Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. Μια ματιά στο πρόγραμμα που ανακοίνωσε σήμερα ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος για το Φεστιβάλ Αθηνών και μία στο πρόγραμμα του Γιώργου Λούκου των τελευταίων χρόνων (όχι των πρώτων), αρκεί.
Συγγνώμη κιόλας αλλά τα συμπεράσματα είναι εύκολα. Το φετινό πρόγραμμα μου φαίνεται ανώτερο (εξαιρώντας το χορό και το ξένο θέατρο φυσικά)!
Δεκάδες παραστάσεις όλων των ειδών και, το κυριότερο, προγραμματισμένες και κλεισμένες σε έναν, μόλις, μήνα. Και με μικρότερο μπάτζετ από εκείνο που διαχειριζότανε ο προηγούμενος καλλιτεχνικός διευθυντής (πέραν του 1,6 εκατομμυρίου ευρώ που άφησε φέσι, χρωστούμενα).
Και στα της μουσικής που αποτελεί το αντικείμενο του ρεπορτάζ μου, το φετινό Φεστιβάλ έχει να παρουσιάσει περισσότερα πράγματα. Και νεανικά που απουσίαζαν παντελώς από το πρόγραμμα των προηγούμενων ετών. Ενας Κοστέλο μόνο και μία Νόρα Τζόουνς με μία Πάτι Σμιθ σε διάστημα 10 ετών, μία καλή συναυλία ανά δύο χρόνια δηλαδή, δεν έσωζαν την κατάσταση.
Ο σαματάς και το κλάμα που έπεσε για το Γιώργο Λούκο (από καλλιτέχνες και δημοσιογράφους) κατάντησε να μοιάζει αστείο και φαιδρό σήμερα. Τόσος πανικός (και… θρήνος) όταν αρκούσε απλώς μία συνέντευξη τύπου και μία παρουσίαση προγράμματος;
Θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο για τον Γιαν Φαμπρ; Ναι, αν του δίναμε όμως λίγο περισσότερο χρόνο.
Τέτοια αποδόμηση ειλικρινά δεν την περίμενα. Είναι εντυπωσιακή.
