«Δεν σκεφτόμουν τίποτα πλέον. Δεν μπορούσα να σκεφτώ. Δεν χρειαζόταν να σκεφτώ. Εμεινα να κοιτάζω τα σύννεφα ποιος ξέρει πόση ώρα…» μονολογεί ο πρωταγωνιστής του Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη στις «Εικόνες στα Σύννεφα» (εκδόσεις Jemma Press). Ενα άλμπουμ σαν road movie για ένα όνειρο που μοιάζει με σύννεφο. Ολοι άλλωστε έχουμε πιάσει κάποτε τον εαυτό μας να χαζεύουμε τα σύννεφα και εκεί που απλώς βρίσκονται πυκνοί υδρατμοί να ανακαλύπτουμε εύθραυστες μορφές, να επινοούμε εφήμερα πλάσματα. Που σε λίγα δευτερόλεπτα θα αλλάξουν σχήμα. Ανάλογα με τη διάθεσή μας. Οπως κι ο χαρακτήρας του Σκλαβενίτη που ονειρεύεται ταξίδια σε πόλεις μακρινές και σε ερήμους, καταδιώκεται από γκάνγκστερ και καρχαρίες, βυθίζεται στο ουίσκι και στον έρωτα. Δίνοντας στα «σύννεφά» του το σχήμα που ονειρεύεται και στα όνειρά του ένα σύννεφο για να απογειωθούν. Για να συνθέσουν, παρά τα ορισμένα κλισέ της αφήγησης, μια ιστορία με ρυθμό και όμορφα σχέδια.