Κάθε αλλαγή θεωρίας, ή παραδείγματος, συνεπάγεται και την αλλαγή του κοσμοειδώλου και κατά συνέπεια του κόσμου, ισχυρίστηκε ο ιστορικός και φιλόσοφος Τ. Kuhn μιλώντας για την πραγματικότητα των Επιστημονικών Επαναστάσεων.
Φαίνεται όμως πως στην πολιτική πραγματικότητα οι αλλαγές στις θεωρίες δεν συνεπάγονται και αλλαγές στο παράδειγμα, αφού οι ίδιες λειτουργίες, τα ίδια «παραδείγματα», εξακολουθούν να επιβιώνουν και να επιβραβεύονται ανεξάρτητα από τις «θεωρίες» που επικρατούν.
Ετσι, δεν ήταν μόνο ο δικτάτορας Μεταξάς που ίδρυσε τις απίστευτες έδρες «Υδρολογίας και Ιατρικής Κλιματολογίας» για να βολέψει τον γαμπρό του Ευγένιο Φωκά και «Γενικών Αρχών του Νέου Κράτους» για τον φίλο του γαμπρού, Νικόλαο Κούμαρο.
Είναι κι η Δημοκρατία (ή μάλλον η αριστεροκεντροδεξιά φαυλοκρατία) που συνεχίζει όλες αυτές τις δεκαετίες το ίδιο ακριβώς, ιδρύοντας μάλιστα στα χρόνια του «σοβαρού πανεπιστημιακού» Σημίτη απίθανες σχολές, όπως «Ανθρώπινης Κίνησης και Ποιότητας Ζωής», για να βολέψει, αδρά αμειβόμενους από τον δημόσιο κορβανά, αυτούς που «κάτω από όλους τους καιρούς έχουνε πάντα καλυμμένο το κεφάλι».
Αυτά τα «έγκριτα» πανεπιστημιακά κυκλώματα συνεργάζονται με τα «θρησκευτικά» κυκλώματα, διοργανώνοντας «έγκριτες» Επιστημονικές Ημερίδες με θέματα που προωθούν τις ανθρωπιστικές σπουδές και την ίδια την «επιστήμη» όπως… «Η Νοερά Προσευχή ως οδηγός ανάπτυξης και ενδυνάμωσης στις σύγχρονες επιχειρήσεις και οργανισμούς».
Ισως σε λίγους τομείς να φαίνεται η «πολιτικοκοινωνική μας παθολογία» όσο στην παιδεία. Και ενώ από τη Δεξιά είχαμε ελάχιστες απαιτήσεις, από την Αριστερά απαιτούσαμε κάποτε, αφού Αριστερά που δεν απαιτεί η ίδια μια άλλη παιδεία δεν είναι και τόσο ειλικρινής στις προθέσεις της για έναν άλλον κόσμο.
Αυτό που αφελώς αγνοούσαμε κι αυτό που κρύβουν οι αριστεροδεξιοί προύχοντες και οι παρατρεχάμενοί τους είναι μία από τις ευφυέστερες παρατηρήσεις που γράφτηκαν ποτέ, γραμμένη από τον Κάρολο Μαρξ. Πως υπάρχουν όχι μόνο ιδιωτικά και δημόσια αγαθά, μα και «αγαθά λέσχης».
Αγαθά στα οποία η πρόσβαση δεν είναι γενικευμένη, αλλά απαιτεί ένα οικονομικό και γνωστικό κεφάλαιο. Η ανώτατη παιδεία, με τις προνομιακές για τους μεσοαστούς εισαγωγικές της εξετάσεις, είναι αυτό ακριβώς· ποτέ δεν αφορούσε μαζικά τους απόκληρους κι ας αποκαλείται υποκριτικά δημόσια παιδεία…
Κρατική είναι και άρα κρατικό και ιδιωτικό «οξυγόνο» μοιράζει, δημιουργώντας τους κάθε χρώματος λειτουργικούς διανοούμενους που χρειάζεται, συνήθως εντελώς μέτριους, ώστε να μην κινούνται περισσότερο από όσο πρέπει τα νερά.
Η διαφορά μεταξύ της συναίνεσης που πρέπει να επιδιώκεται υπέρ του συνόλου και της συναίρεσης των προνομιακών υπέρ πάρτης ομάδων είναι άλλωστε αυτή: η αναπαραγωγή (παρά τα αναμενόμενα συνθήματα διαφοροποίησης) του μοντέλου εξουσίας υπέρ ημών.
Η αναπαραγωγή των θώκων σε κόμματα, ΑΕΙ και Μητροπόλεις (όπως και σε όλους τους θεσμούς στους οποίους το σύστημα μοιράζει υλικά και ψυχολογικά κέρδη δομώντας την εσωτερική συνοχή στα ποικίλα κλιμάκιά του) θυμίζει βυζαντινισμό και φεουδαρχία. Οχι τυχαία, η ηθική και ταξική πάλη όταν σπανίως γίνεται, γίνεται πρώτα και κύρια στον δρόμο (στο σπίτι, στη δουλειά) ή στον καθρέφτη σου, όπου η ανάσα σου σε φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου.
Δηλαδή, αντιμέτωπο με τον άλλον άνθρωπο ως άτομο κι ως σύνολο, αλλά και με το άλλο πλάσμα, ανατρέποντας το εντός σου στημένο δόκανο («έχουν όλους τους τρόπους αυτοί» που έγραφε η Γώγου κι ας είναι διαβλητά τα σύνορα μεταξύ «αυτών» και του εαυτού μας). Τελικά «η αναγκαιότητα είναι όχι να εμποδίζεται το κακό αλλά να εμποδίζεται να γίνει γνωστό το κακό» (Παρέτο).
Οσο για την έτερη συνδιοργανώτρια του προαναφερόμενου (ως π.χ.) σεμιναρίου Εκκλησία και τη σχέση της με την επιχειρηματικότητα και την παραγωγικότητά της;
Ισχύει αυτό που ισχυρίστηκε κάποτε ο Ρώσος «μυστικιστής» φιλόσοφος Ιγνάτιος Γκόστσετεφ κλονίζοντας την υπεροψία του κρατικού (κι εξίσου κρατικοδίαιτου με τα… ανεξάρτητα ΑΕΙ) χριστιανικού ουμανισμού, που ακόμη και τις αγαθοεργίες/δημόσιες σχέσεις του τις κάνει με τον οβολό των φτωχών πιστών του: «Στο όνομά σου, Κύριε, ο Σατανάς κυβερνά, ντύθηκε τα άμφια, πήρε τις λέξεις, καταχράστηκε τη Θυσία Σου και κυβερνά τον κόσμο». Ισως έτσι να ήταν πάντα.
Ο κόσμος να αποτελείται από όσους βλέπουν κι όσους δεν βλέπουν. Από όσα βλέπουμε μα περισσότερο από όσα «πρέπει» να βλέπουμε. Ή, «αν είμαστε έξυπνοι», να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε ποτέ μας.
