Πριν από περίπου έναν χρόνο, ο πρώην ομοσπονδιακός τεχνικός της Ρωσίας Λεονίντ Σλούτσκι είχε εκδώσει την αυτοβιογραφία του με τίτλο «Λεονίντ Σλούτσκι: Ο προπονητής της διπλανής πόρτας».
Σ’ αυτήν ο 46χρονος τεχνικός αναφέρεται σε μία συνάντηση που είχε με τον Ιβάν Σαββίδη αρκετά χρόνια πριν, όταν είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον να αναλάβει βοηθός προπονητή (δίπλα στον Σεργκέι Μπαλάνιν) στην ομάδα της Ροστόφ που ανήκε στον ομογενή επιχειρηματία.
«Αρχισε λέγοντάς μου: “Γενικά, όλους τους προπονητές θα πρέπει να σας βάλουμε σε ένα αυτοκίνητο και να σας πάμε στο δάσος Κολίμα (σ.σ. στην ανατολική πλευρά της Ρωσίας), εκεί που έχει λατομεία για να καταλάβετε τι σημαίνει πραγματική δουλειά» σημείωσε ο Σλούτσκι, προσθέτοντας: «Μετά από αυτή τη λέξη είπε κάτι ακόμα και κατάλαβα απόλυτα ότι δεν θα δουλέψω εκεί».
Με την υπερβολή στον λόγο του, ίσως ο Ιβάν Σαββίδης ήθελε να υπογραμμίσει την άποψη ότι ο ρόλος των προπονητών είναι υπερτιμημένος.
Ωστόσο, στα πέντε χρόνια που βρίσκεται πλέον στον ΠΑΟΚ δεν μπορεί να πει κανείς ότι προέκυψε αυτό το συμπέρασμα.
Το αντίθετο, μάλιστα, καθώς σε επίπεδο υλικοτεχνικής υποδομής, έμψυχου δυναμικού και συνθηκών καθημερινής δουλειάς οι προπονητές του ΠΑΟΚ στηρίχτηκαν όσο κανείς άλλος συνάδελφός τους στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.
Σίγουρα, πάντως, ο ομογενής επιχειρηματίας έπεισε ξεκάθαρα ότι η σχέση του με τους κόουτς της ομάδας είναι ιδιαίτερη.
Συνεργάστηκε ήδη με έξι (Δώνης, Γεωργιάδης, Στέφενς, Αναστασιάδης, Τούντορ οι πρώτοι πέντε), μόνο ο Βλάνταν Ιβιτς άρχισε και τελείωσε μία σεζόν και μέχρι χθες παρέμενε ανοιχτό το αν θα κάνει δεύτερη προετοιμασία με την ομάδα που ο ίδιος έχτισε και κατά γενική ομολογία απέκτησε βάσεις για να δημιουργηθεί πάνω της ένα σύνολο που θα διεκδικήσει τον τίτλο.
Στην περίπτωση του Σέρβου τεχνικού, βέβαια, θέμα αποχώρησής του άνοιξε ο ίδιος ζητώντας επιπλέον στήριξη (στην ομάδα και τον ίδιο) για να παραμείνει και έβαλε σε έντονο προβληματισμό τον μεγαλομέτοχο του ΠΑΟΚ.
Τι είναι αυτό, όμως, που μπορεί να ώθησε έναν νέο άνθρωπο, ηλικίας μόλις 40 ετών, που οφείλει την κατακόρυφη προπονητική ανέλιξή του στον Ιβάν Σαββίδη να θέτει όρους για τη συνέχιση της συνεργασίας του με τον ΠΑΟΚ σε μια σεζόν που όλοι βάζουν ανοιχτά τον στόχο του τίτλου;
Ο Σέρβος τεχνικός αισθάνθηκε ότι θα είναι ο πιο αναλώσιμος απ’ όλους σε μια χρονιά που οι απαιτήσεις είναι τεράστιες και πιθανόν να χρεωνόταν όποια αποτυχία ερχόταν πρώτη.
Είχε πάρει το μήνυμα το βράδυ του αγώνα με τον Παναθηναϊκό στην τελευταία αγωνιστική των πλέι οφ, όταν ο Σαββίδης «τα έχωσε» χοντρά τόσο στον ίδιο, όσο και στους συνεργάτες του για την απώλεια της πρώτης θέσης.
