Το Σίντρα είναι μια μικρή πόλη σχεδόν μία ώρα από τη Λισαβόνα. Σίγουρα δεν θυμίζει τίποτα από την αισθητική του όρου PIGS με τον οποίο ο ευρωπαϊκός Βορράς χαρακτήρισε τον μεσογειακό Νότο μέσα στο πλαίσιο της άγριας οικονομικής επέλασης.
Παρά το γεγονός ότι η Πορτογαλία έχει ανακάμψει οικονομικά και η οικοδομική δραστηριότητα έχει ενεργοποιηθεί, τα σημάδια της κρίσης είναι ακόμα εκεί στους δρόμους όπου ζουν οι σύγχρονοι πρίγκιπες και πριγκίπισσες ξεχασμένοι.
Ενα ταξίδι μέσα από τις αντιφάσεις της κοινωνίας, μια χρονική περιπλάνηση από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό.
Quinta da Regaleira στα μυστικά των ναϊτών ιπποτών
Μέσα στην πόλη που θυμίζει παραμύθι, βρίσκεται το παλάτι του Σίντρα που ξεκίνησε να χτίζεται τον 13ο αιώνα.
Χαρακτηριστικό της περιοχής είναι η πυκνή βλάστηση όπου ανάμεσα από τα πανύψηλα δέντρα ξεφυτρώνουν κάστρα, παλάτια, πολυτελείς επαύλεις.
Ομως πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιοχή έχει το αρχοντικό Quinta da Regaleira με τους απέραντους κήπους του μόλις δέκα λεπτά περπάτημα από την πόλη και το παλάτι Pena.
Τα μυστήρια των ναϊτών ιπποτών, μασονικές τελετές, εικασίες για ανάποδους πύργους, μυστικά καλά κρυμμένα στα υπόγεια πηγάδια και τα ατελείωτα τούνελ που είναι σκαμμένα στους κήπους του Quinta da Regaleira.
Πέρα από την επίσκεψη στο κεντρικό κτίριο του 1904 με έντονα γοτθικά στοιχεία να κοσμούν την πρόσοψή του και την περίτεχνη γοτθική εκκλησία, μη βαρεθείτε το περπάτημα στους κήπους με τα δαιδαλώδη τούνελ που καταλήγουν σε απίθανα σημεία με λίμνες, βλάστηση, μικρούς πύργους, περίτεχνες γοτθικές προσόψεις.
Παρά τον έντονο τουρισμό μπορείς εύκολα να ταξιδέψεις στον χρόνο και να «χαθείς» στον υπόγειο λαβύρινθο με το λιγοστό φως, οπότε καλό είναι να έχει το κινητό σου φακό.
Ο πάτος του πηγαδιού κοσμείται από το σύμβολο των ναϊτών ιπποτών, η ελλειψοειδής σκάλα που περιτρέχει τα 27 μέτρα ύψος στηρίζεται από κίονες και δομείται σε 9 επίπεδα, ίσως με έμπνευση από τη Θεία Κωμωδία και τους κύκλους της Κολάσεως του Δάντη.
Οι ήρωες του Ουμπέρτο Εκο βρίσκουν τη φυσική τους υπόσταση σ’ αυτόν τον τόπο.
Το μεταφυσικό στοιχείο εύκολα μπορεί να κυριαρχήσει στο φαντασιακό μας, αλλά από την άλλη το αρχοντικό αυτό αφού άλλαξε διάφορα χέρια πήρε και το όνομα ενός εκ των ιδιοκτητών, το παλάτι του εκατομμυριούχου Monteiro.
Κάποια στιγμή κατέληξε σε Γιαπωνέζους επιχειρηματίες και έπειτα η τοπική διοίκηση το διεκδίκησε και άνοιξε στο κοινό μόλις το 1998, ενώ είναι στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.
Το παλάτι Pena
Ψηλά πάνω από την πόλη του Σίντρα, στην κορυφή ενός από τους λόφους των ομώνυμων βουνών βρίσκεται το παλάτι Pena μέσα στο εθνικό πάρκο.
Μικρά λεωφορεία ξεκινούν από την πόλη και φτάνουν στην είσοδο του παλατιού.
Το παλάτι βρίσκεται μέσα σε τεράστιες εκτάσεις κήπων και η θέα είναι συγκλονιστική.
Μερικές φορές όταν ο καιρός είναι καθαρός φαίνεται από τη Λισαβόνα.
Αρχικά εκεί βρισκόταν ένα μοναστήρι του 15ου αιώνα που καταστράφηκε από τον μεγάλο σεισμό της Λισαβόνας το 1855.
Σώθηκε μόνον η εκκλησία η οποία ενσωματώθηκε στο παλάτι που χτίστηκε τον 19ο αιώνα με βάση τις αισθητικές επιταγές του ρομαντισμού λόγω του Γερμανού αρχιτέκτονα Eschwege, με έντονα όμως γοτθικά και ισλαμικά στοιχεία ύστερα από απαίτηση του βασιλιά Φερδινάνδου.
Ενας αρχιτεκτονικός συμφυρμός ρομαντικών, γοτθικών και μαυριτανικών στοιχείων έδωσε αυτή τη μοναδικότητα στο πολύχρωμο παλάτι.
Τα χρώματα, τα πλακάκια, τα γκαργκόιλ (δαιμονικές φιγούρες) σε μεταφέρουν στο παραμύθι όσο ενοχλητικά κι αν είναι τα πλήθη Γιαπωνέζων!
Ενας εξωτερικός διάδρομος περιτρέχει τις επάλξεις στα ριζά του γκρεμού, αν δεν έχετε ακροφοβία.
Αξίζει τον κόπο να πληρώσετε το εισιτήριο για να δείτε το πολυτελές εσωτερικό με τα ολόσωμα αγάλματα πορτατίφ, τα βαριά έπιπλα, τις τοιχογραφίες και το εντυπωσιακό αίθριο με το μπλε πλακάκι.
Στα στενά του ιστορικού κέντρου
Από τους λόφους του Σίντρα ας κατηφορίσουμε στους λόφους της Λισαβόνας όπου οι ναΐτες ιππότες και οι βασιλοπούλες αντικαταστάθηκαν από τους πρίγκιπες των δρόμων.
Το παραμύθι συναντά λοιπόν τον ωμό ρεαλισμό, με το σκληρό παιχνίδι του παγκόσμιου νεοφιλελευθερισμού να οδηγεί χιλιάδες ανθρώπους να ζουν στους δρόμους.
Στους δρόμους της Αθήνας, στους δρόμους του Βερολίνου, στους δρόμους της Ευρώπης, στους δρόμους όλης της Γης.
Οι τράπεζες είναι το ίδιο αδυσώπητες σε όλους τους «δρόμους» και τα σύννεφα του πολέμου σκεπάζουν εκατομμύρια ψυχές σε πολλές χώρες.
Η Λισαβόνα δεν θα μπορούσε να μη φιλοξενήσει στις περίτεχνες πλατείες, στους λόφους με τα πλακόστρωτα στενά και τα κτίρια ντυμένα με άρωμα αραβικό αυτούς τους ανθρώπους.
Ανάμεσα στους ήχους του φάντο που συνοδεύουν τα σοκάκια του Μπάριο Αλτο αλλά και όλο το ιστορικό κέντρο οι πρίγκιπες και οι πριγκίπισσες ζουν στα σκουπίδια, ζητιανεύουν, αποτελούν υποκείμενα φωτογράφησης, κοσμούν τους περίβολους των ναών αφήνοντας το αποτύπωμα της βίας του συστήματος στα πρόσωπά τους.
