Ανεβασμένη τρανσαμινάση

Ο μαύρος γάτος χουχούλιαζε στη μάλλινη κουβέρτα και μόλις τον πλησίαζε άφηνε έναν ήχο, κάτι σαν υπόρρητο νιάου, αλλά γεμάτο νάζι και πονηριά.

Οτι και καλά, «εντάξει, σε κατάλαβα τώρα, αλλά είμαι ωραία εδώ και θέλω να κοιμηθώ στη ζέστη. Ασε τα χάδια για αργότερα, όταν εγώ θα θέλω».

Παρ’ όλα αυτά, του χάιδεψε το κεφαλάκι και την πλάτη λίγο και τράβηξε το κάλυμμα ώστε να τον πιάνει καλύτερα. Οχι να τον σκεπάζει, δεν θα του άρεσε πάρα πολύ, ίσα ίσα να του κρατάει την πλάτη προστατευμένη από τα ρεύματα.

«Εχει πολύ αυξημένη μία από τις τρανσαμινάσες του ήπατος», της είπε ο κτηνίατρος, μετά τον ετήσιο έλεγχο, με εξετάσεις αίματος και τα σχετικά. «Να μην ανησυχείς, όμως, με τη σωστή διατροφή και χωρίς επικίνδυνα μεζεδάκια -βλέπε λιχουδιές τύπου αλλαντικών και τυριών- κατά πάσα πιθανότητα σε έξι μήνες όλα θα έρθουν στο φυσιολογικό».

Αλλωστε, κατά τα άλλα, της εξήγησε, είναι σε εξαιρετική κατάσταση, αίμα, νεφρά, όραση, ακοή, δόντια… Οσο για τα δόντια, μπορούσε να του το διαβεβαιώσει και η ίδια. Αμα τον έπιανε το πείσμα και ήθελε κάτι, και τα νάζια, τα σκέρτσα και τα νιαουρίσματα αποτύγχαναν, της κάθιζε μια δαγκωνιά όπου τον βόλευε, έτσι για να δείξει ποιος είναι πραγματικά το αφεντικό σ’ αυτό το σπίτι.

«Τι θα πει αυξημένη τρανσαμινάση; Δηλαδή πώς ακριβώς αυξάνεται η τρανσαμινάση σε ένα γατί -μεσήλικο πλέον, γίνεται σε λίγες μέρες έντεκα ετών- που η μόνη του παρασπονδία, μία φορά στο τόσο, είναι κάτι ψίχουλα από φρέσκο ψάρι και στήθος κοτόπουλο.

»Αντε, καμιά φορά και λίγο ζαμπόν από το ψημένο τοστ που τρώω κι εγώ. Ασε που η διατροφή του γάτου σίγουρα είναι πιο προσεγμένη από τη δική μου…».

Αυτές οι σκέψεις την απασχολούσαν ενώ έκλεινε εκκρεμότητες της εβδομάδας για το σπίτι, τη δουλειά, τα μαθήματα και αναρωτιόταν πώς γίνεται να φθείρεται έτσι ένας οργανισμός, ένα έμβιο ον που έννοιες δεν έχει, τρέφεται καλά και προσεγμένα -δεν μπορεί να κάνει κι αλλιώς…- και οι συνθήκες ζωής του είναι πολύ καλύτερες από πολλών ανθρώπων, ακόμη και στο κοντινό περιβάλλον της.

Ανησυχούσε λίγο, όσο χρειαζόταν. Αλλωστε είχε ήδη δει πολλή αρρώστια γύρω της, πολλή στενοχώρια, είχε βιώσει απώλειες και είχε μάθει πια πως έτσι έχουν τα πράγματα. Ζωή σημαίνει πολλά και ωραία, αλλά είναι συνυφασμένη και με τη φθορά, με την ασθένεια και, τελικά, τον θάνατο.

Τρόμαξε λίγο που την κατέκλυσαν όλες αυτές οι σκέψεις, αλλά δεν μπορούσε να τις αποφύγει.

Και ω! του θαύματος, όλα ξαφνικά άλλαξαν.

Ο γάτος σηκώθηκε και τεντώθηκε όπως μόνον οι γάτες ξέρουν, από τη ράχη ώς τα πόδια και από το κεφάλι ώς την ουρά, ξυπνώντας όλο το ελαστικό κορμί του και κάνοντας το μαύρο βελούδο του να λάμπει σαν μετάξι.

Με νωχελικά βήματα κατέβηκε από τον καναπέ, αφήνοντας ορφανή και μόνη την καρό κουβέρτα και σηκώνοντας την ουρά μπλέχτηκε στα πόδια της.

«Τι είναι; Ξυπνήσαμε;», τον ρώτησε και ο γάτος, ξεκούραστος και πεινασμένος, της απάντησε με ένα παρατεταμένο και όλο σκέρτσο «πρρρρνιάαααου…».

«Παμπόνηρε», του απάντησε, «πάμε».

Ο γάτος μπήκε μπροστά, χωρίς να τρέχει πάντως, και με την ουρά κεραία και βήματα πασαρέλας προχώρησε προς το μπάνιο και τα πιατάκια του. Κάθε δύο ή τρία βήματα γύριζε πίσω για να βεβαιωθεί αν τον ακολουθεί η υποτακτικός του. Οταν πεινάς, δεν παίζεις.

«Ουδείς λόγος ανησυχίας», σκέφτηκε εκείνη. «Ακου εκεί τρανσαμινάσες και κουραφέξαλα. Αυτός είναι αποφασισμένος να περνάει καλά και να ζήσει».