Τίτλος κατ’ οικονομία. Ολόκληρος θα ήταν (και αν κατάλαβα καλά το θέμα!): Συμβασιούχοι Δημοσίου ορισμένου και αορίστου χρόνου μισθοδοτούμενοι από τον κρατικό προϋπολογισμό -προσλήψεις επιτρεπόμενες αλλά και εξαιρέσεις – εκκίνηση κινητικότητας (αυτό θα μπορούσε να εκληφθεί και ως λογοπαίγνιο) -επικαιροποιημένα οργανογράμματα υπουργείων και φορέων Δημοσίου – επιλογή διοικητικών γραμματέων και νέων γενικών διευθυντών – ανάπτυξη συστήματος εσωτερικού ελέγχου… και άλλες διατάξεις.
Τίτλος του σχετικού ρεπορτάζ, του Στέργιου Ζιαμπάκα, προχθεσινή «Εφ. Συν.»: «Μνημονιακά όρια στο Δημόσιο». Αφορά «πολυσέλιδο προσχέδιο» του «Συμπληρωματικού Μνημονίου Κατανόησης» (πολύ της… λύπησης μου ακούγεται) που θα… κ.λπ.
Τι αντιρρήσεις να έχεις, αφού όλα, είτε για καλό είναι είτε για κακό, θα φανούν καιρό μετά την εφαρμογή. Θυμάμαι όμως, στο περίπου, ότι είχα κάποτε διαβάσει και σχολιάσει πως νόμοι και διατάξεις που αφορούν (αφορούσαν τότε) τη λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης, υπολογίζονται σε περίπου 20.000!
Εκ των οποίων καθαροί (με ό,τι μπορεί να σημαίνει «καθαροί») είναι μόλις 3.000. Οι άλλες 17.000 είναι (ήταν τότε) τροπολογίες και ερμηνευτικές εγκύκλιοι…
Εντελώς τυχαία, ίδια μέρα, ο φίλος μου ο Κώστας, μου έστειλε με email τη «Θεωρία του Κικέρωνα»: Ο πτωχός εργάζεται. Ο πλούσιος τον εκμεταλλεύεται. Ο στρατιώτης προστατεύει και τους δύο. Ο φορολογούμενος πληρώνει και για τους τρεις. Ο απατεώνας εκμεταλλεύεται και τους τέσσερις.
Ο μέθυσος πίνει στην υγεία και των πέντε. Ο τραπεζίτης εξαπατά και τους έξι. Ο δικηγόρος αγορεύει ξεγελώντας και τους επτά (δικηγόρος ήταν ο Κικέρωνας!). Ο γιατρός σκοτώνει και τους οκτώ. Ο νεκροθάφτης θάβει και τους εννέα. Ο πολιτικός ζει σε βάρος και των δέκα (ήταν και πολιτικός ο Κικέρωνας!)…
