Μπορεί ο Γιάννης Χουβαρδάς να μην είναι «φαν του Μπρεχτ», όπως χαρακτηριστικά παραδέχεται, παρά ταύτα το νέο σκηνοθετικό εγχείρημά του στρέφεται γύρω από την «Οπερα της Πεντάρας». Το διάσημο μουσικό έργο της παγκόσμιας σκηνής, που ο Γερμανός θεατράνθρωπος έγραψε με τον Κουρτ Βάιλ το 1928 προκαλώντας αίσθηση, αποτελεί για τον γνωστό σκηνοθέτη «ένα ιδιαίτερο θεατρικό είδος».
Οπως είπε σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου: «Το έργο ανήκει σε μια περίοδο του Μπρεχτ που δεν είχε διαμορφώσει ακόμα ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα. Δύσκολα το κατατάσσεις σε κάποια κατηγορία, αφού δεν είναι ούτε πολιτικό ούτε διδακτικό. Απ’ αυτήν την άποψη έχει ενδιαφέρον να ασχοληθεί κανείς μαζί του».
Το μεγάλο στοίχημά του είναι να δημιουργήσει μια παράσταση «πιστή στο πρωτότυπο, σοβαρή χωρίς σοβαροφάνεια, κωμική χωρίς ευκολίες, υψηλού καλλιτεχνικού επιπέδου και ελκυστική στο μεγάλο κοινό».
Ειδικά το τελευταίο αποτελεί και βασικό μέλημά του. «Είμαστε στο “Παλλάς” και όχι σε ένα θέατρο εκατό θέσεων. Θέλουμε μια παράσταση που να ψυχαγωγεί», εξηγεί. Την υλοποίηση αυτού του στοιχήματος συνοδεύουν και τρεις βασικές για εκείνον προϋποθέσεις.
«Πρώτη προϋπόθεση είναι ένας πλήρης σε όλα τα επίπεδα θίασος και μια δυνατή ομάδα συντελεστών. Την έχουμε. Δεύτερη, μια γενναιόδωρη παραγωγή, πράγμα καθόλου αυτονόητο στις μέρες μας. Την έχουμε. Τρίτη, οι τεράστιες μουσικές απαιτήσεις, απόλυτα καλυμμένες. Τις έχουμε».
Ως προς τον θίασο, η προϋπόθεση φαίνεται να έχει εκπληρωθεί και με το παραπάνω. Τον διαβόητο κακοποιό Μακ «το μαχαίρι» θα υποδυθεί ο Χρήστος Λούλης, τον «βασιλιά των ζητιάνων» Πίτσαμ ο Αγγελος Παπαδημητρίου, ενώ το εκλεκτό καστ συμπληρώνουν η Λυδία Φωτοπούλου, ο Νίκος Καραθάνος, η Νάντια Κοντογεώργη και η Κίκα Γεωργίου.
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη επιστρέφει για τρίτη φορά στην καριέρα της στην «Οπερα της Πεντάρας», αυτή τη φορά όχι ως Τζένι, όπως στην παράσταση του Ζυλ Ντασσέν το 1993 και του Θέμη Μουμουλίδη το 2009, αλλά ως δαιμόνια κυρία Πίτσαμ.
«Στο έργο αυτό δεν υπάρχουν υγιείς σχέσεις, παρά μόνο σχέσεις συναλλαγής, οι οποίες καταλήγουν σε σχέσεις προδοσίας. Τα πάντα περιστρέφονται γύρω απ’ το χρήμα γι’ αυτό είναι και πιο επίκαιρο από ποτέ», λέει ο Γ. Χουβαρδάς.
Η διαφθορά και η απάτη δομούν το περιβάλλον που στήνει ο Μπρεχτ στην «Οπερα της Πεντάρας», την οποία γράφει παραμονές του αμερικανικού κραχ, δανειζόμενος το θέμα του από την «Οπερα του ζητιάνου» του Τζον Γκέι. Οπως λέει ο σκηνοθέτης, θέτει με αμείλικτη ειρωνεία το ερώτημα «τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας;», δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα τρομερά οικεία με την εποχή μας.
Η θρυλική μουσική του Βάιλ, σήμα κατατεθέν του έργου, απασχόλησε αρκετά τον Γιάννη Χουβαρδά αφού, όπως παραδέχτηκε, «ποτέ στην Ελλάδα η παράσταση δεν έχει ανέβει με τις επαρκείς μουσικές συνθήκες».
Το δύσκολο έργο των ενορχηστρώσεων έχει αναλάβει ο Θοδωρής Οικονόμου, ο οποίος διευθύνει και τη δωδεκαμελή ορχήστρα που θα κληθεί να ζωντανέψει στη σκηνή τραγούδια αξέχαστα, από την «Τζένι των πειρατών» μέχρι τον «Μακ με το μαχαίρι». Οι ενορχηστρώσεις στηρίχτηκαν σε μια ηχογράφηση του έργου από το 1958, που έγινε υπό την επίβλεψη της Λότε Λένια, γυναίκας του Βάιλ και πρώτης πρωταγωνίστριας του έργου.
Ο Γιώργος Δεπάστας υπογράφει τη μετάφραση, ενώ τα σκηνικά επιμελείται η Εύα Μανιδάκη. Η τελευταία στήνει τον βίαιο κόσμο της «Οπερας» σε έναν ενιαίο χώρο με τρία επίπεδα, όπου εκεί συνυπάρχουν όλοι οι σκοτεινοί ήρωες του έργου, από τους ζητιάνους μέχρι τους μικροεγκληματίες, τις πόρνες και τα μεγάλα αφεντικά, οι οποίοι όλοι επιτηρούνται από ένα «κοντρόλ ρουμ», κάτι σαν το μάτι του μεγάλου αδερφού.
Info:
Από τις 24/2 στο Θέατρο Παλλάς. (Βουκουρεστίου 5, τηλ.: 211-1000365). Εισιτήρια από 10 ευρώ.
