Πετάει το δολάριο μετά την αύξηση των επιτοκίων

Στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων 14 ετών εκτοξεύθηκε χθες το δολάριο χτυπώντας άγρια τα νομίσματα των αναδυόμενων οικονομιών και ωθώντας το ευρώ ακόμη πιο κοντά στην απόλυτη ισοτιμία με αυτό.

Η άνοδος του αμερικανικού νομίσματος επιταχύνθηκε μετά την απόφαση της Fed, προχθές το βράδυ, να αυξήσει το βασικό της επιτόκιο από 0,50% σε 0,75%, ξεκινώντας ένα νέο κύκλο σύσφιγξης της νομισματικής της πολιτικής μετά την απόσυρση του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης.

Αργά το απόγευμα, η ισοτιμία ευρώ/δολαρίου υποχώρησε περισσότερο από 1,4% έως και τα 1,0367 δολάρια ανά ευρώ. Το επίπεδο αυτό είναι το χαμηλότερο για το ευρώ (ή αντίστοιχα το υψηλότερο για το αμερικανικό νόμισμα) από τις αρχές του 2003.

Το δολάριο σημείωσε ακόμη άνοδο 0,6% έναντι του μεξικανικού πέσο, 1,2% έναντι του μαλαισιανού ρίνγκιτ, 0,5% έναντι του κινεζικού γουάν χτυπώντας νέο ρεκόρ οκταετίας έναντι του τελευταίου.

Ο δείκτης WSJ Dollar Index -που αποτιμά το δολάριο έναντι 16 άλλων νομισμάτων- σημείωσε άνοδο 0,7% στις 93 μονάδες που είναι το υψηλότερο επίπεδο από το 2002.

Πίεση στις αναπτυσσόμενες οικονομίες

Η βίαια άνοδος του δολαρίου προκαλεί ήδη κρύο ιδρώτα σε αρκετές κυβερνήσεις στον κόσμο.

Το ισχυρότερο δολάριο τροφοδοτεί μεγάλες πιέσεις σε αναπτυσσόμενες οικονομίες όπως η Κίνα, η Βραζιλία και η Νότια Αφρική καθώς καθιστά την αποπληρωμή του εκφρασμένου σε δολάριο χρέους τους πιο ακριβή ενώ τα ομόλογα, τις μετοχές τους και τις άλλες τους κινητές ή ακίνητες αξίες λιγότερο ελκυστικές για τους επενδυτές που αναζητούν τις υψηλότερες αποδόσεις.

Οι αναλυτές της Morgan Stanley εκτιμούν ότι οι πλέον ευάλωτες στον κόσμο χώρες από το σφίξιμο της αμερικανικής νομισματικής πολιτικής είναι σήμερα η Νότια Αφρική, η Ινδονησία, το Μεξικό, η Τουρκία και η Κολομβία.

Οι αναπτυσσόμενες οικονομίες ταλαιπωρούνται αρκετό καιρό από την αλλαγή της αμερικανικής νομισματικής πολιτικής.

Η σταδιακή απόσυρση του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης από τη Fed προκάλεσε μαζική φυγή κεφαλαίων από αυτές τις αγορές τα τελευταία δύο χρόνια.

Η φυγή αυτή ξαναφούντωσε μετά τις αμερικανικές εκλογές και αρκετές κεντρικές τράπεζες -όπως αυτές της Κίνας, της Μαλαισίας και του Μεξικού- αναγκάστηκαν τις τελευταίες ημέρες να παρέμβουν προκειμένου να στηρίξουν τα εθνικά τους νομίσματα.

Για την ευρωζώνη και την Ιαπωνία, οι κεντρικές τράπεζες των οποίων συνεχίζουν να αγοράζουν ομόλογα και άλλους τίτλους προκειμένου να τονώσουν την οικονομική δραστηριότητα, οι επιπτώσεις είναι διαφορετικές.

Το ισχυρότερο δολάριο καθιστά τα εξαγόμενα αγαθά των Ευρωπαίων και των Ιαπώνων στις ΗΠΑ πιο φτηνά και πιο ανταγωνιστικά. Ομως στην παρούσα φάση το πρόβλημα των δύο οικονομιών, οι σχεδόν στάσιμοι ρυθμοί, ανάπτυξης, μάλλον δεν μπορεί να βρει τη λύση του στο διεθνές εμπόριο.

Οσον αφορά τις ΗΠΑ, δείχνουν πανέτοιμες να ξαναμαζέψουν το «περισσευούμενο» χρήμα του πλανήτη. Και αυτή η κίνηση θα προκαλέσει αναμφίβολα ακόμη πιο έντονες αναταράξεις στη διεθνή οικονομικο-πολιτική σκακιέρα.