Φόβοι και «φόβοι»

Χθες το πρωί στο ΣΚΑΪ ο υπουργός N. Τόσκας διατύπωσε την πεποίθηση ότι οι νέοι άνθρωποι που είδαμε στις οθόνες να δέχονται τα δακρυγόνα και τις πλαστικές σφαίρες των συνοροφυλάκων της ΠΓΔΜ, κυνηγημένοι και διωγμένοι στα συρματοπλέγματα, ενδέχεται να μετατραπούν σε φανατικούς τζιχαντιστές.

Εσπευσαν αμέσως τα ΜΜΕ να εξαπολύσουν σφοδρά πυρά για την «απαράδεκτη» αυτή δήλωση. Πράγματι η αναφορά ήταν υπερβολική, ωστόσο δεν παύει να εκφράζει έναν αληθινό φόβο.

Με το ίδιο σχόλιο και τον ίδιο φόβο περίπου (χωρίς τις αντίστοιχες αντιδράσεις των ΜΜΕ) αντέδρασε και ο Ιταλός εθνικός εισαγγελέας κατά της μαφίας και της τρομοκρατίας, Φράνκο Ρομπέρτι, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα» αναφερόμενος στους ανήλικους έγκλειστους σε φυλακές της Ιταλίας: «Πεντακόσιoι ανήλικοι μουσουλμάνοι που βρίσκονται έγκλειστοι στις ιταλικές φυλακές κινδυνεύουν να στρατολογηθούν από την ισλαμική τρομοκρατία».

Κατά την άποψη του εισαγγελέα, αν στην Ιταλία δεν ξεκινήσει μια προσεκτική κοινωνική πρόληψη, σε πέντε ή δέκα χρόνια η χώρα θα βρεθεί στην ίδια θέση με τις Βρυξέλλες ή με τις υποβαθμισμένες συνοικίες του Παρισιού.

Οσο λοιπόν κι αν τα έβαλαν όλοι οι σχολιαστές με την παρατήρηση Τόσκα, ο φόβος ότι η απαράδεκτη άσκηση βίας απέναντι σε ευάλωτα και κυρίως νεαρά άτομα αλλά και η περιθωριοποίησή τους από τον κοινωνικό ιστό θα… θερίσει τελικά θύελλες είναι αληθινός και αποτελεί μοναδικό εργαλείο για να σταματήσει άμεσα αυτός ο παραλογισμός.

Οπως η Ελλάδα δέχτηκε το 1922 όχι πενήντα χιλιάδες αλλά ένα εκατομμύριο πρόσφυγες από τη Μ. Ασία, σεβαστό αριθμό των οποίων καλοδέχτηκε τότε και η Συρία, και άσχετα με το πώς ορισμένοι «Ελληνες πατριώτες» τούς συμπεριφέρθηκαν, σήμερα όσοι αποφασίσουν να μείνουν θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα σε μια ζωή δίπλα μας, μαζί μας. Να αποκτήσουν δικαιώματα, να ζήσουν και να εργαστούν εδώ και να αγαπήσουν τη χώρα.

Τότε στην πάμφτωχη Ελλάδα χώρεσε άλλο ένα εκατομμύριο. Σήμερα είναι τόσο δύσκολο να χωρέσουν πενήντα ή και εκατό χιλιάδες; Ποιος τελικά αποφασίζει πόσοι χωράνε σε μια χώρα που αντιμετωπίζει και πρόβλημα υπογεννητικότητας; Το μίσος, ο φανατισμός και ο ρατσισμός ή η δημοκρατία, η αλληλεγγύη και η ανάγκη στη συνύπαρξη;