Πριν από πέντε μήνες ήταν προπονητής στην 3η κατηγορία της Ισπανίας με τη β’ ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης, την Καστίγια.
Απόψε φιλοδοξεί να γίνει μόλις ο 7ος άνθρωπος που ως τεχνικός σηκώνει το Τσάμπιονς Λιγκ το οποίο είχε κατακτήσει και ως παίκτης. Και μάλιστα, τη χρονιά του προπονητικού του ντεμπούτου στη διοργάνωση…
Μέσα σ’ αυτούς τους πέντε μήνες, ο Ζινεντίν Ζιντάν άλλαξε ριζικά την εικόνα και την αύρα της Ρεάλ Μαδρίτης, που επί Ράφα Μπενίτεθ είχε πέσει σε κατάθλιψη.
Ο Φλορεντίνο Πέρεθ στράφηκε στον 44χρονο Γάλλο, που τότε προπονούσε την Καστίγια, και η απόφαση αυτή ερμηνεύτηκε ως κίνηση απελπισίας.
Ως πρώτο μέτρο, ο «Ζιζού» επέμεινε στην ψυχολογική ανάταση των παικτών, κάνοντας τις προπονήσεις πιο ευχάριστες και αποκαθιστώντας την επικοινωνία τους με το τεχνικό τιμ –κάτι που ο Ράφα Μπενίτεθ είχε σχεδόν καταργήσει.
Σειρά είχαν κάποιες τακτικές κινήσεις: ο Κασεμίρο βρήκε θέση μπροστά από τους δύο στόπερ για το απαραίτητο «σκούπισμα», ώστε να απελευθερώσει τον Κρόος και τον Μόντριτς.
Ο Λούκας Βάθκεθ βρήκε χρόνο για να ξεδιπλώσει το ταλέντο του, ο Μπέιλ βελτιώθηκε σημαντικά, όπως και ο Σέρχιο Ράμος που έκανε μέχρι τότε πολύ μέτρια χρονιά για τα στάνταρ του.
Ο Ζιντάν έκανε πιο συμπαγή την άμυνα και κατόπιν πόνταρε στην επίθεση.
Δεν θα γινόταν και διαφορετικά, το όμορφο επιθετικό ποδόσφαιρο βρίσκεται στο DNA του.
Οι παίκτες βλέπουν στον Γάλλο τεχνικό πολλά κοινά στοιχεία με τον Κάρλο Αντσελότι, του οποίου ήταν βοηθός όταν η Ρεάλ κατέκτησε το 10ο Τσάμπιονς Λιγκ της ιστορίας της, πριν από δύο χρόνια.
«Παρά τον λίγο χρόνο που βρίσκεται εδώ, ο Ζιζού (σ.σ. κανένας παίκτης δεν αναφέρεται σε αυτόν με το χαρακτηριστικό “μίστερ” ή “κόουτς”) έχει λαμπρό μέλλον μπροστά του. Εχει feeling με τους παίκτες, βελτίωσε το περιβάλλον της δουλειάς. Εχουμε βελτιωθεί και μας έχει προσδώσει αυτοπεποίθηση», δήλωσε ο Σέρχιο Ράμος, που υπάρξει και συμπαίκτης του Ζιντάν.
Στην περίπτωση του 44χρονου Γάλλου παρατηρεί κανείς πάνω του τα αντίθετα αποτελέσματα απ’ ό,τι σε οποιονδήποτε προπονητή αναλαμβάνει την «ηλεκτρική καρέκλα» της Ρεάλ Μαδρίτης.
Συνήθως ένας μέσος προπονητής… γερνάει επτά χρόνια μέσα σε 12 μήνες στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου» λόγω της ευθύνης και της πίεσης, που συνοδεύουν έναν από τους μεγαλύτερους συλλόγους στον κόσμο.
Ο Ζιντάν αντίθετα, που ως παίκτης ήταν λιγομίλητος και εσωστρεφής, ως προπονητής δείχνει φιλικός, ανοιχτός και επικοινωνιακός.
Χαμογελάει περισσότερο απ’ όσο τον είχαμε δει στα χρόνια της ποδοσφαιρικής του καριέρας.
Την εξήγηση σ’ αυτό τη δίνει ο πρώην συμπαίκτης και «κολλητός» του στη Γιουβέντους, Πάολο Μοντέρο:
«Αυτό οφείλεται στην ευφυΐα του. Ο Ζινεντίν κατάλαβε εξ αρχής πως ένας προπονητής πρέπει να δίνει εξηγήσεις για την ομάδα και τις επιλογές του τόσο στους παίκτες όσο και στις συνεντεύξεις Τύπου. Πρέπει να επικοινωνεί και να κερδίζει το περιβάλλον του, προκειμένου να μεταδίδει πιο εύκολα τις ιδέες του. Οταν ήταν παίκτης, προτιμούσε να “μιλάει” στον αγωνιστικό χώρο. Και “μιλούσε” πολύ…».
Μια τέτοια στιγμή, από τις πιο «εύγλωττες» της καριέρας του στους αγωνιστικούς χώρους, συνέβη στις 15 Μαΐου 2002.
Τότε που μια μπάλα έπεσε από τον… ουρανό και ο Ζιζού με μαγικό αριστερό βολέ σημείωσε το καλύτερο γκολ σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ.
Και ήταν το νικητήριο, αυτό που έδωσε στη Ρεάλ Μαδρίτης την 9η κούπα της ιστορίας της, πάνω στην επέτειο των 100 χρόνων της.
Ο τελικός του 2002 απέναντι στην Μπάγερ Λεβερκούζεν ήταν ο τρίτος της καριέρας του, καθώς είχαν προηγηθεί οι χαμένοι τελικοί του 1997 και του 1998 με τη Γιουβέντους.
Εζησε και αυτόν του 2014 ως βοηθός του Αντσελότι.
Πλέον καλείται να πάρει αυτός τις αποφάσεις, καθώς βρίσκει μπροστά του στο Μιλάνο την τελευταία ομάδα που νίκησε τη Ρεάλ στο φετινό πρωτάθλημα, την Ατλέτικο: «Μακάρι να ήταν ήδη Σάββατο», δήλωσε την περασμένη Τρίτη σε συνέντευξη Τύπου. «Θα ήθελα πολύ να αγωνιζόμουν, αλλά αυτό δεν γίνεται πλέον», είπε χαμογελώντας.
Ομως ο δικός του αγώνας, από την τεχνική περιοχή, θα είναι εξίσου σημαντικός απόψε. Θα τα δώσει όλα.
Οπως κάνει κάθε φορά, με «θύμα» τις… ραφές των παντελονιών του.
