Ο Παναθηναϊκός έχασε τα άχαστα στη Βέροια και αντί για… θρίαμβο επέστρεψε στην Αθήνα με μια αναπάντεχη ισοπαλία που τον άφησε τέσσερις βαθμούς πίσω από την κορυφή, καταδεικνύοντας ότι η απουσία κυνισμού στο παιχνίδι του και η σπατάλη πολλών ευκαιριών φρενάρουν τις φετινές φιλοδοξίες του.
Κι αν στο ματς με τη Βέροια οι «πράσινοι» θα πρέπει πρωτίστως να αναζητήσουν τα αίτια της ισοπαλίας στην πρωτοφανή αστοχία και έλλειψη συγκέντρωση και δευτερευόντως στην οπισθοχώρηση των τελευταίων λεπτών, το κλείσιμο του διακόπτη μετά το 70’ αποτελεί συνολικά τη φετινή σεζόν τον μεγαλύτερο «πονοκέφαλο» της ομάδας.
Με τη Θέλτα στο Βίγκο δέχτηκε δύο γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο, με τη Σταντάρ στη Λιέγη ισοφαρίστηκε μετά το 80’, με τον Αστέρα Τρίπολης έπαιξε με τη φωτιά αλλά δεν κάηκε, με τη Βέροια το πλήρωσε ακριβά.
Τις πταίει, είναι το ερώτημα και η απάντηση προφανώς δεν είναι μονολεκτική.
Κατ’ αρχάς η προετοιμασία της ομάδας το καλοκαίρι δεν ήταν μεν χαμηλής έντασης, αλλά δεν ήταν σαφώς και στα… κόκκινα. Κι αυτό διότι ο βασικός/πρώτος στόχος της ομάδας ήταν να προκριθεί στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ, στόχος που επετεύχθη δίχως ήττα.
Οι «πράσινοι» άλλωστε όφειλαν να παρουσιαστούν με σχετική φρεσκάδα και τη μέγιστη δυνατή ετοιμότητα στα προκριματικά ματς και κατ’ επέκταση αυτή τη χρονική στιγμή είναι φυσιολογικό να βγαίνει κόπωση προς το τέλος των αγώνων. Ειδικά από τη στιγμή που στο υπάρχον πρόγραμμα εμπεριέχονται δύο ματς την εβδομάδα…
Επιπλέον, ο Αντρέα Στραματσόνι έχει επιλέξει να περιορίσει το εύρος του ροτέισον και οι όποιες αλλαγές πραγματοποιεί από αγώνα σε αγώνα δεν αφορούν… ανάσες αλλά προβλήματα τραυματισμών, υιοθετώντας τη λογική της καλύτερης δυνατής ενδεκάδας σε κάθε ματς.
Αυτή η απόφαση ενδεχομένως να σχετίζεται και με τον βαθμό δυσκολίας του ομίλου του Παναθηναϊκού που είναι σαφώς υψηλότερος από τον αντίστοιχο των Ολυμπιακού και ΠΑΟΚ.
Μία ακόμη παράμετρος σχετίζεται με την ψυχολογία ή ορθότερα την ανασφάλεια που προκαλεί σε έναν βαθμό και οπισθοχώρηση: είτε γιατί ο Παναθηναϊκός την έχει ξαναπάθει με όλους τους πιθανούς τρόπους, είτε γιατί ο Στιλ μόνο σιγουριά δεν εμπνέει φέτος, προκαλώντας υποσυνείδητα τον φόβο στους συμπαίκτες του ότι με ελάχιστες τελικές προς την εστία τους μπορεί να δεχτούν γκολ…
Ο Παναθηναϊκός, εν ολίγοις, έχει αρκετά ανοιχτά θέματα να λύσει στον τρόπο με τον οποίο τελειώνει τα ματς, ανεξαρτήτως απόδοσης, να βελτιώσει τα ποσοστά ευστοχίας του, αλλά και να κρατήσει ως θετικά εν όψει της συνέχειας τη δημιουργία και τους αυτοματισμούς του στο επιθετικό τρίτο.
