Μακαρόνια με κιμά και μνήμες ανεξίτηλες

Τελευταίο Σάββατο Αποκριάς και θυμήθηκα ξεχασμένον από το φθινόπωρο κιμά στην κατάψυξη. Ξαφνικά πεθύμησα μακαρόνια με κιμά. Εμβληματικό φαγητό στην οικογένεια τα Σάββατα, προτού η οικογένεια καταλήξει μονομελής. Πριν από τον τακτικό καφέ του Σαββάτου με την παρέα, με ρωτούσε από το τηλέφωνο ο Βασίλης Δημητρίου, μακαρονάς υπερθεματικός και αυτός: «Ετοίμασες τη μακαροναδίτσα σου, αγόρι μου;».

Εκείνος όμως που τρελαινόταν για μακαρόνια με κιμά και πάθαινε για περιγραφές τρόπων παρασκευής του κιμά, ήταν ο Τάκης Δραγουμάνος. Μόνο που ήθελε τον κιμά σκέτο -αν είναι δυνατόν κιμά με… κιμά. Αμα του έλεγες ότι βάζεις και κάτι άλλο, εκτός από αλατοπίπερο, έλεγε με μορφασμό αηδίας:

«Δεν ξέρεις από κιμά για μακαρόνια!». Ούτε λάδι δεν ήθελε! Εκανα κι εγώ φανταστικές περιγραφές παρασκευής κιμά, όπου έβαζα μέσα την Αρτα και τα Γιάννενα. Σηκωνόταν από το τραπέζι του καφενείου και περιστρεφόταν γύρω από τον εαυτό του, όπως οι προληπτικοί όταν θέλουν να ξορκίσουν το κακό.

Δεν λέω για τον Αντώνη Ταβάνη. Οχι μόνο τα μακαρόνια με κιμά, κάθε μακαρονάδα ήταν γι’ αυτόν είδος θρησκείας. Του άρεσε μάλιστα να φάει πρώτα δυο πιρουνιές μακαρόνια σκέτα, μόνο με τριμμένο κεφαλοτύρι. Τα μακαρόνια ήταν για τον Αντώνη τρόπος ζωής. Ο δε μεγάλος αδελφός μου, εάν η γυναίκα του στα δέκα φαγητά που έφτιαχνε, ξεχνούσε τα μακαρόνια, έλεγε δυσαρεστημένος: «Πάλι νηστικός θα μείνω!».

Για όλα αυτά, μακαρόνια με κιμά φτιάχνω πια μόνον όταν το ζητούν οι εγγονοί μου, φαν και αυτοί της μακαρονάδας με κιμά. Είχα να φτιάξω οικογενειακή μακαρονάδα από το καλοκαίρι στο Πήλιο. Από κει ήταν και ο κιμάς!