Πόση ανοχή έχουμε στη δήθεν ανοιχτή Ευρώπη μας σε γνώμες διαφορετικές, που ξεπερνάνε την πολιτική ορθότητα; Μπορούμε ακόμα να κάνουμε διάλογο χωρίς να καταγγέλλουμε και να απορρίπτουμε ο ένας τον άλλο; Η παρακάτω ιστορία δείχνει, δυστυχώς, το αντίθετο.
Ενας διάσημος Αλγερινός δημοσιογράφος και συγγραφέας, ο 46χρονος Κάμελ Νταούντ, βρέθηκε στη δίνη ενός «σκανδάλου» και μιας διαμάχης διανοουμένων, που από τις 5 Φεβρουαρίου πήρε μεγάλη δημοσιότητα στα γαλλικά αλλά και στα αμερικανικά μίντια. Αιτία, ένα άρθρο του στη «Μοντ» («Κολονία, χώρος φαντασμάτων»), που αναδημοσιεύτηκε στη «Repubblica» και στο ελβετικό περιοδικό «L’ Hebdo», και ακόμα ένα στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» με τίτλο «Η σεξουαλική αθλιότητα του αραβικού κόσμου» (14 Φεβρουαρίου).
Και στα δύο κείμενα ο Κάμελ Νταούντ, παίρνοντας αφορμή από τις επιθέσεις μεταναστών στις γυναίκες της Κολονίας, εξέφραζε την τολμηρή για μουσουλμάνο άποψη ότι οι ομόθρησκοί του «έχουν μια αρρωστημένη σχέση με τις γυναίκες, με το σώμα και την επιθυμία».
Εγραφε ότι τα επεισόδια στην Κολονία είναι «η θλιβερή υπενθύμιση του γεγονότος ότι οι αραβικές χώρες αρνούνται, σκοτώνουν, καλύπτουν, κλειδώνουν και υποδουλώνουν τις γυναίκες» σε τέτοιο βαθμό, που έχει «γεννηθεί ένα ισλαμικό πορνό, που χρησιμοποιείται για τη στρατολόγηση των “πιστών”: περιγραφές του παραδείσου, που περισσότερο τον κάνουν να μοιάζει με μπορντέλο παρά με τόπο επιβράβευσης των ευσεβών, και φαντασιώσεις παρθένων για τους καμικάζι».
Ο Αλγερινός συγγραφέας κατέληγε στη διαπίστωση ότι «στη Δύση ο πρόσφυγας ή ο μετανάστης θα σώσει τη ζωή του, αλλά δεν θα διαπραγματευτεί το ίδιο εύκολα τον πολιτισμό του». Και πρότεινε η υποδοχή τους στη Δύση να μην είναι απλώς μια διοικητική διαδικασία, αλλά να συνοδεύεται και με μια πολιτιστική κίνηση με στόχο να καταλάβουν, να αποδεχτούν, να μοιραστούν νέες αξίες, να προσαρμοστούν σε έναν καινούργιο χώρο, στον οποίο οι γυναίκες δεν έχουν την ίδια αντιμετώπιση όπως στον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο».
Αυτό ήταν. Λίγες μέρες αργότερα (11/2) πάλι με κείμενό τους στη «Μοντ» απάντησαν με σκληρή γλώσσα στον Νταούντ δεκαεννέα Γάλλοι διανοούμενοι (ιστορικοί, κοινωνιολόγοι, ανθρωπολόγοι, φιλόσοφοι), οι περισσότεροι αραβικής καταγωγής. Τον κατηγόρησαν ότι «ανακυκλώνει τα πιο φθαρμένα κλισέ για την Ανατολή» και ότι «τροφοδοτεί την ισλαμοφοβία μιας ολοένα αυξανόμενης μερίδας του ευρωπαϊκού πληθυσμού».
