Το πρώτο μέρος του σημερινού τίτλου: «Μετά το συνέδριο…» είναι ο τίτλος της χθεσινής «Αποψης» της «Εφ.Συν.». Η προσθήκη: «το επόμενο συνέδριο» είναι του επιγραφόμενου, άρα και άποψή του, που απορρέει από δική του ανάγνωση όσων αντιλήφθηκε ότι συνέβησαν στο δεύτερο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.
Ειδοποιός διαφορά των δύο συνεδρίων: το πρώτο έγινε με τον ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση, σε συνθήκες δυναμικής ποσοστιαίας ανόδου, το δεύτερο, με τον ΣΥΡΙΖΑ στην (συν)κυβέρνηση, σε συνθήκες, δημοσκοπικά τουλάχιστον, ποσοστιαίας καθόδου. Εδώ πηγάζει και το πρώτο σοβαρό, δομικό θα έλεγα, ζήτημα: η σχέση κυβερνώντος κόμματος και κυβέρνησης.
Μία σχέση, που το ΠΑΣΟΚ π.χ. πολύ όψιμα προσπάθησε να λύσει διά του αποκλεισμού μελών της Κεντρικής Επιτροπής από δημόσιες θέσεις, για να το πω επιγραμματικά.
Ενώ στο προχθεσινό συνέδριο ο ΣΥΡΙΖΑ (πίστεψε ότι) το έλυσε με ποσοστιαία αναλογία, και μετά από δύο παρεμβάσεις του προέδρου του και πρωθυπουργού της χώρας, εάν έχουν θέση στην ποσοστιαία αναλογία και οι βουλευτές ή όχι.
Ενα «όχι» που απέσπασε μεν, με τις δύο παρεμβάσεις του, αν και σχολιαζόμενος, ο κ. Τσίπρας, όμως, καλού-κακού, για οριστική διευθέτηση, αφέθηκε στη δικαιοδοσία (μην ξεχνάμε και πάγιες πρακτικές, τις λεγόμενες «σταθερές αξίες», όποιας Αριστεράς, όποιων επαγγελιών και τάσεων) του επόμενου συνεδρίου που θα είναι και καταστατικό.
Εκείνο που δεν καθορίστηκε (δεν ξέρω και πόσο επιτρέπουν να καθοριστεί η δομή και ο τρόπος λειτουργίας των ελληνικών κομμάτων) είναι πόσο (όχι ποσοστά και αριθμοί βέβαια) κυβερνών κόμμα μπορεί να υπάρχει σε μια κυβέρνηση ώστε να παράγει έργο και πόση κυβέρνηση σε κυβερνών κόμμα, ώστε το κόμμα να παράγει πολιτική.
Δύσκολα πράγματα. Αντ’ αυτών επιλέχτηκε η θεαματική υπερψήφιση που προέδρου (93%), ενώ πρωθυπουργό τον έκανε το 74% του προηγούμενου, προεκλογικού συνεδρίου. Ο φόβος δεν φυλάει πάντα τα έρημα. Συχνά, επισκιάζει…
