Ναι μεν κρύβεται, αλλά δεν εξαφανίζεται

Τo σύνηθες είναι να καταπιάνεσαι με κάτι όταν ακόμα “ζεματάει”. Λίγο μετά, θα μοιάζει άκαιρο και άκυρο. Ενδεχομενικά, γιατί κάποια θέματα δεν γίνονται ποτέ ανεπίκαιρα ή “ληξιπρόθεσμα” ως προς την ουσία τους. Θυμάται κανείς σήμερα τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο με σχετική ένταση; Είναι φοβερό. Μόνο οι ίδιοι οι αθλητές και όσοι βρέθηκαν στις εξέδρες -και έχουν πράγματα να διηγηθούν ή να δείξουν στους φίλους τους…- θα τους έχουν ως προτεραιότητα στα ενδιαφέροντα τους μόλις δέκα μέρες μετά τη λήξη τους. Η Lady Hope δεν σκέφτηκε καν στους υπολογισμούς της όσους είναι υπεύθυνοι είτε για την αξιοποίηση εγκαταστάσεων είτε για οικονομικούς προϋπολογισμούς, γιατί αυτοί όλοι ανήκουν σε μια διαφορετική κατηγορία που δεν θα ήταν λανθασμένο να ακούνε με περισσή συχνότητα το “Νever Ending Nightmare” των ΜSG…

[… Πολλές φορές, τις περισσότερες, η συνήθεια είναι ένα μαξιλαράκι ασφαλείας (επιδιωκόμενο ακόμα και από ένθερμους ριζοσπάστες…). Είναι ο εθισμός σε μια συγκεκριμένη καθημερινότητα που παρέχει σταθερές απαραίτητες σχεδόν σε όλους, είτε είναι συντηρητικοί είτε εμφανίζονται με το μανδύα του υπερ-προοδευτισμού. Και αυτό γιατί είναι δύσκολο να βρεις άνθρωπο που να αντέχει τις συνεχείς αλλαγές και ανατροπές, ούτε καν από τους “γκρούπις” του χαωμένου ζειν. Εμείς όλοι εδώ στην Ελλάδα, που ασχολούμαστε με τον οποιονδήποτε τρόπο με τον αθλητισμό, γρήγορα ξεχάσαμε ήδη οι περισσότεροι τους Ολυμπιακούς Αγώνες και ας είναι η κορυφαία αθλητική διοργάνωση του πλανήτη. Καταρχήν, οι ποδοσφαιρόφιλοι σχεδόν αμέσως παρασυρθήκαμε στους ρυθμούς των ευρωπαϊκών Κυπέλλων και των τελευταίων μεταγραφών. Κάποιοι δε, όχι λίγοι, “εναρμονιστήκαμε” και με το χορό στον οποίον υποχρεώνει με αξιοθαύμαστη μαεστρία ο Σταύρος Κοντονής τη σημερινή ηγεσία της ΕΠΟ…

Εντάξει, έγιναν αφιερώματα. Ακόμα και εκτεταμένα από το λεγόμενο σοβαρό πολιτικό τύπο. Πάρθηκαν συνεντεύξεις από τους Έλληνες “μεταλλιούχους”, “μάθαμε” αρκετά για τη ζωή και την προγενέστερη καριέρα τους. Οι περισσότεροι από εμάς θα θαύμασαν εκ νέου αυτά τα παιδιά, ενώ κάποιοι ζηλόφθονοι ή κάποιοι διαρκώς εχθρευόμενοι οτιδήποτε το ποιοτικό και το επιτυχημένο θα έβγαλαν από μέσα τους ξανά χολή. Κάποιοι λίγοι (νεαροί σε ηλικία) θα ταύτισαν τα μελλοντικά τους όνειρα με τα υπαρκτά πεπραγμένα αυτών των αθλητών, άσχετα αν γίνεται να τους μοιάσουν ή όχι. Η Κατερίνα Στεφανίδη ορθώς απάντησε σε έγκριτη και σοβαρή δημοσιογράφο on camera πως δεν θα αλλάξει τίποτα όσον αφορά στον τρόπο που βλέπουμε οι περισσότεροι εδώ στην Ελλάδα τον αθλητισμό. Πάμε να βγάλουμε ένα περιοδικό για το τένις, πχ… Πάμε να βγάλουμε μια εφημερίδα που θα έχει πέντε σελίδες για το ποδόσφαιρο και 35 για τα άλλα σπορ… Ο άπατος, του άπατου, η αποθέωση του “απατημένου”, θα μπορούσε να πει κανείς σκωπτικά…]

Μας αρέσει η φυγοπονία. Είναι προτιμότερο (και ανετότερο…) να πίνουμε μπίρες, να τρώμε πίτσες και σουβλάκια, να φλυαρούμε ασύστολα ως υπερ-ειδικοί επί παντός επιστητού, να γεμίζουμε το ένα τασάκι μετά το άλλο, και να προσμένουμε από τους ποδοσφαιριστές (μιας μεγάλης ομάδας, για να είναι τα ποσοστά υπέρ μας…) να ιδρώσουν, να νικήσουν, για να μπορούμε να βγούμε -χωρίς κανένα δικό μας κόπο- πιο πάνω από τους υποστηρικτές της άλλης ομάδας. Από το εξωτερικό αντιγράφουμε τα πιο βολικά, τα πιο εύπεπτα, τα πιο βιαστικά “προσοδοφόρα”,  και όχι τα πιο χρήσιμα που θα αντέξουν μέσα στο χρόνο.

Ποιος να μιλήσει άραγε στην Ελλάδα για πανεπιστημιακό αθλητισμό, όπως π.χ. στις ΗΠΑ;

Ακολουθούμε τα κυρίαρχα ρεύματα, ανάγουμε σε γραφικό όποιον επιλέγει ένα διαφορετικό δρόμο και η ζωή συνεχίζεται. Πώς αντιμετωπίζουμε άραγε έναν οπαδό του Πανιωνίου ή ένα νέο παιδί που θα μας πει με πάθος πως γουστάρει την ενόργανη γυμναστική;

Γινόμαστε φανατικοί οπαδοί της ευκολίας, του μέτριου, του μη κοπιαστικού, του ευκολοχώνευτα κατανοήσιμου, παρόλα αυτά οι απαιτήσεις μας είναι άμετρες και σχεδόν πάντα πιο πάνω από τις δυνατότητες της ίδιας της πραγματικότητας, αλλά και του “παραγόμενου προϊόντος”. Η Lady Hope αποφάσισε να φορέσει τα αθλητικά της παπούτσια και να κάνει μια βόλτα προς το πιο κοντινό στο σπίτι της αθλητικό κέντρο… Κάθε ανθρώπινη παρουσία εκεί, ένα φτερούγισμα στην καρδιά του εγχώριου αθλητόκοσμου και της υπαρκτής αξιοσύνης του -που ναι μεν κρύβεται, αλλά δεν εξαφανίζεται…