Ευχαριστώ εκ των προτέρων τον κ. Δ. Μαραγιάννη, εισαγγελέα εφετών Ε. Τ., Χαλκίδα, που, με «διαφορετική πηγή πληροφόρησης», όπως γράφει σε επιστολή του, ασχολήθηκε με το χρονογράφημά μου: «Παρά ταύτα οι μυγδαλιές επιμένουν ν’ ανθίζουν» (23/2).
Υποστηρίζει ο κ. Μαραγιάννης, με πηγή το (βιβλίο;) «Η ένδοξη φωνή στην Εύβοια», του Δ. Κασσαβέτη, δικηγόρου Χαλκίδας, ότι την «Ανθισμένη αμυγδαλιά» του Γεώργιου Δροσίνη δεν μελοποίησε, όπως έγραφα, ο Γιώργος (Τζώρτζης) Κωστής, κουρέας από το Αργος, αλλά ο Χρήστος Τραπεζούντιος, εισαγγελέας, μετέπειτα δικηγόρος, από τη Χαλκίδα.
Δεν γνωρίζω από πού άντλησε την πληροφορία ο Δ. Κασσαβέτης, αλλά σε όσες πηγές ανέτρεξα, ως μελοποιός αναγράφεται ο Γιώργος Κωστής. Ακόμα και στην εργογραφία του Δροσίνη, υπό την ένδειξη: στίχοι.
Εκεί, με ευχάριστη έκπληξη, είδα πως ο Δροσίνης (Αθηναίος γαρ και, άρα, κανταδόρος!), εκτός από την «Αμυγδαλιά» έχει στιχουργήσει ακόμα μία διάσημη (στους παλιούς) καντάδα: το «Αν παρήλθον οι χρόνοι εκείνοι». Ενώ, μεταξύ των νεότερων μελοποιών του Δροσίνη εμφανίζονται και οι… Θεοδωράκης, Μαυρουδής και Γκαϊφύλλιας!
Γεγονός είναι ότι την «Αμυγδαλιά» (που πιθανότατα ήταν νεραντζιά!), εμπνεύστηκε ο Δροσίνης από την εξαδέλφη του Δροσίνα Δροσίνη-Μελετοπούλου (το σπίτι της οποίας στην Καλύμνου, Πατήσια, στάθηκε αφορμή να γράψω όσα έγραψα στις 23/2∙ το επισκέφτηκα αποκριές του ’92, περίπου 30 χρόνια μετά το θάνατο της Δροσίνας -πλήρης ημερών, στα 101, και απογόνων!).
Επίσης, η «Αμυγδαλιά» (έκδοση περιοδικό «Ραμπαγάς» 1882), μελοποιήθηκε στην εναντίον των Βουλγάρων επιστράτευση (1885∙ ο Γιώργος Κωστής ήταν επίστρατος). Διαδόθηκε αμέσως από τους φαντάρους (συμβαίνουν και αυτά…) ως «Τραγούδι του πολέμου»! Κάτι, δηλαδή, σαν αυτά που τραγουδούσε το ’40 η Βέμπο…
