Μια απολύτως ήρεμη πορεία, σαφώς μικρότερη από πέρσι (αν και όχι από το ιστορικό ναδίρ του πρώτου μισού της δεκαετίας του 1990), σ’ ένα αθηναϊκό κέντρο προληπτικά νεκρό και με την εστία των επεισοδίων να έχει εξαρχής εντοπιστεί στο «καγκελάκι» του Πολυτεχνείου.
Οι εκπλήξεις δεν έλειψαν, φυσικά· κινήθηκαν όμως περισσότερο στη σφαίρα της σημειολογίας.
● Το ΚΚΕ, που αποτελούσε τα δύο τρίτα της όλης διαδήλωσης, επέλεξε μια αμιγώς κομματική παρουσία: σχεδόν αποκλειστικά κομματικές σημαίες, μ’ εξαίρεση καμιά δεκαριά του ΠΑΜΕ που έκλειναν την πομπή.
Ακόμη και η ΚΝΕ εξαφανίστηκε, ως ιδιαίτερη παρουσία, μέσα σ’ αυτό το ομοιόμορφο ποτάμι – ούτε διακριτά φοιτητικά πανό ούτε τίποτα.
Πολλά μπλοκ συγκροτούνταν σχεδόν αποκλειστικά από οργανωμένους (μία σημαία για κάθε δύο διαδηλωτές), υπήρχαν όμως και κάποια άλλα γεμάτα χύμα κόσμο, με ελάχιστες σημαίες.
Επειδή μάλλον δεν οφείλεται σε αμέλεια του καθοδηγητή, το φαινόμενο πιθανώς αποτυπώνει μια δυναμική «ανάκτησης» οπαδών σε ορισμένους κοινωνικούς χώρους.
● Το μπλοκ της ΛΑ.Ε. πολλαπλάσιο απ’ ό,τι προχθές, στη διαδήλωση για τον Ομπάμα.
Εμμεση αποδοκιμασία της συγκρουσιακής λογικής από την κομματική βάση ή, απλά, προτίμηση στις παραδόσεις;
● «Ούτε στις εξορίες / ούτε στις φυλακές / ποτέ τους δε λυγίσανε / οι κομμουνιστές!» Δεν το φώναζαν (έξω από την αμερικανική πρεσβεία, τουλάχιστον) τα μέλη του ΚΚΕ, ούτε εκείνα του ΚΚΕ μ-λ ή της «Νεολαίας Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης» του ΝΑΡ.
Το φώναζαν με πείσμα τα περίπου 100 μέλη της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το μπλοκ του κυβερνώντος κόμματος -καμιά πεντακοσαριά- άκουγε τα εξ αμάξης (και κυρίως την ειρωνική ιαχή «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό!») από τους πρώην συντρόφους του που από ώρα είχαν πιάσει στασίδι για κράξιμο.
Σαλτάρισμα, ιδιάζουσα θρασύτητα ή περίεργη αίσθηση του χιούμορ;
● Οσο για τους (αυθεντικούς) ΠΑΣΟΚους, αυτοί εδώ και χρόνια ακολουθούν τη δική τους διαδρομή, μαζί με την «ιστορική» σημαία που κληρονόμησαν με τον τσαμπουκά τους από την αλήστου μνήμης ΕΦΕΕ.
Με τη δέουσα, φυσικά, μυστικότητα και προστασία…
Τ.Κωστ.
