Παράπονο δεν έχουμε. Τους Tindersticks στην Ελλάδα τους έχουμε χορτάσει. Το ελληνικό κοινό υποκύπτει πάντα στους αισθαντικούς Βρετανούς, την εκλεπτυσμένη μελαγχολία τους, τον λυρισμό, την ποίηση και τον τρόπο με τον οποίο σε παρασύρουν σε ένα ονειρικό τοπίο.
Αλλωστε, στην Ελλάδα χρωστάνε και το όνομά τους. Αρχικά είχαν επιλέξει το Asphalt Ribbons, αλλά το 1991, όταν ο τραγουδιστής τους, Στιούαρτ Στέιπλς, βρήκε ένα κουτί γερμανικά σπίρτα σε μια ελληνική παραλία, βαφτίστηκαν Tindersticks (σπίρτα).
Σε λίγες μέρες έρχονται ξανά στα μέρη μας αλλά αυτή τη φορά τίποτα δεν θα είναι το ίδιο καθώς το concept της περιοδείας επιβάλλει να τους ακούσουμε καθιστοί (όπως έχει κάνει το κοινό στη Φολκσμπίνε, στο Le Bouffes du Nord, στο Μπάρμπικαν): την ερχόμενη Τετάρτη και Πέμπτη παίζουν στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης (την Τρίτη 24/5 θα προηγηθεί μια εμφάνισή τους στο Βασιλικό Θέατρο του ΚΘΒΕ στη Θεσσαλονίκη).
Οι Tindersticks εμφανίστηκαν στη δισκογραφία το 1993 και με το ντεμπούτο τους προκάλεσαν το ενδιαφέρον της μουσικής βιομηχανίας στη Βρετανία. Ολίγον θρασείς και καταραμένοι, μελαγχολικοί και ορμητικοί, έγιναν γρήγορα από τα πλέον αγαπημένα συγκροτήματα της γενιάς τους.
Κομμάτια από όλη αυτή την καριέρα θα ακούσουμε και στην Αθήνα αν και το set list τους είναι επικεντρωμένο στο άλμπουμ που μόλις κυκλοφόρησαν με τίτλο «The waiting room».
«Μετά το άλμπουμ “The Something Rain” αισθανθήκαμε ότι η μπάντα ξεκινούσε από νέα δεδομένα καθώς είχαμε αλλάξει τον ήχο μας, είχαμε βρει νέους κώδικες. Δεν εννοώ ότι στη δισκογραφία μας υπάρχουν άλματα. Κάθε άλλο, όλα είναι μια διαρκής εξέλιξη. Απλώς αυτή τη φορά θέλαμε να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας και να πάρουμε αποστάσεις ώστε να μην ξανακάνουμε αυτοσκοπό την παραγωγή του επόμενου άλμπουμ», μας λέει στο τηλέφωνο ο Στιούαρτ Στέιπλς.
«Γενικότερα θεωρώ ότι για να γράφεις τραγούδια οφείλεις να είσαι περισσότερο ανυποψίαστος παρά προετοιμασμένος. Περισσότερο με ενδιαφέρει να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει μέσα μου τη στιγμή που θέλω να συνθέσω ένα τραγούδι παρά να βρω τον τέλειο τρόπο για να το εκφράσω. Αλλωστε, όταν τα τραγούδια φτιαχτούν, θα τα εξηγούν όλα για τον δημιουργό τους».
Kι όταν τα ακούσαμε, τι τελικά μάθαμε αυτή τη φορά για τους Tindersticks; «Τα κομμάτια είναι πιο στέρεα, με μεγαλύτερες δόσεις απόγνωσης αλλά και δύναμης. Νομίζω, θέλει πολλές ακροάσεις».
Ενα από τα κομμάτια που ξεχώρισαν έχει τίτλο «We are dreamers!». Είστε όντως ονειροπόλοι; «Αν ήμασταν μόνο ονειροπόλοι, δεν θα κυκλοφορούσε ο δίσκος», λέει γελώντας. «Ομως συγχρόνως, αν πάψουμε να ονειρευόμαστε, τότε δεν θα έχει κανένα νόημα η ζωή. Πάρτε για παράδειγμα εσάς τους Ελληνες που αυτή τη στιγμή είστε στην πρώτη γραμμή των γεγονότων.
»Δεν σας παίρνει να σταματήσετε να ονειρεύεστε. Δεν αρκεί μόνο ο ρεαλισμός. Το όνειρο είναι η ελπίδα ότι κάποια στιγμή όλα θα βελτιωθούν. Οτι τίποτα δεν τελείωσε. Είναι μια στιγμή που μοιάζει με έκρηξη δημιουργίας, είναι αισθήματα και επιθυμίες που καταγράφονται στην ψυχή και μετά τα βλέπεις με διαφορετικό τρόπο παρουσιασμένα».
