Είναι απορίας άξιον πόσοι άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν σε έννοιες όπως ανάπτυξη ή πρόοδος λ.χ., τη στιγμή που όλα γύρω μας κραυγάζουν για το αντίθετο, ότι δηλαδή οι κοινωνίες με τις ηγεσίες τους διολισθαίνουν σε ολοκληρωτικού τύπου διακυβερνήσεις έχοντας μάλιστα σαν σημαία τους τη δημοκρατία και τα δικαιώματα (ξεχνώντας ότι αν υπάρχει δημοκρατία τα δικαιώματα πλεονάζουν – είναι προϋπόθεση για την ύπαρξη ενός δημοκρατικού πολιτεύματος).
Διανύουμε εποχή αναθεωρήσεων και ανακατατάξεων, ουδείς μπορεί να το αμφισβητήσει ή να το διαψεύσει – οι έννοιες χάνουν την παραδοσιακή τους αίγλη και καταντούν αθύρματα σε χείλη ασεβών και επαγγελματιών της επικοινωνίας και της πολιτικής (των πανεπιστημίων, των εκκλησιών, των συνδικαλιστών, του ρεαλισμού και όλων των μορφών εξουσίας).
Ελεγες κάποτε ότι ήσουν αριστερός και κορδωνόσουν για την «ιδιότητά» σου αυτή· τώρα υφίστασαι τη χλεύη απολίτιστων νεαρών και φανατισμένων φιλελεύθερων, γίνεσαι περίγελως της κυνικής πραγματικότητας και των νέων θεωριών του φετιχισμού της εξουσίας.
Η συνεχής ανάπτυξη, η άκριτη και αλόγιστη, οδηγεί στον μαρασμό φυτών, ζώων, ανέμων και υδάτων, μολύνει τον πλανήτη και τον εξωθεί στα όριά του (τοπικά και αναπνευστικά). Καμιά κυβέρνηση στον πλανήτη δεν βάζει χαλινούς στην επικίνδυνη τούτη «ιδεολογία», την οποία υπερασπίζονται με νύχια και δόντια Ευρωπαϊκή Ενωση και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και όλες οι σφουγγοκωλάριες κυβερνήσεις της οικουμένης.
Η αριστεροδεξιά κυβέρνηση της χώρας δεν ξεφεύγει από αυτή την «ιδεολογία», ούτε κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης βεβαίως ασπάζεται μια αποαναπτυξιακή πολιτική που έχει σαν πρότυπο τις κοινότητες (τη δομή τους) και τις μικρές κλίμακες κοινωνικής οικονομίας· θεωρούν ότι όλα τούτα είναι απραγματοποίητα, κινούμενα τάχα στον τόπο της ουτοπίας και κάποιου ακατάληπτου ρομαντισμού.
Προτιμούν λοιπόν να λειτουργούμε άπαντες σαν φορείς συμφερόντων (το συμφέρον πάνω απ’ όλα σύμφωνα με την καπιταλιστική λογική), σαν απλά γρανάζια μιας ανελέητης οικονομικής μηχανής, που λειτουργεί με τη σειρά της υπέρ των δυνατών και ήδη πλουσίων της υδρογείου.
Το συμφέρον για να επικρατήσει έχει ανάγκη το ψεύδος και την παραχάραξη της ηθικής, πολιτικής και πολιτισμικής επικοινωνίας – το συμφέρον είναι απάτη και εύκολα μπορούμε να το δούμε αυτό στη «συμπεριφορά» των δανειστών.
Οχυρωμένοι πίσω από την ευρωπαϊκότητα και το κοινό νόμισμα επαναφέρουν στην πολιτική τους στάσεις που μόνο οι φεουδάρχες κρατούσαν, χωρίς να φοβούνται κανέναν.
Επονείδιστα όλα τούτα· σκορπίζουν μεν την ανασφάλεια και τη δυσπιστία στους λαούς, αλλά κάτι εμποδίζει τους τελευταίους να ξεσηκωθούν και να απαιτήσουν την ελάχιστη αξιοπρέπεια.
Η ανασφάλεια και η δυσπιστία μάς κάνουν να στραφούμε στο τομάρι μας για να το προστατεύσουμε με κάθε μέσο, όσο ποταπό και ταπεινωτικό κι αν είναι για την ύπαρξη. Και μετά, τι;
