Ολα κι όλα –έχει και τα καλά της η ορμητική έλευση Τραμπ και το παγκόσμιο μπάχαλο που προκαλεί η επιθετική αμετροέπειά του και αυτό το καταπληκτικό ταλέντο του να καταστρέφει μέσα σε λίγα λεπτά, μ’ ένα τηλεφώνημα ή ένα τουίτ, πολιτικές και συμμαχίες καλλιεργημένες σε βάθος δεκαετιών.
Γιατί, χωρίς αμφιβολία, ο Ντόναλντ είναι βάρβαρος.
Μόνον ένας βάρβαρος θα μπορούσε να προσβάλει τόσο γρήγορα τόσο πολλούς.
Και μόνον ένας γεννημένος προβοκάτορας σαν τον Αμερικανό μεγιστάνα μπορεί να αυξήσει τόσο γρήγορα -γεωμετρικά θα λέγαμε- την εντροπία του διεθνούς συστήματος ισχύος: να βάλει, κοντολογίς, φωτιά στα τόπια του πλανήτη μέσα σε λίγες εβδομάδες.
Αλλά και οι βάρβαροι, όπως έλεγε ο μέγας Καβάφης, είναι «μια κάποια λύσις» -ιδίως όταν αυτό που έρχονται να ανατρέψουν με την τυφλή τους βία είναι τόσο απάνθρωπο, τόσο υποκριτικό, τόσο βαθιά αντιδημοκρατικό, όσο το σημερινό «πολιτισμένο» status quo.
Πώς το ’λεγε να δεις ο «Μεγάλος Τιμονιέρης» Μάο; Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση…
[ — Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν].
Να εξηγηθώ, για να μην παρεξηγηθώ: όπως κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος, και πολύ περισσότερο αριστερός, σιχαίνομαι κι εγώ βαθιά τον ολιγάρχη Τραμπ και όλα όσα πρεσβεύει αυτός και οι πλουτοκράτες/πολεμοκάπηλοι στενοί συνεργάτες του, και τρέμω στην ιδέα ότι αυτός ο άνθρωπος κοιμάται κάθε βράδυ αγκαλιά με το βαλιτσάκι και τους κωδικούς του πυρηνικού ολέθρου.
Ομως δεν πίστεψα, ούτε και τώρα πιστεύω, πως ο κόσμος μας θα γινόταν με κάποιο μαγικό τρόπο καλύτερος, αν είχε εκλεγεί η «γερακίνα» Χίλαρι, για την ήττα της οποίας ακόμα κλαίνε με μαύρο δάκρυ εκατομμύρια βολεμένοι «προοδευτικούληδες» ψευτο-αριστεροί ανά τον πλανήτη.
Λες και πριν τον Τραμπ δεν υπήρχε πόλεμος, φτώχεια, αποικιοκρατία, ρατσισμός και σεξισμός.
Λες και όλα πήγαιναν τέλεια στον πλανήτη του Ομπάμα.
[— Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.]
Και, βέβαια, δεν με παίρνει και τόσο από κάτω όταν ο Τραμπ «την πέφτει» τόσο ανοιχτά στη γερμανοκρατούμενη Ευρωπαϊκή Ενωση, ποντάροντας ουσιαστικά στη διάλυσή της μέσα στο επόμενο 18μηνο και «σορτάροντας» το ευρώ μαζί με τους ζάπλουτους φίλους του χρηματιστές: ως Ελληνας εργαζόμενος και φορολογούμενος, βλέπετε, και φυσικά ως δημοσιογράφος, δεν έχω κανέναν λόγο να υπερασπιστώ αυτή τη νέα αυτοκρατορική γραφειοκρατία του Βερολίνου και των Βρυξελλών, που καταστρέφει καθημερινά τη ζωή τη δική μου και των γύρω μου, που διώχνει μακριά στην ξενιτιά τους νέους ανθρώπους, που αντιμετωπίζει την πατρίδα μου και τον λαό μου σαν σκουπίδι.
Αυτή την Ευρώπη των λόμπι και των τραπεζών, που κατηγορεί τον Τραμπ για ρατσισμό λόγω του τείχους που θέλει να υψώσει, την ίδια στιγμή που καταδικάζει χιλιάδες συνανθρώπους μας, πρόσφυγες και μετανάστες, σε φρικτό θάνατο διά πνιγμού, και βαφτίζει «ασφαλείς χώρες» την Τουρκία και τη Λιβύη.
[—Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.]
Θα προτιμούσα, φυσικά, και έχω αγωνιστεί κι εγώ στο μέτρο των δυνατοτήτων μου για να ανατραπεί αυτό το άθλιο μόρφωμα από τα αριστερά και από τα κάτω, κι όχι από τα (ακρο-)δεξιά και από την ελίτ, όπως πάει να γίνει σήμερα: δυστυχώς όμως η Αριστερά, έστω αυτή η μισοπλέμονη Αριστερά των Συριζαίων και των Εργατικών και των Podemos είχε τις ευκαιρίες της, όπως τις είχε και η αντίστοιχη κινηματική και λαογέννητη Αριστερά της Λατινικής Αμερικής, και μέχρι τώρα τις πέταξε εν πολλοίς στα σκουπίδια για να κρατήσει τις καρέκλες και τα φράγκα.
Αν και δηλώνει σε κάθε ευκαιρία «ριζοσπαστική», αυτή η ημίαιμη Αριστερά δεν είχε τα cojones να σπάσει τα δεσμά της μοντέρνας φεουδαρχίας, και τελικά πέρασε πολύ κάτω από τον πήχη που η ίδια έβαλε, προδίδοντας σε μεγάλο βαθμό τα όνειρα των εκατομμυρίων απλών ανθρώπων που τη στήριξαν.
Αποδείχτηκε, δηλαδή, ακόμη μια εκδοχή της παραδοσιακής Σοσιαλδημοκρατίας, έτοιμη να ξεπουλήσει τα πάντα για μια θέση στο τραπέζι των αφεντικών. Και απέδειξε πως το κυνήγι της εξουσίας είναι ιδεολογία από μόνο του.
Στα δικά της κενά, στις δικές της αδυναμίες, αποτυχίες και αγκυλώσεις, πατάει τώρα η Ακροδεξιά του Τραμπ, της Λεπέν και τόσων ακόμη φερέλπιδων «εκλεγμένων δικτατόρων» και θεριεύει.
Και θα χρειαστεί πολύς αγώνας, πολλές θυσίες, για να ξαναχτιστεί το προδομένο κίνημα αντίστασης και να αναγεννηθούν οι αδικοσκοτωμένες ελπίδες.
Τι να τα κάνεις, άλλωστε, τα ευρώ άμα δεν έχεις φράγκο;
Θα είναι, άραγε, η βαρβαρότητα του Τραμπ ο καταλύτης αυτής της αντίδρασης;
[— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.]
