Η Μαντάγια είναι μια μάλλον μικρή πόλη, στα ορεινά- πριν το πόλεμο ήταν χειμερινό θέρετρο- που απέχει 40 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της Συρίας. Από τον Ιούλιο του 2015 η πόλη πολιορκείται από τις καθεστωτικές δυνάμεις και τους συμμάχους τους της Χεζμπολά.
Στις 7 Ιανουαρίου του 2016 ο ΟΗΕ απηύθυνε επείγουσα έκκληση για την διασφάλιση της μεταφοράς ανθρωπιστικής βοήθειας στους αμάχους, καθώς σύμφωνα με ανακοίνωση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, ο αποκλεισμός της πόλης από τον Οκτώβριο του 2015 είχε ήδη προκαλέσει τον θάνατο από ασιτία 23 ανθρώπων.
Σήμερα η πόλη παραμένει σε καθεστώς πολιορκίας και 40.000 άμαχοι δίνουν μάχη για την επιβίωση τους.
Μεταξύ αυτών ο Ρατζάι Μπουρχάν, 26 ετών, που μίλησε στη Deutsche Welle και στη δημοσιογράφο Ραχήλ Κλάιν, για το πως είναι να επιζεί κανείς με 200 γραμμάρια ρύζι την ημέρα και πλιγούρι, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και φυσικό αέριο.
Παραθέτουμε αποσπάσματα από την αφήγηση του:
• Πώς ήταν η αντίδραση του κόσμου όταν έφθασε η πρώτη βοήθεια μετά από έξι μήνες αποκλεισμού:
Υπάρχει μια λέξη στα αραβικά «eid», που σημαίνει «ημέρα γιορτής». Ο ΟΗΕ μας έφερε ζάχαρη και αλεύρι- είναι τα πλεόν σημαντικά πράγματα. Μπορούσαμε επιτέλους να ψήσουμε πάλι ψωμί. Τα περιμέναμε πολύ καιρό. Δεν έχουμε τίποτα εκτός από ρύζι και πλιγούρι. Οι προμήθειες θα έπρεπε να μας φθάσουν για ένα, ενάμισι μήνα. Μοιράσαμε σε μερίδες το απόθεμα για να έχουμε να φάμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα. Μας έφεραν ακόμα ρεβύθια, φάρμακα και ηλιακούς φορτιστές για τα κινητά μας…
Η ζωή στη Μαντάγια είναι όπως ήταν στη Σοβιετική Ενωση: Ολοι τρώμε το ίδιο φαγητό. Ο καθένας έχει 200 έως 300 γραμμάρια ρύζι ή πλιγούρι κάθε μέρα, το οποίο μαγειρεύεται χωρίς αλάτι ή λάδι. Καμιά φορά δεν τρώω τίποτα και πηγαίνω πεινασμένος για ύπνο γιατί δεν αντέχω άλλο το ρύζι. Κάποτε θα με έλεγε κανείς εύσωμο. Ζύγιζα 93 κιλά. Τώρα είμαι αρκετά αδύνατος διότι έχω χάσει πολύ βάρος.
Δεν υπάρχει νοσοκομείο, αλλά έχουμε ένα ιατρικό κέντρο. Εχουμε έναν οδοντίατρο ο οποίος στη πραγματικότητα ακόμα σπουδάζει και έναν κτηνίατρο, αλλά όχι άλλους γιατρούς. Αλλά και οι δυο κάνουν ό,τι μπορούν για να φροντίσουν τον κόσμο.
Δεν έχουμε ηλεκτρικό ρεύμα και δεν υπάρχει δουλειά για κανέναν, αλλά όλοι αποκτήσαμε ένα χόμπι. Εγώ αγαπώ την ιστορία γι αυτό και διαβάζω πολλά βιβλία. Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω. Οι φίλοι δεν βρίσκονται πλέον στη Μαντάγια. Γι αυτό και ως επί το πλείστον είμαι μόνος μου.
• Τι του λείπει περισσότερο από την «παλιά του ζωή»:
Το Πανεπιστήμιο. Θα ήθελα να αρχίσω ξανά τις σπουδές μου. Σπούδαζα οικονομικά στη Δαμασκό αλλά έπρεπε να εγκαταλείψω το Πανεπιστήμιο το 2011 διότι πήρα μέρος στις διαδηλώσεις εναντίον του καθεστώτος και με συνέλαβαν. Μετά από δυο μήνες με άφησαν ελεύθερο, αλλά δεν είχα το κουράγιο να γυρίσω πίσω και να ζήσω στο πατρικό μου στο Al-Zabadani. Μετά αναγκαστήκαμε να φύγουμε. Ζω στη Μαντάγια με συγγενείς μου επί δυο χρόνια τώρα…
Χρειαζόμαστε επειγόντως καύσιμα. Ερχεται ο χειμώνας και δεν έχουμε με τι να μαγειρέψουμε. Καίμε πλαστικό για μαγειρέψουμε. Κάνει πολύ κρύο τον χειμώνα. Εχουμε κουβέρτες, αλλά χρειαζόμαστε ηλεκτρικό και καύσιμα. Ο ΟΗΕ υποσχέθηκε να επιστρέψει σύντομα και να μας φέρει. Ελπίζουμε να έρθουν πριν έρθει ο χειμώνας….
Είμαστε περικυκλωμένοι από τον στρατό και την Χεζμπολά. Μπορώ να δω τα οδοφράγματα από το σπίτι μου. Πολλοί προσπάθησαν να βγουν από την πόλη και σκοτώθηκαν ή ακρωτηριάστηκαν διότι υπάρχουν πολλές νάρκες. Ισως οργανωθεί επιχείρηση εκκένωσης, όπως στη Νταράγια και να μας μετακινήσουν βόρεια.
Αν και δεν σπουδάζω πλέον και ζω σε ένα σπίτι που δεν μου ανήκει και τρώω το ίδιο φαγητό και δεν έχω καμία προοπτική στη ζωή μου, παρόλα αυτά δεν θέλω να φύγω από τη χώρα μου. Είναι σαν να τους επιτρέπουμε να θριαμβεύσουν.
