Το τελευταίο του, όπως όλα δείχνουν, «πολεμικό συμβούλιο» με τους τέσσερις ισχυρότερους Ευρωπαίους συμμάχους του πραγματοποίησε την περασμένη Δευτέρα στο Ανόβερο ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα.
Πριν από οχτώ χρόνια, το καλοκαίρι του ‘08, ένας «άβγαλτος» ακόμη Ομπάμα εκφώνησε στο Βερολίνο μια ομιλία, μπροστά σε 200.000 ενθουσιώδεις συγκεντρωμένους.
Οπως και αμέτρητα εκατομμύρια Αμερικανοί, έτσι και πολλοί Ευρωπαίοι πίστεψαν τότε στο αντιπολεμικό μήνυμα του Δημοκρατικού υποψηφίου, που υποσχόταν να αντιστρέψει τις πολεμοχαρείς πρακτικές (των δύο) Μπους: ήταν οι χρυσές μέρες της «Ομπαμα-μάνια», όταν ακόμα και η ευρωπαϊκή Αριστερά γονάτιζε ευλαβικά μπροστά στο όραμα ενός προέδρου που εκπροσωπούσε την ελπίδα και τη ριζοσπαστική αλλαγή, ακόμη και χωρίς να μιλά -μόνο και μόνο με το χρώμα του.
Λίγους μήνες αργότερα εξελέγη πανηγυρικά και το επόμενο κιόλας φθινόπωρο κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης, μέσα σε ένα κλίμα γενικής αισιοδοξίας. Ξέρετε, give peace a chance και άλλα τέτοια ροζ.
Τα χρόνια πέρασαν και ο Ομπάμα δεν μας βγήκε όπως τον παραγγείλαμε. Τα οράματα γέμισαν παροράματα και η περίφημη «λευκή σελίδα» κηλιδώθηκε νωρίς με πιτσιλιές από αίμα.
Μπορεί στην οκταετία του ο πρώτος μαύρος πρόεδρος να μη διεξήγαγε τον μεγάλο πόλεμο, όμως προλείανε, επέτεινε ή συντήρησε, αυτός και το στρατο-βιομηχανικό σύμπλεγμα «ασφαλείας» του οποίου ηγείται, πολλές μικρές και μεσαίες «εμφύλιες» συρράξεις, εξεγέρσεις και πραξικοπήματα σε δεκάδες χώρες.
Ειδικά στις σχέσεις με τον μουσουλμανικό κόσμο, στον οποίον υποτίθεται πως «έτεινε το χέρι», συμφιλιωτικά, με μια άλλη «ιστορική» ομιλία του, ως πρόεδρος πια, στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου, η πολιτική του Ομπάμα αποδείχτηκε αρχικά σχιζοφρενής και εν τέλει καταστροφική.
Πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευτούν η ενεργός υποστήριξη και ο εξοπλισμός από τους Αμερικανούς φανατικών ισλαμιστικών οργανώσεων με γνωστές σχέσεις με την Αλ Κάιντα στη Λιβύη και τη Συρία;
Πώς γίνεται να είσαι στενός σύμμαχος με σκοταδιστικά καθεστώτα του Κόλπου, που αποδεδειγμένα χρηματοδοτούν και εξοπλίζουν τους φανατικούς, και την ίδια στιγμή να είσαι αρχιστράτηγος στον πόλεμο ενάντια στον ISIS;
Είναι δυνατόν να μη διδάχτηκαν τίποτε οι ΗΠΑ από το κεφάλαιο Μπιν Λάντεν;
Κι όμως, είναι: προκειμένου να «ξεμπερδέψουν» με τα εναπομείναντα ενοχλητικά καθεστώτα του αλησμόνητου Μπουσ-ικού «άξονα του κακού» -τον Ασαντ και τον Καντάφι, γιατί Ιράν και Βόρεια Κορέα παραείναι μεγάλες μπουκιές- ο Ομπάμα και οι υπηρεσίες του δεν δίστασαν να συνεργαστούν με τον διάβολο για να καλλιεργήσουν και να φουντώσουν εμφυλίους, με την ίδια ευκολία που συνεργάστηκαν με τους νεοφασίστες στην Ουκρανία, για να κάνουν τη δουλειά τους στο «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσίας του Πούτιν.
Συνάμα, έγινε μάστορας στη χρήση μη επανδρωμένων drones για «στοχευμένες εκτελέσεις» ακόμη και Αμερικανών πολιτών στο εξωτερικό και επεξέτεινε το σύστημα παγκόσμιας κατασκοπίας της NSA που κληρονόμησε από τον Μπους.
Εξίσου σχιζοφρενική μοιάζει η αμερικανική πολιτική και όσον αφορά τις σχέσεις με τις άλλες μεγάλες στρατιωτικές και οικονομικές υπερδυνάμεις, τη Ρωσία και την Κίνα: παρά τα κατά καιρούς προσωρινά «διαλείμματα» συνεννόησης, με πιο πρόσφατο το (υπό διαρκή αίρεση) «κομπρεμί» που οδήγησε στη συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν, και τελευταία στη διάτρητη εκεχειρία της Συρίας, ο Ομπάμα συνεχίζει απτόητος τη στρατηγική «περικύκλωση» των πιο επικίνδυνων αντιπάλων, κλιμακώνοντας συνεχώς την ένταση με Μόσχα και Πεκίνο, αναβιώνοντας όλο και συχνότερα ψυχροπολεμικά ρητορικά σχήματα και χρησιμοποιώντας ξανά το ΝΑΤΟ ως εργαλείο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
Ειδικά για την Κίνα, δε, πρέπει να σημειωθεί ότι ο Ομπάμα αυτοχαρακτηρίζεται ο πρώτος «πρόεδρος του Ειρηνικού», και όχι τυχαία: όλο και μεγαλύτερο μέρος των αμερικανικών αεροναυτικών δυνάμεων στρέφεται σταδιακά στον Ειρηνικό και τον Ινδικό, σε μια τεράστια «θηλιά» γύρω από τη Κίνα.
