Σύμφωνα με όσα είπε στο συνέδριο του Ποταμιού ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, τη χώρα κυβερνούν ανόητα πρόσωπα που νομίζουν πως θα αλλάξουν από εδώ όλο το καθεστώς της Ευρώπης. Η φράση έτσι μετέωρη προκαλεί ερωτήματα.
Είναι τα πρόσωπα που διοικούν τη χώρα ανόητα έτσι κι αλλιώς, γι’ αυτά που λένε και γι’ αυτά που κάνουν σε όλα τα πεδία της διακυβέρνησης, ή είναι ανόητα επειδή νομίζουν ότι θ’ αλλάξουν από εδώ (από την Ελλαδίτσα δηλαδή) όλη την Ευρώπη;
Ας δεχτούμε ότι ισχύει το δεύτερο, γιατί το πρώτο περιέχει μια αξιολογική κρίση και μάλιστα σε ανοίκειους τόνους, κάτι που αποφεύγει ο συνήθως μετρημένος κ. Σημίτης.
Να ξεκινήσουμε μ’ ένα δεδομένο. Η σημερινή Ευρώπη, όπως είναι και όπως λειτουργεί, αρέσει σε ελάχιστους, κυρίως σε κείνους που κερδίζουν από τη διαιώνιση της υπάρχουσας κατάστασης.
Δεν ανήκουν σ’ αυτήν την ιδιοτελή, πλην όμως ισχυρή, μειονότητα παλαίμαχοι ευρωπαϊστές (π.χ. Ντελόρ), εμβληματικοί διανοούμενοι (π.χ. Χάμπερμας, Εντσενσμπέργκερ, Πικετί, Ντεμπρέ κ.ά.), οι πολιτικές ηγεσίες της Αριστεράς και εσχάτως της Σοσιαλδημοκρατίας.
Και έχουν φροντίσει να το καταστήσουν σαφές σε πολλές περιπτώσεις. Είναι βέβαιο ότι δεν αρέσει η Ευρώπη ως έχει ούτε στον κ. Σημίτη. αν κρίνω από την αρθρογραφία του τα τελευταία χρόνια.
Ούτε επίσης στους Γ. Φέρχοφστατ και Κυριάκο Μητσοτάκη (δηλωμένοι ευρωπαϊστές αμφότεροι), οι οποίοι πρόσφατα υπογράμμισαν εδώ στην Αθήνα, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του πρώην πρωθυπουργού του Βελγίου, ότι «αν η Ευρώπη δεν αλλάξει θα έχει πρόβλημα».
Μας λένε δηλαδή οι ανησυχούντες, σήμερα όμως που είναι ορατή διά γυμνού οφθαλμού η κρίση ταυτότητας της Ευρώπης, ό,τι έλεγαν και εξακολουθούν να λένε ο «ανόητος» Τσίπρας και ο «γραφικός» Βαρουφάκης.
Ο «ανόητος» και ο «γραφικός» πάντως το πάλεψαν απέναντι σ’ έναν αδίστακτο αντίπαλο. Αδέξια και με απύθμενο θράσος; Ναι. Χωρίς συμμαχίες; Σίγουρα. Φορτωμένοι με μπόλικες αυταπάτες;
Οπωσδήποτε. Απέτυχαν. Το αντίθετο θα ήταν έκπληξη πρώτου μεγέθους. Ωστόσο, κατάφεραν ένα πολύ σημαντικό πράγμα: αποκάλυψαν το πρόσωπο της Ευρώπης που δεν μας αρέσει και έριξαν τον σπόρο της αμφισβήτησης που βρήκε εύφορο έδαφος στην Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία, την Ιταλία, με δυσκολίες και στη Γαλλία.
Οι άλλοι, οι συνετοί, οι σοβαροί, οι μετριοπαθείς, οι αντιλαϊκιστές, αυτοί που φοβούνται περισσότερο την Αριστερά από τον νεοφιλελευθερισμό, μήπως να μας πουν τι ακριβώς δεν τους αρέσει στην Ευρώπη, πώς θα το αλλάξουν και με τι θα το αντικαταστήσουν;
Η τεμπέλικη λογική «πάμε αργά, προσεκτικά και με βασανιστική αναζήτηση των μέσων όρων» που απέδιδε σε περιόδους κανονικότητας, τώρα, με την άκρα Δεξιά, τον εθνικισμό και τον αντιδραστικό ευρωσκεπτικισμό να ενισχύονται, δεν είναι μόνο ανεπαρκής, είναι προδήλως ανόητη και μπορεί να αποδειχθεί αυτοκτονική.
Ανάγωγα
Τροχονόμο της νέας διαπλοκής χαρακτήρισε τον Αλέξη Τσίπρα ο αρχηγός της Ν.Δ. Κυριάκος Μητσοτάκης. Προστέθηκε κι άλλος στην ομάδα των κατηγόρων. Δεν καταλαβαίνει κι αυτός, όπως και οι άλλοι που λένε τα ίδια πράγματα, ότι υπάρχει ένα τεράστιο κενό στην αφήγησή τους.
Για να δημιουργείται τώρα η νέα διαπλοκή, σημαίνει ότι υπήρχε και η παλιά διαπλοκή. Αυτή η αναδρομική διαύγεια, πολιτικών, μέσων ενημέρωσης και δημοσιολόγων, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής για ό,τι συνέβαινε επί χρόνια στη χώρα, τρελαίνει κόσμο.
