«L’ Avenir» – «Το μέλλον». Μία (όνομα) Χάνσεν-Λοβ, σκηνοθέτης (ή σκηνοθέτιδα, παλαιότερα, σκηνοθέτις, τώρα μπορείς να πεις, τραβηγμένα νομίζω, σκηνοθέτρια). Ενδιαφέρον γλωσσικό ζήτημα: συνδέεται με την έξοδο της γυναίκας από το σπίτι και την είσοδό της στον κοινωνικό χώρο: της εργασίας, του επαγγέλματος… Ζήτημα απολύτως σχετικό με την ταινία, που είναι ταινία γυναικεία∙ φεμινιστική:
Ποιο είναι το μέλλον μίας επιστήμονα (να το πάλι το ζήτημα: επιστήμονος; επιστημόνισσας;), καθηγήτριας Φιλοσοφίας, παντρεμένης 25 χρόνια με άντρα επίσης ακαδημαϊκό (κάτι σε καθηγητή και αυτός), μητέρας δύο παιδιών, μοναχοκόρης μητέρας σε προχωρημένη κατάθλιψη (πεθαίνει σε γηροκομείο στην κρίσιμη στιγμή του φιλμ και μένει η κόρη με τη γάτα της μητέρας της), που την χωρίζει, εκών-άκων, ο άντρας της, cherchez la femme (Σπανιόλα αγνώστων λοιπών στοιχείων), ελάχιστα προτού η κόρη της την κάνει γιαγιά.
Σωστή δομή, συνήθης γαλλική φλυαρία (άλλοτε μ’ αρέσει, άλλοτε μου τη σπάει∙ εξαρτάται από την ταινία), απολύτως φεμινιστική –ούτε ένα ελαφρυντικό δεν χαρίστηκε στον άντρα η σκηνοθέτης– και μια υπέροχη Ιζαμπέλ Υπέρ∙ γι’ αυτήν και πήγα, και αποζημιώθηκα∙ σπουδαία ηθοποιός∙ αθόρυβη, συνεχής ένταση στο παίξιμο, να απορείς πώς το κατάφερνε∙ δεν είναι θέατρο, να βγάλεις ένα ρόλο, είναι γυρίσματα που μπορεί να κρατήσουν και μήνες!
Ομως συνέπεσε, έτυχε, να δω την ταινία την ημέρα γενεθλίων της γυναίκας μου. Η οποία ήταν από τις πρώτες που ακολούθησαν το φεμινιστικό ρεύμα στην Ελλάδα, μετά τη μεταπολίτευση∙ πρωτύτερα ήταν στοιχειωδώς άγνωστο στους περισσότερους από μας.
Αρα, ήταν ό,τι έπρεπε. Την είδα στον Γαλαξία, στους Αμπελοκήπους, αρχή Μεσογείων δεξιά. Ακριβώς απέναντι, αριστερά, Μεσογείων και Βασ. Σοφίας, δέσποζε άλλοτε η βίλα Μαργαρίτα, αρχιτεκτόνημα αρχών του 20ού αιώνα, τύπος ευρωπαϊκού μεσαιωνικού πύργου, από πελεκημένη κυβισμένη κοκκινόπετρα, τοπόσημο των παλαιών Αμπελοκήπων. Κατεδαφίστηκε επί χούντας. Μνημόνια και μνημόσυνα. Σύγχρονο ελληνικό δίδυμο…
