Παρά τα όσα καταμαρτυρούνται για τον κ. Ερντογάν και το καθεστώς που έχει εγκαθιδρύσει στην Τουρκία, ένα είναι βέβαιο. Είναι ειλικρινείς. Δεν αφήνουν περιθώρια για ψευδαισθήσεις σε κανένα θέμα, για κανέναν σώφρονα αποδέκτη των μηνυμάτων που εκπέμπουν.
Δηλώνουν πως είναι ρυθμιστές της ροής των προσφύγων και μεταναστών. Οταν το τουρκικό κράτος θέλει, οι «παράνομοι» διακινητές λειτουργούν ανενόχλητοι από την τουρκική αστυνομία, το τουρκικό Λιμενικό Σώμα, τις τουρκικές Ενοπλες Δυνάμεις. Κι όταν το τουρκικό κράτος αποφασίζει να κλείσει η στρόφιγγα, τότε οι διακινητές τίθενται σε αργία!
Εδώ προκύπτει το ερώτημα: Για τους θανάτους που καταγράφονται στο Αιγαίο, πρέπει να κατηγορηθούν μόνο οι φυσικοί αυτουργοί–διακινητές ή και να αναζητηθούν ευθύνες στους ηθικούς αυτουργούς, του κ. Ερντογάν συμπεριλαμβανομένου;
Το τουρκικό κράτος εμφανίζεται να ρυθμίζει τη δραστηριότητα των διακινητών όπως κάποιο κράτος που απλώς παρεμβαίνει σε μια λίγο-πολύ ελεύθερη αγορά!
Μήπως όμως το τουρκικό κράτος είναι σε απευθείας σύνδεση, επιχειρησιακή και επιχειρηματική, με τον υπόκοσμο, το τουρκικό «βαθύ κράτος», το παρακράτος όπως το γνωρίσαμε καλά και στην Ελλάδα;
Στο παρελθόν, ένα τροχαίο δυστύχημα στο Σουσουρλούκ της Τουρκίας με θύματα από τον χώρο του εγκλήματος, των μυστικών υπηρεσιών και της πολιτικής είχε καταδείξει αυτό που πολλοί γνώριζαν: την οριζόντια επικοινωνία παρακράτους (Ακροδεξιάς) με το ποινικό έγκλημα.
Το ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο…
Είχε προηγηθεί κι ο Ψυχρός Πόλεμος αλλά να που οι προνομιακές διασυνδέσεις και σχέσεις φαίνεται να διατηρούνται ακμαίες. Τι περισσότερο χρειάζεται σήμερα, μετά τις δηλώσεις Ερντογάν, για να ενεργοποιηθούν οι υπερεθνικές δομές Δικαιοσύνης;
Δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα των διεθνών δικαστηρίων, των επιτροπών και δομών του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης η δίωξη αυτών που στέλνουν στον θάνατο κατά το δοκούν άμοιρους ανθρώπους που αναζητούν ελπίδα; Ποιος θα προσφύγει στα αρμόδια όργανα για τη δίωξη των υπευθύνων ακόμη ενός μαζικού εγκλήματος;
Η Γερμανία έχει παλέψει για να ξεπεράσει το ναζιστικό παρελθόν της. Τον ναζισμό που θαύμαζε και διδάχτηκε από την εργώδη, πλην πρωτόγονη σε μέσα προσπάθεια εξόντωσης χριστιανών, Ελλήνων και Αρμενίων, από το τουρκικό κράτος κατά την περίοδο συμπαράταξης με τις κεντρικές δυνάμεις του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η Γερμανία που, παρά την απόκρυψη που πολλοί επιδίωξαν, κοίταξε τελικά το αποκρουστικό πρόσωπο του πρωτοφανούς βιομηχανικού θανάτου που οργάνωσε το ναζιστικό καθεστώς, αυτή η Γερμανία έχει μια μοναδική ευκαιρία.
Να μπει μπροστά η σύγχρονη ενωμένη και σοφότερη Γερμανία και να κινήσει νομικές και πολιτικές διαδικασίες, αποδεικνύοντας εμπράκτως πως μπορεί να είναι ένας ηθικός καθοδηγητής στην Ευρώπη, όχι ένας ηθικολόγος.
Διότι μπορεί να ισορροπήσει ή έστω να θέσει προ των ευθυνών τους τις διαγκωνιζόμενες στην περιοχή μας ΗΠΑ και Ρωσία, τις μόνες κραταιές έως σήμερα νικήτριες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δυνάμεις, με τις οποίες διατηρεί προνομιακές σχέσεις μόνη μεταξύ των λοιπών ευρωπαϊκών κρατών.
Ανεξάρτητα όμως από το ποιος θα πάρει την πρωτοβουλία για δικαιοσύνη, κάποιος πρέπει να την αναλάβει!
Κλείνοντας, μια παρατήρηση για την ευαισθησία και αποτελεσματικότητα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Το πρόσφατο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι σημαντικό. Ομως η Δύση, όταν επιδιώκει να συμμορφώσει κράτη–παραβάτες του Διεθνούς Δικαίου, τότε επιβάλλει κυρώσεις.
Η Τουρκία απολαμβάνει ιδιαίτερα ευνοϊκό καθεστώς ως συνδεδεμένο κράτος με την Ε.Ε. Από ένα σύνολο τουρκικών εξαγωγών ύψους εκατόν είκοσι (120) δισ. ευρώ, τα μισά, περί τα εξήντα (60) δισ. ευρώ κατευθύνθηκαν στην Ε.Ε. το 2015.
Ορισμένες κυρώσεις επί του δασμολογικού καθεστώτος ή και ένα εμπάργκο θα στερούσαν από την Ε.Ε. πλεόνασμα εμπορικού ισοζυγίου με την Τουρκία περί τα δεκαοκτώ (18) δισ. ευρώ (στοιχεία 2015) αλλά θα πίεζαν ουσιαστικά το τουρκικό καθεστώς.
Από τα εξήντα (60) δισ. ευρώ εξαγωγών της Τουρκίας, τα πενήντα έξι (56) ήταν βιομηχανικά προϊόντα. Και οι βιομήχανοι της Ανατολίας στηρίζουν εκόντες (…ίσως μετά το πραξικόπημα και άκοντες) ολόθερμα τον κ. Ερντογάν!
Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!
