Τα έζησε όλα, αλλά για πόσα μίλησε

Δανείστηκα από το χθεσινό πρωτοσέλιδο των «Νέων»· έτσι κι αλλιώς πρώτη είδηση χθες, όπως και αν το δει κανείς: «Κωνσταντίνος Μητσοτάκης 1918-2017 – Ο τελευταίος της γενιάς των πολιτικών που τα έζησε όλα». Τα έζησε όλα μεν, αλλά για πόσα θέλησε ή μπόρεσε να μιλήσει στην όντως μακρά πολιτική πορεία του, που είναι συνυφασμένη με γεγονότα σημαντικά της νεότερης ιστορίας του τόπου.

Λέω «για πόσα μίλησε» από τα «όλα» που έζησε (όχι από θέση κομπάρσου, βέβαια, ή μικρορολίστα), γιατί επικρατεί -ή γίνεται προσπάθεια να επιβληθεί- η άποψη πως ο θανών χθες πολιτικός ήταν άνθρωπος ντόμπρος, σταράτος,που έλεγε αυτά που πίστευε και πίστευε αυτά που έλεγε. Δικαίωμά τους, βέβαια, όσων τα πιστεύουν αυτά, αφού τα πιστεύουν, να τα προβάλλουν και να τα διαδίδουν (μέλη της οικογένειας, στενοί φίλοι και συνεργάτες, βιογράφοι και λοιποί).

Μόνο που ένας πολιτικός βίος -και μάλιστα μακρύς και πλήρης- δεν κρίνεται ούτε από ισχυρισμούς και προθέσεις, κυρίως δεν κρίνεται από επιθυμίες. Κρίνεται πάντα εκ του αποτελέσματος και εδώ τα πράγματα γίνονται απαιτητικά.

Είχα επιχειρήσει παλαιότερα, στην «Ελευθεροτυπία», κάποιους σχολιασμούς του πολιτικού Μητσοτάκη -πρωθυπουργού τότε. Ο,τι θυμάμαι, ανεξαρτήτως «ύφους», «ήθους», μεθόδων που χρησιμοποίησε (όλα αυτά τα κάπως τετριμμένα και κοινότοπα που λέμε σε ανάλογες περιπτώσεις), είναι ότι ως πολιτικός ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης -κάτι στο οποίο εμμένω- στις πολιτικές του πρωτοβουλίες, συνήθως, επέλεγε στιγμές και κινήσεις που δεν ήταν οι καταλληλότερες στην εποχή τους.

Αυτό είναι ίσως το μεγάλο ενδιαφέρον της πολιτικής του παρουσίας: πρωταγωνιστούσε ενώ το κοινό αδημονούσε πότε θα εμφανιστεί ο πρωταγωνιστής!