Η ανάλυσή του, είπαν, για τα γεγονότα της Κολονίας «εξαφανίζει τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που τα ευνοούν και συμβάλλει στη δημιουργία μιας εικόνας ενός μεταναστευτικού κύματος που αποτελείται από σεξουαλικά αρπακτικά. Το Pegida δεν λέει τίποτα περισσότερο».
Μετά την επίθεση ο Κάμελ Νταούντ ανακοίνωσε ότι σταματά εντελώς τη δημοσιογραφία, την οποία ασκεί πάνω από 20 χρόνια (σε αλγερινές και γαλλικές εφημερίδες, αλλά και στους «Nιου Γιορκ Τάιμς») και αφοσιώνεται στη λογοτεχνία. Υπερασπίστηκε, βέβαια, τον εαυτό του.
«Ζούμε σε εποχές στοιχίσεων. Εάν δεν ανήκεις σε μια πλευρά, ανήκεις στην άλλη», δήλωσε. «Βρίσκω ανήθικη τη στράτευση τόσων πανεπιστημιακών εναντίον μου εξαιτίας ενός άρθρου. Δεν ζούνε, όμως, μέσα στο πετσί μου ούτε στη γη μου.
Είναι άδικο, αν όχι σκανδαλώδες, να με παρουσιάζουν ως ισλαμόφοβο από τις δυτικές τους πρωτεύουσες και τα ωραία καφενεία τους, όπου βασιλεύει η ασφάλεια και η άνεση. Το ύφος τους θυμίζει σταλινικές δίκες. Σκέφτομαι ακόμα πόσο ντροπή είναι να με παραδίδουν βορά στο τοπικό μίσος».
Διότι ο «ισλαμόφοβος» Νταούντ μένει μόνιμα στο Οράν, τη δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Αλγερίας, και από τον Δεκέμβριο του 2014 ζει μέσα στον φόβο. Ντόπιος σαλαφιστής ιμάμης με μεγάλη επιρροή και προβολή από τα μίντια εξέδωσε εναντίον του φάτουα καλώντας την κυβέρνηση να τον εκτελέσει δημοσίως γιατί έχει κηρύξει «πόλεμο εναντίον του Θεού και του Προφήτη». Ο συγγραφέας κατηγορεί την κυβέρνηση ότι δεν κάνει κάτι για να τον προστατεύσει.
«Στην Αλγερία όταν διαδηλώνουν οι δημοκράτες, οι αστυνομικοί κατεβαίνουν κατά χιλιάδες. Αλλά για τους ισλαμιστές τίποτα δεν κάνουν, κανένας δεν ανησυχεί», έχει πει στο παρελθόν. Και δεν σταματά τα τελευταία χρόνια να καταγγέλλει την «πακιστανοποίηση» της Αλγερίας. «Μια κυρίαρχη τάξη ελέγχει την οικονομία και αφήνει τους δρόμους και την κοινωνία στους ισλαμιστές, που κάνουν ό,τι θέλουν».
Ο Νταούντ έγινε διάσημος κυρίως με το ένα και μοναδικό για την ώρα μυθιστόρημά του, το «Μeursault, contre-enquête» («ΕπανεΞέταση Μερσό»), που το 2014 έχασε για δύο ψήφους το βραβείο Γκονκούρ (κέρδισε, όμως, το Γκονκούρ των πρωτοεμφανιζόμενων). Είναι μια νέα ματιά πάνω στον «Ξένο» του Καμί. Ο Νταούντ δίνει φωνή στον αδελφό του ανώνυμου Αραβα, που δολοφονεί με πέντε σφαίρες σε μια παραλία του Αλγερίου ο Μερσό, ο ήρωας του Καμί.
Δεν είναι πάντως μόνος του. Η «Λιμπερασιόν» και το «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» τον υποστήριξαν. «Οχι στην κατακραυγή εναντίον του Κάμελ Νταούντ», έγραψε η εφημερίδα. Και ο Ζαν Ντανιέλ ξαναβρήκε σ’ αυτόν «όλες τις μεγάλες φεμινιστικές φωνές της ιστορίας».