Προφανώς φοβήθηκε ότι η στήριξη του Σαββίδη, που εκφράστηκε έμπρακτα σε όλη τη διάρκεια του σχεδόν ενάμιση χρόνου που είχε τα ηνία της ομάδας στα χέρια του, θα έσβηνε έτσι ξαφνικά.
Και πόνταρε στην αύρα της κατάκτησης του Κυπέλλου για να διεκδικήσει πιο ισχυρό ρόλο.
Ουσιαστικά, χωρίς να το επιδιώκει, ο Βλάνταν Ιβιτς έθεσε στον ίδιο τον μεγαλομέτοχο ένα ξεκάθαρο ερώτημα: Το μοντέλο ενός προσωποπαγούς συλλόγου που τα πάντα περνάνε από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη μπορεί να έχει το αποτέλεσμα που και ο ίδιος επιθυμεί επενδύοντας τόσο πολλά χρήματα;
Μήπως χρειάζεται να δώσει περισσότερο χώρο, πρωτοβουλία κινήσεων και αποφάσεων στους ανθρώπους που έχει ορίσει για να ηγούνται του ποδοσφαιρικού τμήματος και πάνω απ’ όλα πίστωση χρόνου για να έχει αποτέλεσμα το πλάνο που εκείνοι έχουν εκπονήσει;
Θα αναρωτηθεί κανείς: «Μα, καλά. Μόνο ο Σαββίδης λειτουργεί έτσι; Το ίδιο δεν κάνει ο Μαρινάκης που εμφανίζεται μετανιωμένος για την επιλογή του -εξαίρεση του κανόνα- να ακούσει τον κόσμο και να μην προχωρήσει τη συμφωνία με τον Μαρίνο Ουζουνίδη πριν από μερικούς μήνες, με αποτέλεσμα να στυλώσει τα πόδια του με την επιλογή Χάσι»;
Στο ελληνικό ποδόσφαιρο, η θέση των ιδιοκτητών-προέδρων είναι κυρίαρχη και δεν είναι τυχαίο ότι τα άρθρα για τις προσωπικές μεταξύ τους κόντρες και τις παρεμβάσεις που κάνουν στις ομάδες τους είναι, κατά διαστήματα, αρκετά περισσότερα από εκείνα για τα αμιγώς αγωνιστικά θέματα.
Επειδή, όμως, οι επιχειρηματίες στους οποίους αναφερόμαστε είναι και εκείνοι που επενδύουν τα περισσότερα χρήματα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, σ’ αυτούς πέφτει το βάρος της πρωτοβουλίας να αλλάξουν τακτική.
Ο Σαββίδης είχε την ψύχωση της κατάκτησης του πρώτου τίτλου, την ξεπέρασε φέτος με το τρόπαιο του Κυπέλλου Ελλάδας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορεί να καλύψει τη «δίψα» για την πρωτιά στο πρωτάθλημα.
Οπως και να ’χει, όμως, θα πρέπει να έχει καταλάβει ότι όταν επενδύει πάνω στην ποδοσφαιρική λογική καρπώνεται θετικά αποτελέσματα.
Λούμπος Μίχελ και Βλάνταν Ιβιτς συνεργάστηκαν καλά επί 1,5 χρόνο, ο ΠΑΟΚ εμφάνισε σαφέστατα σημάδια βελτίωσης (δεν αλλάζει αυτό το συμπέρασμα η κατάρρευση στα πλέι οφ) και τέθηκαν οι βάσεις για να δημιουργηθεί μια ομάδα πραγματική ανταγωνίστρια του τίτλου.
Γι’ αυτό, αν τελικά κλείσει το «κεφάλαιο Ιβιτς», η επόμενη επιλογή στη θέση του προπονητή θα πρέπει να είναι βασισμένη πάνω σε καθαρά ποδοσφαιρικά κριτήρια και να δίνει απαντήσεις και στα ερωτήματα που δημιούργησε από μόνη της όλη αυτή η επί ημερών συζήτηση για τη φιλοσοφία λειτουργίας και διοίκησης της ποδοσφαιρικής ομάδας.
