Είμαι σε ηλικία γάμου. Διόρθωση: σε ηλικία γάμων. Οπως πέρσι, έτσι και φέτος το καλοκαίρι είναι οι γάμοι φίλων που θα καθορίσουν τις ημέρες της άδειάς μου και τις καλοκαιρινές μου διακοπές.
Το… τουρ ξεκινάει στις 10 Ιουνίου στη Μαδέιρα, κάπου στη μέση του Ατλαντικού, με τον γάμο της Μάρτα και του Γκονσάλο.
Δύο βδομάδες αργότερα είναι η σειρά της Μπέτυς και του Σάλβο στην Αθήνα. Και τελειώνουμε το πρώτο Σαββατοκύριακο του Σεπτέμβρη με την Αννέτα και τον Βαρσάμη στο Ρέθυμνο.
Και αυτό, αν δεν προκύψει κανένα ξαφνικό στα μέσα του καλοκαιριού.
Τρεις άδειες λοιπόν και τρία αεροπορικά εισιτήρια (χώρια τα δώρα) για να δω τους φίλους μου να παντρεύονται και μάλιστα σε δυο χώρες που χτυπήθηκαν βαθιά από την κρίση.
Εχω ακούσει για αγροτουρισμό, οικοτουρισμό, γεωτουρισμό, αλλά ομολογώ ότι για γαμοτουρισμό δεν είχα ξανακούσει. Τουλάχιστον όχι με αυτήν την έννοια.
Είμαι σε ηλικία γάμου. Των φίλων μου. Το… κακό ξεκίνησε πέρσι το καλοκαίρι.
Να πατάς από τη μία τα τριάντα, να χάνεις ολοένα και περισσότερα μαλλιά από το κεφάλι και να έχεις τους φίλους σου να σου δίνουν το τελειωτικό χτύπημα σε μορφή προσκλητηρίων.
Η Μάτα και ο Νίκος, η Νικολίνα και ο Ντάβορ, ο Ρίτσι και η Γλυκερία.
Αλλοι τρεις γάμοι και μία εσωτερική κηδεία του παλιού μου εαυτού.
Τότε που όταν έβλεπα παλιούς συμμαθητές να παντρεύονται ή να κάνουν παιδιά, απορούσα πώς πήραν τόσο νωρίς αυτήν την απόφαση.
«Εγώ είμαι ακόμα παιδί», μονολογούσα. Τώρα ξέρω ότι δεν είμαι πια παιδί. Είμαι με τη βούλα σε ηλικία γάμου.
Και θα παραμείνω σε αυτήν για καιρό. Ο,τι ξεκίνησε πριν από έναν χρόνο και συνεχίζεται φέτος, αναμένεται να γίνει χιονοστιβάδα του χρόνου.
Η Χαρούλα και ο Θοδωρής, ο Μορίς και η Χάνεκε, η Ιωάννα και ο Χάκι έχουν ήδη πάρει σειρά.
Το ημερολόγιο του 2018 θα γεμίσει κυκλάκια από κόκκινο στυλό να μαρκάρουν τα Σάββατα και τις Κυριακές σε εκκλησίες, δημαρχεία και κτήματα.
Και με κάθε βέρα που περνά σε δάχτυλο, πρέπει κι εμείς να υπολογίζουμε το δώρο. Στον ισολογισμό της χρονιάς, από εδώ και στο εξής, θα προβλέπω κι αυτό το κονδύλι.
Και καλά όλα αυτά, όμως εκείνο που με πειράζει περισσότερο είναι ότι κάποτε θα τα έβλεπα αυτά και θα γελούσα.
Σαν μόνος καουμπόι θα έβαζα Λουκιανό στο κασετόφωνο και θα γελούσα με όλους μου τους φίλους που παντρευτήκανε, βρήκαν μια δουλίτσα, γι’ αυτό κρυφτήκανε.
Μα δεν γελάω. Βλέπω τους φίλους μου να γυρίζουν στην πατρίδα μόνο για την τελετή και μετά πάλι στην Εσπερία, όπου πιάσαν μια δουλίτσα κι όλοι τους κρατούν κλειδιά.
Σύντομα με βλέπω να παραδίδομαι. Είμαι, άλλωστε, σε ηλικία γάμου.
