο πόλεμο. Επιχείρησε να καλύψει υπό τη μελανή ομπρέλα του κάθε σκίρτημα προοδευτικής και αριστερής σκέψης. Ηταν το φάντασμα-φόβητρο για να αιτιολογηθεί κάθε μορφής καταπίεση, όπως η δικτατορία της 4ης Αυγούστου. Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ούτε ένας Ελληνας δεν συμμετείχε στα εκστρατευτικά σώματα του Ανατολικού μετώπου που οργάνωσε η χιτλερική Βέρμαχτ στις υπό κατοχήν χώρες.
Στον εμφύλιο πόλεμο η άρνηση της αποκήρυξης της κομμουνιστικής ιδεολογίας στα στρατοδικεία ισοδυναμούσε με θανατική καταδίκη. Στα χρόνια που ακολούθησαν ο αντικομμουνισμός είναι η επίσημη ιδεολογία του κράτους των νικητών, το οποίο έχει εξαπολύσει μεγάλη εκστρατεία «αποΕΑΜοποίησης», για να εκριζώσει το υψηλό δημοκρατικό, ριζοσπαστικό λαϊκό φρόνημα, που δημιουργήθηκε στη χώρα στην αντίσταση κατά του χιτλεροφασισμού. Το κράτος των νικητών είχε ισχυρή υλική δύναμη, υστερούσε όμως έκδηλα στο πεδίο των ιδεών, παρ’ όλη τη μακρόχρονη ανασυγκρότηση του αστικού πολιτεύματος.
Ο ελληνικός λαός πολέμησε τον χιτλεροφασισμό με όλες του τις δυνάμεις. Προσβολή και ύβριν κατά της Ιστορίας του θα αποτελούσε η συμμετοχή Ελληνα υπουργού σε εκδήλωση που δικαιώνει ουσιαστικά τον ναζισμό. Οι πλαστογράφοι της Ιστορίας εμμένουν στη θεωρία των δύο άκρων που εξομοιώνει το ολοκαύτωμα με τις θυσίες μυριάδων κομμουνιστών για ένα καλύτερο κόσμο.
Στην εξόρμησή τους οι επαγγελματίες του αντικομμουνισμού αποσιωπούν ουσιαστικά τις προσπάθειες του ίδιου του κομμουνιστικού κινήματος να απαλλαγεί από εκείνες τις μελανές σελίδες που σπίλωσαν την πορεία του. Κεντρική θέση ανάμεσά τους έχει η Ανοιξη της Πράγας, με τη σύζευξη του σοσιαλισμού με την ελευθερία και τη δημοκρατία, και η αναλαμπή του ευρωκομμουνισμού.
