Κορνάρος σε στιλ μιούζικαλ

Στις 5/5/2017 ο «Ερωτόκριτος», το αριστούργημα της κρητικής λογοτεχνίας, παρουσιάστηκε στην Εναλλακτική Σκηνή με μεγάλη επιτυχία, διασκευασμένος ως μιούζικαλ, με μουσική και λιμπρέτο του Δημήτρη Μαραμή βασισμένο στον Κορνάρο. Το νέο έργο είχε παραγγείλει στον τραγουδοποιό/συνθέτη η ΕΛΣ. Παρακολουθήσαμε τη δεύτερη παράσταση (6/5/2017) αποκομίζοντας πολύ καλές εντυπώσεις.

Τη σχέση μεταξύ πρωτοτύπου και μιούζικαλ του Μαραμή όρισε η δραστική ελάφρυνση από το βάρος των επικαιρικών ιστορικών συμφραζομένων, προσδίδοντας στο αποτέλεσμα στίγμα και εύρος απήχησης αντίστοιχο αυτού ενός αρτίστικου κόμικ.

Ετσι, ο «Ερωτόκριτος» (~1600) αποδόθηκε ως μυθική, νεανική ερωτική ιστορία χρωματισμένη με μνήμες/γεύσεις φολκλορικού τύπου και σύγχρονες επιζωγραφίσεις. Αριστα δομημένο, σύμφωνα με τις προδιαγραφές του είδους, το αποτέλεσμα λειτούργησε αβίαστα, προσέλκυσε και ευχαρίστησε ένα ιδιαίτερο κοινό, αναμενόμενα διαφορετικό από αυτό της όπερας.

Το ακρόαμα βασίστηκε στη χρήση μικροφώνων για τις φωνές. Διηύθυνε ο συνθέτης. Συνολικά, η διασκευή διέθετε επιτυχημένη, συνεκτική θεατρική δραματουργία που ισορροπούσε με συνέπεια τις εκτενείς σκηνές δράσης και τις στάσεις για τραγούδια.

Μουσικά συμπιληματικού χαρακτήρα (κολάζ), η μελοποίηση φλέρταρε με τον μεσαιωνικό ήχο, πάτησε εύστοχα στον μινιμαλιστικό καμβά του πρωτότυπου δεκαπεντασύλλαβου, αναπαρήγαγε με επιτυχία στερεότυπα της τζαζ ενεργοποιώντας τα νοηματικά της συμφραζόμενα, κινήθηκε περαστικά στη σκιά της χατζιδακικής μελωδίας, θυμήθηκε καίρια τα μελωδικά κύτταρα της κρητικής μουσικής. Ο Μαραμής έκανε άριστη χρήση των φωνών και αξιοποίησε έξοχα –θεατρικά και μουσικά- τον οκταμελή χορό/σχολιαστή της δράσης, αναθέτοντάς του ψαγμένη, ενδιαφέρουσα μουσική.

Δυνατή διανομή

Το πρωταγωνιστικό ζεύγος, ο Θεόδωρος Βουτσικάκης (Ερωτόκριτος) και η Μαρίνα Σάττι (Αρετούσα), διέθετε στο ακέραιο το απαραίτητο star quality: εμφάνιση, κίνηση, έκφραση, τραγούδι, λάμψη.

Πολύ καλά στους δευτεραγωνιστικούς ρόλους τους στάθηκαν δίπλα τους ο Γκωτιέ Βελισσάρης (Πολύδωρος) και η ευπρόσδεκτα πληθωρική Ιωάννα Φόρτη (Νένα). Μονάχα ο Ρήγας του Κωστή Μαυρογένη υπολειπόταν αισθητά σε έκφραση, άρθρωση και θεατρική παρουσία. Εξαιρετική από κάθε άποψη ήταν η οκταμελής χορωδία, άριστη η απόδοση του οκταμελούς μουσικού συνόλου που διηύθυνε ο συνθέτης από το πιάνο. Αθλος η απόδοση των πρωτότυπων στίχων του Κορνάρου!

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ως σκηνοθέτης/χορογράφος/σκηνογράφος, ο ενδυματολόγος Γιώργος Σεγρεδάκης, ο φωτιστής Χρήστος Τζιόγκας και ο χειριστής live camera Βασίλης Κεχαγιάς έστησαν ένα σκοτεινό, κινητικό σκηνικό θέαμα του τύπου «πάντα-και-παντού-ποτέ-και-πουθενά»: σκόπιμα ανιστορικός τόπος, κουλτούρα νεανικών συμμοριών, αναμενόμενες σφήνες/βινιέτες αμερικάνικων φίφτις, σόου από καμπαρέ, θόλωμα της διαφοράς φύλων, κάμερα-εισβολέας που ζουμάρει σε πρόσωπα και συναισθήματα…

Ο,τι έκαναν το έκαναν τέλεια, με ύψιστο επαγγελματισμό, απάγοντας τον «Ερωτόκριτο» και τους δεκαπεντασύλλαβους του Κορνάρου προς τον τόπο ενός ελληνικά πολιτογραφημένου «anything goes»… Το αποτέλεσμα ενθουσίασε το ακροατήριο.

ΥΓ: Προσωπική απορία: Γιατί κανείς να μελοποιήσει τον «Ερωτόκριτο» αν πρόκειται να προσπεράσει όλα αυτά για τα οποία κυρίως μας ενδιαφέρει –αν μας ενδιαφέρει- σήμερα; Η στρωματογραφία Ιστορίας και μνήμης που συσσωρεύεται στους 10.000 στίχους συνιστά βάθος ή βάρος, νεκρό φολκλόρ ή γνώση, αρχαιολογικό σκουπίδι ή θησαυρό;

Πόσο μπορεί να συμπτυχθεί η απόσταση μεταξύ Κρητικής Αναγέννησης και Broadway δίχως το όλο να στεγνώσει νοηματικά; Ολ’ αυτά είναι εκ των πραγμάτων ξένα προς τον ανέγνωρο νεανικό δυναμισμό της εγχώριας ποπ κουλτούρας που αυτοχρίζεται σύγχρονος κληρονόμος της παράδοσης˙ ούτε -ευτυχώς!- υπάρχουν νόμοι προστασίας και οδηγίες χειρισμού της παράδοσης…