Με σιγουριά τράβηξα από το ράφι του βιβλιοπωλείου το δεύτερο βιβλίο του Δημήτρη Τερζή «Θερισμός» (εκδόσεις Ιωλκός). Είχε ήδη μπει στα σκαριά μια σχέση μεταξύ μας από την πρώτη συλλογή διηγημάτων του «Το τέλος μιας τέλειας μέρας» (εκδόσεις Ιβίσκος). Δεν ήθελα να συγκρίνω, αλλά και πάλι να απολαύσω.
Εντεκα διηγήματα έγραψε τούτη τη φορά ο Τερζής, με εξαιρετική αίσθηση του ρυθμού, με άψογη καταγραφή των στιγμών της καθημερινότητας στις οποίες επικεντρώνει το βλέμμα του. Καταθέτει, μιλάει και ταυτόχρονα αποσιωπά ή υπαινίσσεται. Δεν αναλύει· ζει.
Κινείται στη φύση, σε βουνά και θάλασσες, σε ανθρώπινες σιωπές· παίρνει ανάσες κοντά σε τζάκια, καταγράφει απαίδευτα κι ανομολόγητα συναισθήματα, εξεγείρεται απέναντι στην έλλειψη μητρικής στοργής, αναζητά γεύσεις-μνήμες, παρακολουθεί φιλίες που υπογράφονται με κινήσεις, με πράξεις δίχως λόγια· παλεύει για τον έρωτα, αιφνιδιάζεται από τις δυσκολίες του, την αποξένωση ανθρώπων που αγαπήθηκαν πολύ, όμως επιμένει και τον απογειώνει λίγο πριν από τον θάνατο…
«Αυτό το Μπλε τ’ ουρανού μας! Αν μπορούσα θ’ άπλωνα το χέρι να κόψω ένα κομμάτι του, θα το έβαζα στο στόμα και θα το κατάπινα. Μόνο και μόνο για να σβήσω τούτη τη φωτιά που καίει τα σωθικά μου. […]θα γινόμουν μια μικρή περιφερόμενη θάλασσα… Θα ξεκολλούσα άλλο ένα κομμάτι και θα επαναλάμβανα τη διαδικασία στον πρώτο άνθρωπο που θα συναντούσα στο δρόμο μου.
Επειτα σ’ άλλον […] έως ότου γεμίσει ο κόσμος από πλανόδιες θάλασσες που θα είχαν έναν και μόνο στόχο: να σβήσουν τη φωτιά που μας καίει, αυτές τις αδηφάγες πύρινες γλώσσες που καρβουνιάζουν τα χρόνια μας…».
Εντεκα ιστορίες ανθρώπων που υπάρχουν δίπλα μου αλλά τελικά και μέσα μου. Στα παιδιά που ανταλλάσσουν κάρτες ποδοσφαιριστών και χαράσσουν με τις ροδιές των ποδηλάτων τους τη φιλία τους, βρήκα στιγμές του παιδιού μου. Στον τελευταίο χορό του υπερήλικου ζευγαριού, κάποια παλιά επιθυμία· στη μαγκούρα του αιωνόβιου δημοκράτη, τους φόβους μου…
Οταν το οπισθόφυλλο έπεσε πάνω στην τελευταία σελίδα, θυμήθηκα αυτό που λέει για τη μικρή φόρμα ο Χρήστος Οικονόμου: «Την ώρα που ο μυθιστοριογράφος προσπαθεί να ανασυγκολλήσει το κατακερματισμένο σύμπαν, ο διηγηματογράφος περιεργάζεται ένα ένα τα θραύσματα». Ολα τα θραύσματα από τον «Θερισμό» του Δημήτρη Τερζή βρήκαν τον στόχο τους.
Απλώνω το χέρι μου να πάρω ένα κομμάτι μπλε του ουρανού…