Δέκα δίσκους και περισσότερα από είκοσι χρόνια μετά, η πενταμελής πλέον μπάντα εξακολουθεί να τοποθετεί το συναίσθημα και την ψυχή στο επίκεντρο των τραγουδιών, βρίσκει τρόπους να ανανεώνεται χωρίς να απομακρύνεται από το μουσικό της στίγμα και στοχεύει ακριβώς στην καρδιά του κοινού.
Στοιχεία σόουλ, τζαζ, lounge και new classical συνεχώς διευρύνουν τη μουσική τους παλέτα, ηλεκτρικό πιάνο, βιμπράφωνο, σύνολα εγχόρδων και πνευστών, ζυγισμένες ενορχηστρώσεις, νουάρ ατμόσφαιρες δένουν υπέροχα με τη μυστηριώδη και ένρινη φωνή του τραγουδιστή τους. Ξέρουν βέβαια πως η μελαγχολία και ενίοτε η θλίψη είναι αυτή που πάντα θα τους χαρακτηρίζει.
«Το ακούμε εδώ και είκοσι χρόνια. Η μελαγχολία έχει γίνει πια μια πλευρά του εαυτού μας. Τα τραγούδια είναι σαν να σου χτυπούν τον ώμο και να σου ζητούν να συνδεθείς μαζί τους. Το συναίσθημα που θα προκαλέσουν δεν μπορείς να το ξέρεις. Πάντως για να το επισημαίνουν όλοι, έτσι θα είναι. Μπορώ μόνο να σας διαβεβαιώσω πως και οι μελαγχολικοί τύποι έχουν ανάγκη από καλοπέραση.
Δεν μπορεί να είναι η μελαγχολία η αποκλειστική μας ενασχόληση». Κι όσο ο χρόνος περνά, τι είναι αυτό που υπερτερεί: ο συναισθηματισμός ή ο ρεαλισμός; «Σίγουρα δεν γίνομαι πιο συναισθηματικός. Η νοσταλγία είναι επικίνδυνη για τους δημιουργούς γιατί μπορεί να σε αναγκάσει να ζεις αγκαλιά με το παρελθόν χάνοντας αυτά που συμβαίνουν σήμερα».
Σημαντικό κομμάτι της δημιουργίας του, βέβαια, το συγκρότημα το αφιερώνει στον κινηματογράφο και ειδικά στο έργο της Γαλλίδας σκηνοθέτιδος Κλερ Ντενί, στις ταινίες της οποίας γράφουν από το 1996 μουσική («Nénette et Boni», «Trouble every day», «Vendredi soir», «Ο παρείσακτος», «Λευκή υπεροχή» και το πρόσφατο «Τα καθάρματα» του 2013).
Είναι τέτοιος ο δεσμός τους με την κινηματογραφική εικόνα που για τα 11 κομμάτια του τελευταίου τους άλμπουμ έφτιαξαν ένα μικρό ταινιάκι. Θέλανε με αυτόν τον τρόπο άραγε να εξηγήσουν τη μουσική τους;
«Οχι, καθόλου, κάτι τέτοιο θα ήταν σαν να προσπαθούμε να κατευθύνουμε το συναίσθημα», απαντά ο Στ. Στέιπλς. «Θέλαμε να δούμε πώς κάθε σκηνοθέτης αντιδρά στη μουσική. Ηταν τρομερή εμπειρία.
Αν ήταν να δείχνουμε την προσωπική μας ματιά, θα τα σκηνοθετούσα όλα εγώ», λέει γελώντας. Η Γαλλία είναι η χώρα όπου όχι μόνο δημιουργούν αλλά και ο τόπος όπου έχουν επιλέξει να ζουν τα τελευταία χρόνια.
Κι αν κληθούν να επιστρέψουν στη Βρετανία για να ψηφίσουν υπέρ ή κατά του Brexit, τι θα ρίξουν στην κάλπη; «Κοιτάξτε, νιώθω Ευρωπαίος πολίτης και πιστεύω στο όραμα αυτής της ένωσης, ακόμα κι αν καθημερινά διαπιστώνω τις αδυναμίες και τις παθογένειές της. Ελπίζω να επικρατήσει η λογική και να μη χρειαστεί καν να κάνω αυτό το ταξίδι».
Info: Στις 21.30. Τιμές από 20 έως 45 €.