Μια διαδικασία που, επειδή ο Ομπάμα αγαπά το μπάσκετ, ονομάστηκε ήδη… «pivot to Asia»!
Επιστρέφοντας λοιπόν τη Δευτέρα επί γερμανικού εδάφους, ο γκριζαρισμένος πια πρόεδρος δεν θύμιζε σε τίποτε τον ελπιδοφόρο νομπελίστα της Ειρήνης.
Αντίθετα, είχε την αύρα -και τη ρητορική- του μπαρουτοκαπνισμένου πολέμαρχου, του commander-in-chief, που βάζει τις φωνές για να αφυπνίσει τους οκνηρούς Ευρωπαίους και Αραβες αξιωματικούς του ενόψει των νέων προγραμματισμένων εκστρατειών.
Αλλωστε, είναι επανειλημμένες οι «διαρροές» για το πόσο έχει κουραστεί όλα αυτά τα χρόνια από τους «λαθρεπιβάτες» και «τζαμπατζήδες» συμμάχους του, που εκμεταλλεύονται αβρόχοις ποσί την αμερικανική ισχύ για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα.
Ηρθε η ώρα της δράσης! Οπλα, παλάσκες και ο καθένας στο όρυγμά του. Είναι και πολλά τα άτιμα τα μέτωπα.
Οπως είπε χαρακτηριστικά η Μέρκελ, σε μία από τις πιο «μιλιταριστικές» συνεντεύξεις Τύπου της καριέρας της, «συζητήσαμε τις διάφορες προκλήσεις στη διεθνή σκηνή. Φυσικά τη Συρία, τη Λιβύη και το Αφγανιστάν, αλλά και την Αφρική, και την κρίση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας».
Η Μέρκελ επιβεβαίωσε πως η Γερμανία θα ενισχύσει τη στρατιωτική παρουσία της στο Ιράκ, μέσω της ενοικίασης ενός τμήματος της βάσης του Ιντσιρλίκ στην Τουρκία, για να επιχειρούν τα γερμανικά Tornado, ενώ επιβεβαίωσε πως Γερμανοί στρατιωτικοί εξοπλίζουν και εκπαιδεύουν τους Κούρδους πεσμεργκά.
Και βέβαια υπάρχει η «εκκρεμότητα» της Λιβύης, όπου τον πρώτο ρόλο στη σχεδιαζόμενη νέα επέμβαση θα έχουν μάλλον Βρετανοί και Ιταλοί: οι κακές γλώσσες λένε πως γι’ αυτό και μόνο κλήθηκε ο Ρέντσι στο Ανόβερο…
Πιο σημαντικές, μακροπρόθεσμα, είναι οι αποφάσεις του λεγόμενου «G5» για τη Ρωσία.
«Συνεχίζουμε να ενισχύουμε τις ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις στην ανατολική Ευρώπη, περιλαμβανομένων και των βαλτικών κρατών. Οπως είπα από την αρχή της θητείας μου, θα υπερασπιστούμε κάθε κράτος-μέλος της συμμαχίας», είπε απειλητικά ο Ομπάμα, πιέζοντας τους Γερμανούς, τους Γάλλους, τους Εγγλέζους και τους Ιταλούς να στείλουν άμεσα περισσότερα επίλεκτα στρατεύματα στα σύνορα με τη Ρωσία.
Αυτή, απ’ ό,τι φαίνεται, θα είναι η βασική αμερικανική απαίτηση στην επικείμενη θερινή σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία, όπου η αντιρωσική, ψυχροπολεμική ρητορική αναμένεται να χτυπήσει ταβάνι.
Οι Γερμανοί, και όχι μόνο, διστάζουν: όπως φάνηκε καθαρά και στην περίπτωση της Ουκρανίας, δεν είναι έτοιμοι να «τα σπάσουν» εντελώς με τον Πούτιν, ιδίως όσο παραμένουν ουσιαστικά εξαρτημένοι από το ρωσικό γκάζι.
Ταυτόχρονα, πίσω από τη λυκοσυμμαχία και τα κοινά αποικιοκρατικά συμφέροντα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μεταξύ Γερμανίας και ΗΠΑ έχει θεριέψει ένας λυσσαλέος εμπορικός και οικονομικός-βιομηχανικός ανταγωνισμός, που διεξάγεται κυρίως με «διαρροές» σκανδάλων (π.χ. Volkswagen) αλλά και την τεχνητή αναζωπύρωση πιστωτικών και τραπεζικών κρίσεων στο εσωτερικό της ευρωζώνης, ένα έργο που ζήσαμε στο πετσί μας τα τελευταία χρόνια…
Και αυτός ο υπόγειος πόλεμος ήταν εμφανής στο Ανόβερο -ιδίως όταν η συζήτηση πήγε στην περιβόητη εμπορική και επενδυτική συνθήκη TTIP, όπου οι σύμμαχοι συμφώνησαν ότι διαφωνούν.
Οπως έγραψε η Die Zeit, η υπογραφή της ΤΤΙP θα αργήσει, γιατί και οι δύο πλευρές, ΗΠΑ και Ευρώπη, ανησυχούν για τις επιπτώσεις της στα συμφέροντα των… πραγματικών αφεντικών -δηλαδή των δικών τους βιομηχανικών και τραπεζικών λόμπι.
