Μια γυναίκα ξενυχτάει

«Οποτε μου έρχεται, μιλάω και μετράω. Και καπνίζω αρειμανίως». Η Μαρία δεν θέλει να πεθάνει χωρίς νόημα. Κάθε νύχτα διανυκτερεύει κάπου στο κέντρο της πόλης «ρουφιανεύοντας τον εαυτό της και τους άλλους»…

Μονολογεί, περιστρέφεται γύρω από την ιστορία της, παραληρεί, σαρκάζει, νοσταλγεί, θυμώνει, καθρεφτίζεται στα τζάμια των μαγαζιών, χορεύει. Μέχρι να ξημερώσει. Και τότε η Μαρία των γηπέδων κλείνεται στον υπνόσακό της. Αύριο πάλι.

«Μωρό μου» ο τίτλος του έργου που γράφει στην ελληνική αργκό η Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου, ένας μονόλογος με χιούμορ, τρυφερότητα, συγκίνηση, απόγνωση.

Και στις 9 και 10 Ιουλίου, προτού ανεβεί τον χειμώνα στη σκηνή, το ερμηνεύει ως αναλόγιο σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Χατζή στο bijoux de kant hood στο Μοναστηράκι, χώρο που απέκτησε πρόσφατα η θεατρική ομάδα του Γιάννη Σκουρλέτη.

«Σπίτια έχω να φάνε κι οι κότες. Μακριά είναι. Τι να πάω να κάνω;» λέει η Μαρία και εξιστορεί τον καημό της πότε ήσυχα και πότε βίαια, με φωνές ή εκρήξεις. Η διήγησή της άναρχη, ελλειπτική, με άλματα σε πρόσωπα, εποχές, καταστάσεις. Πώς στη δεκαετία του ’80 παράτησε σπίτι και γονείς για την ελευθερία και την επανάσταση της πλατείας Εξαρχείων, το σεξ, τη μουσική, τα ναρκωτικά.

Θέματα σοβαρά ξεπερνιούνται με μια φράση, ενώ ασήμαντα στιγμιότυπα τα αφηγείται με ολόκληρα κατεβατά.

Στα λόγια της πάνε κι έρχονται τρεις άντρες. Ο Θανάσης, ένας μεγάλος έρωτας που την εγκατέλειψε. Ο Πετρούσκα που γνώρισε μετά όταν δούλευε ως κονσοματρίς και την πήρε μαζί του στη Ρωσία. «Αυτοί εκεί οι Ρώσοι, στην ΕΣΣΔ, όλοι ίσοι είναι».

Χρόνια αργότερα ο Πετρούσκα χτυπάει σ’ ένα έπιπλο και τότε «αρχίζουν οι πόνοι». Κι όταν πια αναπαύεται, εκείνη επιστρέφει στην Αθήνα. Για τον γιο της Γιώργο, λίγα λόγια, μυστηριώδη. «Ο Γιώργος γεννήθηκε σκούρος. Εγώ σαν τη γαλανόλευκη. Είπα: Θα σε αγαπήσω. Γιος μου είναι, υποχρέωση έχω. Ε, καλά είναι. Δεν θέλω να τον δω»…

• Αλλά πώς η Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου ασχολήθηκε με το γράψιμο;

«Ο Κωνσταντίνος Χατζής μου πρότεινε να κάνουμε κάτι στον νέο χώρο της bijoux. Του ζήτησα λίγο χρόνο. Είχα ήδη στο μυαλό μου ένα διήγημα που αγαπώ πολύ, την αριστουργηματική νουβέλα του Τολστόι “Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς”. Ο Ιλίτς περνά τις νύχτες του άυπνος περιμένοντας τον θάνατό του. Κανείς δεν ξέρει από τι πάσχει. Μια νουβέλα για την υπαρξιακή αγωνία, την άρνηση της κοινωνικότητας, την προσμονή του τέλους.

Συγχρόνως είδα ντοκιμαντέρ, ανάμεσά τους το “Εν Αθήναις” της Εύας Στεφανή, αλλά και τη συνέντευξη της Βούλας των Εξαρχείων. Εχοντας όλα αυτά στο κεφάλι μου άρχισα να γράφω αυθόρμητα, μανιακά. Βγήκε ένας χαρακτήρας που με συγκινούσε.

Η κυρία Μαρία που όπως λέει “άγιασε από τον πόνο”. Δεν της χαρίστηκα όμως. Τους γονείς της δεν τους ήθελε, τον γιο της δεν ξέρουμε αν τον αγαπάει. Αλλά ποιος ξέρει αν αγαπάει στ’ αλήθεια; Και τι είναι η αγάπη; Ολοι είμαστε λίγο τέρατα. Προβολές του εαυτού μας κάνουμε πάνω στους άλλους. Νομίζω ότι αυτά τα αληθινά λαϊκά πράγματα μου πάνε. Γιατί τ’ αγαπάω».

• Πώς εμπλέκεται η νουβέλα του Τολστόι με τη Μαρία των Αθηνών;

«Συμβαίνει όταν η Μαρία πηγαίνει στην… ΕΣΣΔ» λέει ο Κωνσταντίνος Χατζής. «Στο πρώτο μέρος του διηγήματος βλέπουμε τον Ιλίτς βέβαιο για την ορθότητα των επιλογών του. Κι όταν αυτή η πίστη κλονίζεται, όταν συνειδητοποιεί ότι έκανε τα πάντα λάθος, αρχίζει η κατάρρευση.

»Ο μοναδικός δρόμος που του απομένει είναι ο θάνατος. Η Μαρία είναι ένα τέρας, από εκείνα όμως που αγαπάς. Στριφογυρίζει γύρω από την ουρά της, ανακυκλώνει ένοχα τα ίδια και τα ίδια, σαν να προσπαθεί να ακουμπήσει κάπου ένα βάρος».

INFO: bijoux de kant hood (Αθηνάς 10, 3ος όροφος, Μοναστηράκι, τηλ.: 6944094787 13.00 – 21.00) «Μωρό μου». Κείμενο: Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου. Σκηνοθεσία – φωτισμοί: Κωνσταντίνος Χατζής. Σκηνική εγκατάσταση: Θανάσης Καλογιάννης.